Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of obvious legal error requiring immediate intervention.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court of Poland refused to accept the cassation appeal for review, ruling that no significant legal issue or obvious error existed. The appellant argued the lower court failed to verify evidence and misinterpreted the contract context, but the court found these claims insufficient to meet the high threshold for cassation. Consequently, the appeal was rejected, and the appellant was ordered to pay the opposing party's costs.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 § 1 k.p.c.; The Supreme Court will not accept a cassation appeal unless there is a significant legal issue, a need for interpretation of laws raising serious doubts, or an obvious error warranting immediate intervention.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt IV CSK 93/17 POSTANOWIENIE Dnia 21 września 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Strzelczyk w sprawie z powództwa L.O. przeciwko W.T. o zapłatę,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 21 września 2017 r.,na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)z dnia 7 października 2016 r., sygn. akt I ACa (…), 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2) zasądza od powoda na rzecz pozwanej kwotę 2700 (dwa tysiące siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów procesu.
UZASADNIENIE
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek uzasadniających przyjęcie wniesionej skargi kasacyjnej do rozpoznania. Powód opiera wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej wskazując, iż skarga jest oczywiście uzasadniona albowiem Sąd Apelacyjny wbrew przepisom art. 378 i 382 k.p.c. a także przepisom art. 328 § 2 i art. 227 k.p.c. nie zweryfikował dokonanej przez Sąd Okręgowy oceny dowodów i mocy wiążącej zeznań świadków a ponadto przy wykładni umowy stron pominął kontekst sytuacyjny jej zawarcia a także nie dokonał ustaleń faktycznych niezbędnych do zastosowania art. 61 § 1 i 2 k.c.Powołując się na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej jako przesłankę wniosku o jej przyjęcie do rozpoznania, skarżący powinien wykazać, że w sprawie doszło do kwalifikowanego, tj. oczywistego naruszenia prawa, widocznego od razu, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, bez potrzeby głębszej analizy oraz że w wyniku takiego naruszenia prawa zapadł w Sądzie drugiej instancji wyrok oczywiście wadliwy (tak m.in. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 października 2007 r., III CSK 216/07, niepubl; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 czerwca 2007 r.
II CSK 184/07, niepubl.). Skarżący nie wykazał tak rozumianej oczywistej zasadności skargi kasacyjnej. Sąd drugiej instancji odniósł się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, w tym także naruszenia art. 233 § 1 i 328 § 2 k.p.c. Jednocześnie wskazał, jakie okoliczności były wystarczające do tego aby zinterpretować zapis umowy stron, iż „wynagrodzenie w wysokości 50% netto należności głównej po uzyskaniu środków” w ten sposób, że oznacza on wynagrodzenie oparte na wysokości wyegzekwowanego roszczenia głównego.
Analiza uzasadnienia wniosku powoda nie pozwala na stwierdzenie, iż doszło do kwalifikowanego naruszenia prawa w opisanym zakresie.Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 1 k.p.c. a contrario). O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 98 § 1 w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c. aj