Supreme Court dismisses cassation appeal due to lack of legal issues and improper factual challenges.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court of Poland refused to accept the cassation appeal filed by J.G. against the lower court's ruling on the establishment of an easement. The appellant argued for a specific interpretation of civil code and land registry laws while challenging factual findings regarding property ownership. The court rejected these claims because the appeal failed to identify specific legal doubts and improperly raised procedural violations regarding facts established at the trial stage.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 § 1 k.p.c.; The Supreme Court will not accept a cassation appeal unless a significant legal issue exists, unless there is a need for interpretation of laws raising serious doubts, unless the proceedings were invalid, or unless the appeal is obviously well-founded.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt IV CSK 91/17 POSTANOWIENIE Dnia 21 września 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Strzelczyk w sprawie z wniosku E. Spółki Akcyjnej z siedzibą w G. przy uczestnictwie J.G. i Skarbu Państwa - Starosty […]o zasiedzenie służebności,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 21 września 2017 r.,na skutek skargi kasacyjnej uczestnika postępowania J.G. od postanowienia Sądu Okręgowego w G. z dnia 27 stycznia 2016 r., sygn. akt III Ca (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek uzasadniających przyjęcie wniesionej skargi kasacyjnej do rozpoznania. Skarżący opiera wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej na potrzebie wykładni przepisów prawa budzących wątpliwości oraz na oczywistej zasadności skargi.
Stanowiska tego nie sposób jednak podzielić. W szczególności nie można zgodzić się z poglądem że w sprawie zachodzi potrzeba wykładni przepisów budzących poważne wątpliwości. Skarżący wskazał co prawda, że chodzi mu o potrzebę wykładni art. 6, choć nie określił, jakiej ustawy wniosek dotyczy. Tymczasem w skardze strona powołuje się na naruszenie zarówno art. 6 k.c. jak i art. 6 ust. 2 ustawy o księgach wieczystych i hipotece. Uniemożliwia to ustosunkowanie się do tego wniosku w sposób merytoryczny w związku z lakonicznością uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania.
Nie można dopatrzeć się także w treści skargi zarzutów mogących uzasadnić jej oczywistą zasadność. W szczególności skarżący kwestionuje na etapie postępowania kasacyjnego ustalenia faktyczne dotyczące posiadania sprawowanego przez wnioskodawcę i jego poprzednika prawnego. Wprost daje temu wyraz zgłaszając w skardze kasacyjnej niedopuszczalny na tym etapie postępowania zarzut naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 1 k.p.c. a contrario). aj