Legislator Case Law & Legislation
IV CSK 83/14 AI generated

Supreme Court dismisses cassation appeal as no legal controversy exists regarding family compensation under civil code.

Case Number IV CSK 83/14
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court of Poland refused to accept the cassation appeal filed by an insurance company against a lower court judgment. The appellant argued that specific articles of the Civil Code required judicial interpretation due to existing inconsistencies in case law. However, the court determined that previous rulings had already clarified the legal status of family compensation and insurance coverage, rendering the alleged controversy non-existent. Consequently, the appeal was dismissed without substantive review, and the appellant was ordered to pay the costs of the cassation proceedings.

Legislator headnote

AI generated

Art. 448 k.c.; Art. 23 k.c.; Art. 24 k.c.; Art. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.: The Supreme Court will not accept a cassation appeal if the cited legal provisions do not raise serious doubts or inconsistencies in case law, as such issues have already been definitively resolved by prior Supreme Court rulings.

Keywords

AI generated
cassation appeal dismissal family compensation claim civil code interpretation insurance coverage scope legal controversy requirement personal rights infringement precedent consistency

Cited Legislation

AI generated
Art. 448 k.c.
na uzasadnienie wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania powołał potrzebę wykładni art. 448 w zw.
Art. 23 k.c.
Art. 24 k.c.
Art. 3989 § 1 k.p.c.
Art. 3989 § 2 k.p.c.
Uzasadniało to odmowę przyjęcia skargi do rozpoznania, stosownie do art. 3989 § 2 k.p.c., z orzeczeniem o kosztach postępowania kasacyjnego na podstawie art.
Art. 98 § 1 k.p.c.
3989 § 2 k.p.c., z orzeczeniem o kosztach postępowania kasacyjnego na podstawie art. 98 § 1 w zw.
Art. 391 § 1 k.p.c.
z art. 391 § 1 i 39821 k.p.c.[aw]
Art. 39821 k.p.c.
art. 446 § 4 k.c
z art. 446 § 4 k.c., które budzą poważne wątpliwości i wywołują rozbieżności w orzecznictwie sądów.Stosownie do art.
art. 3989 § 1 k.p.c

Cited Case Law

AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt IV CSK 83/14 POSTANOWIENIE Dnia 9 września 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Mirosława Wysocka w sprawie z powództwa W. S., M. S. i J. S.‎przeciwko P. […] Spółce Akcyjnej w W.‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 9 września 2014 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]‎z dnia 8 maja 2013 r., sygn. akt I ACa […], I. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; II. zasądza od pozwanego na rzecz powódki W. S. kwotę 2700 (dwa tysiące siedemset) zł z tytułu zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

W skardze kasacyjnej od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 8 maja 2013 r., pozwany P. […] S.A. w W. na uzasadnienie wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania powołał potrzebę wykładni art. 448 w zw. z art. 23 i 24 w zw. z art. 446 § 4 k.c., które budzą poważne wątpliwości i wywołują rozbieżności w orzecznictwie sądów.Stosownie do art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania albo skarga jest oczywiście uzasadniona.

Rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego o przyjęciu lub odmowie przyjęcia skargi do rozpoznania następuje na podstawie oceny, czy powołane przez skarżącego okoliczności stanowią przyczyny kasacyjne wymienione w powołanym przepisie.Wbrew twierdzeniu skarżącego, wymienione w uzasadnieniu wniosku przepisy obecnie nie budzą, w zakresie objętym tym uzasadnieniem, poważnych wątpliwości ani nie wywołują rozbieżności w orzecznictwie sądów.W uchwałach z dnia 22 października 2010 r., III CZP 76/10 (OSNC-ZD, nr B, poz.

42) i z dnia 13 lipca 2011 r., III CZP 32/11 (OSNC 2012, nr 1, poz.

10) Sąd Najwyższy orzekł, że najbliższemu członkowi rodziny zmarłego przysługuje na podstawie art. 448 w zw. z art. 24 § 1 k.c. zadośćuczynienie pieniężne za krzywdę spowodowaną naruszeniem dobra osobistego w postaci szczególnej więzi rodzinnej łączącej ją ze zmarłym, także wtedy, gdy śmierć wskutek uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia nastąpiła przed dniem 3 sierpnia 2008 r.O tym, czy obowiązek wypłaty zadośćuczynienia w związku ze śmiercią osoby bliskiej spoczywa na ubezpieczycielu w związku z objęciem sprawcy ochroną ubezpieczeniową wynikającą z umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej, Sąd Najwyższy wypowiedział się dwóch uchwałach, z dnia 7 listopada 2012 r., III CZP 67/12 (OSNC 2013, nr 4, poz.

45) i z dnia 20 grudnia 2012 r., III CZP 93/12 (OSNC 2013, nr 7-8, poz. 84), jednoznacznie stwierdzając, że regulacje prawne (w szczególności § 10 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 marca 2000 r. w sprawie ogólnych warunków ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych za szkody powstałe w związku z ruchem tych pojazdów - Dz. U. Nr 26, poz. 310 ze zm. oraz art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych, Dz.

U. Nr 124, poz. 1152 ze zm.) nie wyłączały z zakresu ochrony ubezpieczeniowej zadośćuczynienia za krzywdę osoby, wobec której ubezpieczony ponosił odpowiedzialność na podstawie art. 448 k.c.Istniejące wcześniej wątpliwości zostały zatem precyzyjnie i jednoznacznie wyjaśnione w ustabilizowanym orzecznictwie Sądu Najwyższego. Stanowisko Sądu Najwyższego zostało przyjęte jako miarodajne w orzecznictwie sądów powszechnych, a wskazane przez skarżącego jednostkowe orzeczenia, w których sąd powszechny wyraził inny pogląd, nie świadczą o istnieniu rozbieżności wymagającej kolejnej wypowiedzi Sądu Najwyższego.

Dał temu też wyraz Sąd Najwyższy w postanowieniu składu siedmiu sędziów z dnia 27 czerwca 2014 r., III CZP 2/14 (dotychczas niepublikowane), odmawiając podjęcia uchwały i udzielenia odpowiedzi na pytanie, z którym wystąpił Rzecznik Ubezpieczonych: „czy osobie najbliższej przysługuje z tytułu umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych zadośćuczynienie pieniężne za doznaną krzywdę wynikająca z naruszenia jej dobra osobistego w postaci szczególnej więzi emocjonalnej przed dniem 3 sierpnia 2008 r.".

Podstawę tego postanowienia stanowiło stwierdzenie braku rozbieżności w orzecznictwie i potrzeby rozstrzygania tych kwestii w kolejnym orzeczeniu Sądu Najwyższego.Z tych względów nie ma podstaw do uznania, że w sprawie zachodzi powołana przez skarżącego przyczyna kasacyjna wymieniona w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. Uzasadniało to odmowę przyjęcia skargi do rozpoznania, stosownie do art. 3989 § 2 k.p.c., z orzeczeniem o kosztach postępowania kasacyjnego na podstawie art. 98 § 1 w zw. z art. 391 § 1 i 39821 k.p.c.[aw]