Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of legal issue, as factual assessment is inadmissible in cassation.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court refused to accept the cassation appeal, ruling that the appellant failed to demonstrate a significant legal issue under Article 3989 § 1 of the Civil Procedure Code. The appellant argued that the lower courts incorrectly found them to be in bad faith and failed to account for the time of possession by predecessors, but the Court held that assessing good or bad faith is a matter of fact and evidence evaluation reserved for trial courts. Consequently, the appeal was rejected because it did not meet the statutory threshold for cassation review.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 § 1 k.p.c.; Cassation appeals are rejected when they rely solely on the obvious correctness of the decision without raising a significant legal issue, as factual assessments and evidence evaluation are inadmissible in cassation proceedings.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt IV CSK 716/19 POSTANOWIENIE Dnia 28 maja 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Pietrzykowski w sprawie z wniosku J. W. i I. W. przy uczestnictwie M. K. , W. K., M. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. poprzednio M. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. i B. W. o zasiedzenie służebności,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 28 maja 2020 r.,na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawców od postanowienia Sądu Okręgowego w G.z dnia 11 kwietnia 2019 r., sygn. akt III Ca (…), 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. zasądza od wnioskodawców na rzecz uczestników W. K. i M. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. kwotę po 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W niniejszej sprawie wnioskodawca wniósł skargę kasacyjną, a dla uzasadnienia wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania powołał się wyłącznie na oczywistą zasadność skargi.
Po pierwsze, ma ona wynikać z przyjęcia przez sądy, że wnioskodawca jest posiadaczem nieruchomości w złej wierze. W tym zakresie jednak wywód skarżącego stanowi wyłącznie polemikę z ustaleniami sądów obu instancji – ocena dobrej/złej wiary wynika z dokonanych ustaleń faktycznych i oceny dowodów, czego kwestionowanie jest w zasadzie a limine niedopuszczalne w postępowaniu kasacyjnym. Dodać trzeba, że lektura uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia nie dowodzi oczywiście wadliwego przyjęcia złej wiary – co najmniej było ono dopuszczalne w okolicznościach tej sprawy.
Poza tym, zdaniem skarżącego, oczywista zasadność ma wynikać z niedoliczenia czasu posiadania służebności przez poprzedników wnioskodawcy. Trzeba jednak zauważyć, że wbrew twierdzeniom skarżącego z zaskarżonego orzeczenia nie wynika obowiązek osobistego wykonywania służebności, aby doliczenie było możliwe. Poza tym kwestia doliczenia w ogóle jest bez znaczenia, jeśli się zważy, że do 1990 r. była to nieruchomość publiczna, zatem zasiedzenie na niej służebności drogowej było niemożliwe – wnioskodawca to kwestionuje, lecz nie przedstawia uzasadnienia dla tezy, że zawsze była to nieruchomość prywatna.W skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie nie została wykazana żadna z okoliczności wskazanych w art. 3989 § 1 k.p.c., dlatego Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania. aj