Supreme Court dismisses cassation appeal regarding termination of co-ownership of agricultural land and residence rights.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court rejected the cassation appeal filed by a co-owner against a lower court's decision to terminate co-ownership of agricultural land. The appellant argued that the statutory provisions governing general co-ownership and agricultural co-ownership were incompatible and that the court failed to properly address residence rights. The court determined that the lower court's decision was sound because the expert opinion justified avoiding a physical division, and the delay in vacating the residence complied with the relevant statute.
Legislator headnote
AI generatedArt. 212 k.c.; Art. 214 k.c.; Art. 218 § 1 k.c.: The court may terminate co-ownership of agricultural land without physical division if an expert opinion justifies it, and the statutory requirements for vacating a residence are met by the established facts.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt IV CSK 710/13 POSTANOWIENIE Dnia 28 maja 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Antoni Górski w sprawie z wniosku E. B.przy uczestnictwie E. J., R. P. i J. X.o zniesienie współwłasności,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 28 maja 2014 r.,na skutek skargi kasacyjnej uczestnika postępowania R. P. od postanowienia Sądu Okręgowego w E.z dnia 27 lutego 2013 r., sygn. akt I Ca […], odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania
UZASADNIENIE
Skarżący wskazał dwie kwestie prawne, których rozstrzygnięcie uzasadnia, jego zdaniem, przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. Chodzi o wzajemny stosunek treści art. 212 k.c., regulującego ogólne zasady zniesienia współwłasności do art. 214 regulującego zniesienie współwłasności gospodarstwa rolnego oraz o sposób formułowania w treści rozstrzygnięcia sądu przewidzianego w art. 218 § 1 k.c.. do art. 212 k.c. uprawnienia do dalszego zamieszkiwania na gospodarstwie współwłaściciela, który nie otrzymał przydziału tego gospodarstwa ani jego części w naturze.Jeśli chodzi o pierwszy problem prawny, to przestaje on mieć znaczenie w sprawie w sytuacji, kiedy Sąd, zgodnie z opinią biegłego, przekonująco uzasadnił decyzję o niedokonywaniu podziału przedmiotu współwłasności w naturze.
Wypada jedynie podkreślić, że proponowany przez skarżącego podział stosownie do dotychczasowego stanu posiadania prowadziłby, poza wszystkim argumentami z zakresu towarowości czy opłacalności produkcyjnej karłowatego gospodarstwa, które miałoby jemu przypaść, do konieczności ustanawiania aż trzech służebności gruntowych, jak to miało miejsce w orzeczeniu Sądu I - ej Instancji, ze wszystkimi możliwymi do przewidzenia komplikacjami związanymi z ze wspólnym korzystaniem, utrzymywaniem, konserwacją i naprawami szamba oraz rur kanalizacyjnych.Druga kwestia, związana z zastosowaniem art. 218 § 1 k.c., nie została wprawdzie wprost omówiona w zaskarżonym orzeczeniu, ale można przyjąć, że odroczenie obowiązku wydania przez skarżącego zajmowanego przez niego mieszkania do 30 kwietnia 2013 r. spełnia wymogi tego przepisu, zwłaszcza przy ustaleniu Sądu, że ma on mieszkanie w nieodległym mieście, do którego może się przeprowadzić.W tym stanie rzeczy należy przyjąć, że brak jest podstaw do przyjęcia skargi kasacyjnej, wobec czego na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. orzeczono jak w sentencji.aw