Supreme Court dismisses cassation appeal for failing to raise a legal issue requiring interpretation under Civil Procedure Code.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court of Poland dismissed the appellant's cassation appeal, ordering the payment of costs to the State Treasury. The appellant raised multiple questions regarding contract modifications, lump-sum payments, and tax obligations, arguing they constituted significant legal issues. The court ruled that these questions were merely factual assessments of the contract's terms and did not present a genuine legal dispute requiring Supreme Court interpretation, as the lower courts correctly applied contract law principles.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3984 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is admissible only if it raises a significant legal issue or requires interpretation of laws creating serious doubts, and the appellant must separately request admission with a professional legal argument linking the facts to the legal prerequisites.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
Sygn. akt IV CSK 607/17 POSTANOWIENIE Dnia 17 maja 2018 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marta Romańska w sprawie z powództwa ,,Z...” Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w G.przeciwko Skarbowi Państwa - Komendzie Portu Wojennego w G.o zapłatę,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 17 maja 2018 r.,na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego w G.z dnia 9 listopada 2016 r., sygn. akt I ACa […]/16, 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2) zasądza od strony powodowej na rzecz Skarbu Państwa - Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej kwotę 5.400 (pięć tysięcy czterysta) zł tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.). Dla spełnienia wymogu z art. 3984 § 2 k.p.c. konieczne jest zawarcie w skardze kasacyjnej odrębnego wniosku o jej przyjęcie do rozpoznania, zawierającego profesjonalny wywód prawny nawiązujący do przesłanek przedsądu ze wskazaniem, które z nich występują w sprawie i z uzasadnieniem stanowiska skarżącego w tym przedmiocie (postanowienie Sądu Najwyższego z 26 kwietnia 2006 r., II CZ 28/06, nieopubl.).
Rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania wynika z oceny, czy okoliczności powołane przez skarżącego odpowiadają tym, o których jest mowa w art. 3989 § 1 k.p.c. Powód wniósł o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania z uwagi na występujące w niej zagadnienia prawne, które przedstawił w formie pytań:
1) czy nieumieszczenie w aneksie do umowy postanowienia o wysokości wynagrodzenia za prace dodatkowe oznacza brak możliwości dochodzenia roszczenia o wynagrodzenie za prace wykonane”, „czy taki aneks jest umową/częścią umowy/ zgodną z prawem wobec kategorycznego brzmienia art. 627 k.c. mówiącego o obowiązku zapłaty zamawiającego za prace wykonane jako dzieło a ponadto w świetle obowiązujących przepisów podatkowych zobowiązujących wykonawcę do odprowadzenia podatku od takich prac”, „czy w świetle orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 3 czerwca 2015 r., V CSK 589/14 nie jest możliwe dokonane zmiany umowy w części dotyczącej wynagrodzenia ryczałtowego założywszy, że nastąpiła zmiana stosunków, której nie można było przewidzieć jeżeli przy zastosowaniu przepisu art. 120 § 1 zd. 2 k.c. upłynął już okres przedawnienia roszczenia (…)”, „czy w sytuacji, gdy strony wiąże umowa /aneks/, który z różnych powodów nie ustalił wynagrodzenia za prace objęte ww. dokumentami taka umowa jest w pełni skuteczna prawnie a wobec stwierdzenia jej niekompletności może być powodem odmowy zastosowania do roszczenia wykonawcy przepisów o bezpodstawnym wzbogaceniu (…)”, „czy z uwagi na faktyczną, rażącą przewagę strony pozwanej, jako dużej jednostki Skarbu Państwa nie należy uznać, że Skarbowi Państwa nie należy stawiać większe wymagania w obrocie cywilnym w zakresie rzetelności i słuszności podejmowanych decyzji niż innemu kontrahentowi takiego obrotu”.Zgodnie z ustaloną linią orzeczniczą powołanie się na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego jako przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania wymaga przedstawienia problemu o charakterze abstrakcyjnym, nierozstrzygniętego w dotychczasowym orzecznictwie i wymagającego pogłębionej wykładni (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 2 października 2001 r., I PKN 129/01, OSNP 2003, nr 18, poz. 436).
Skarżący powinien to zagadnienie sformułować oraz przedstawić argumentację jurydyczną uzasadniającą tezę o możliwości rozbieżnych ocen prawnych w związku ze stosowaniem przepisów, na tle których zagadnienie powstało. Zagadnienie powinno być ponadto „istotne” z uwagi na wagę przedstawionego problemu interpretacyjnego dla systemu prawa. Skoro jednak skarga kasacyjna wnoszona jest w konkretnej sprawie, to zarówno charakter zgłoszonego w niej roszczenia, jak i ustalony przez sądy meriti stan faktyczny, którym Sąd Najwyższy jest związany (art. 3983 § 3 i art. 39813 § 2 k.p.c.), musi pozostawać w związku z przedstawionym przez skarżącego zagadnieniem prawnym i pozwalać na jego rozstrzygnięcie.Pytania sformułowane przez powoda nie mają cech zagadnienia prawnego w znaczeniu przytoczonym wyżej.
Wiążą się one bowiem z oceną okoliczności faktycznych ustalonych w konkretnej sprawie w świetle przepisów o zobowiązaniach umownych, która to ocena musi być indywidualizowana i uwzględniać przedmiot i treść zobowiązań zaciągniętych przez strony. W postępowaniu kasacyjnym nie mogą być wprost podważane ustalenia faktyczne i prowadząca do nich ocena dowodów, gdyż Sąd Najwyższy nie działa jako sąd trzeciej instancji w sprawie (art. 3983 § 3 i art. 398 § 2 k.p.c.). Tymczasem problemy sformułowane przez powoda wiążą się z zakwestionowaniem podstawy faktycznej rozstrzygnięcia.
W niniejszej sprawie Sądy obu instancji ustaliły, że strony wiązała umowa, że była ona zmieniana (aneksowana), że strony umówiły się o wynagrodzenie ryczałtowe i określiły zasady, na których może być ono podwyższone. Wynagrodzenie należne powodowi zostało podwyższone w stosunku do ustalonego pierwotnie, a termin wykonania umowy był przesuwany. Powód w toku wykonywania umowy wskazał pozwanemu na prace dodatkowe, jakie będą konieczne do osiągnięcia jej celu, znał już wówczas ich koszt i przedmiot, a zdecydował się na zmianę umowy (jej aneksowanie) w taki sposób, że zobowiązał się wykonać te prace w ramach podwyższonego już wcześniej umówionego wynagrodzenia ryczałtowego.
Dopiero po wykonaniu prac i wydaniu pozwanemu dzieła wystąpił z żądaniami podwyższenia wynagrodzenia ryczałtowego. Spór, do którego między stronami doszło ma źródło w umowie, a zatem nie należy go rozstrzygać w oparciu o przepisy o nienależnym świadczeniu, a skoro nie doszło do ustalenia okoliczności, które usprawiedliwiałby zastosowanie art. 632 k.c., to przepis ten nie mógł być źródłem roszczenia powoda. Sprawa nie dotyczy działań władczych Skarbu Państwa, a stosunków cywilnoprawnych, w których ten podmiot musi być postrzegany tak, jak inni uczestnicy obrotu, od których można wymagać troski o własne interesy w związku z zaciąganiem i wykonywaniem zobowiązań.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c. oraz – co do kosztów postępowania – art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w zw. z art. 39821 i art. 391 § 1 k.p.c., § 2 pkt 7 w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. poz. 1800 ze zm.), orzeczono jak w postanowieniu. aj ał