Supreme Court dismisses cassation appeal in adverse possession case due to lack of procedural grounds under Art. 3989 § 1 pkt 4 CPC.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by B. and Z. B. against the Second Instance Court's decision on adverse possession. The applicants argued that the lower courts failed to perform their adjudicatory function and violated procedural rights under the Code of Civil Procedure. The Court rejected these claims, finding that the factual findings regarding the applicants' independent possession were sufficiently justified and did not meet the specific criteria for cassation review.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.; The Supreme Court may not accept a cassation appeal if the lower courts' substantive assessment of independent possession is reasonably justified by detailed factual findings.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt IV CSK 602/13 POSTANOWIENIE Dnia 3 kwietnia 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Mirosław Bączyk w sprawie z wniosku B. B. i Z. B.przy uczestnictwie J. B.o stwierdzenie zasiedzenia,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 3 kwietnia 2014 r.,na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawców od postanowienia Sądu Okręgowego w O.z dnia 22 kwietnia 2013 r., sygn. akt I Ca […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Wnioskodawcy (B. i Z. B.) wnieśli skargę kasacyjną od postanowienia Sądu Okręgowego z dnia 22 kwietnia 2013 r., w którym oddalono apelacje tychże wnioskodawców postępowania o zasiedzenie nieruchomości, wniesione od postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 2 października 2012 r. (w sprawie – I Ns […]; k. 642 akt sprawy, t. IV). Sąd Rejonowy stwierdził, że wnioskodawcy nabyli przez zasiedzenie, na prawach małżeńskiej wspólności ustawowej, własność oznaczonej w sentencji nieruchomości gruntowej (pkt I postanowienia) i oddalił wniosek o stwierdzenie zasiedzenia w pozostałym zakresie (pkt II postanowienia).
Wniosek wnioskodawców został zatem uwzględniony jedynie częściowo. W skardze kasacyjnej od postanowienia Sądu Okręgowego z dnia 22 kwietnia 2013 r. podniesiono zarzuty naruszenia prawa procesowego, tj. art. 233 § 1 k.p.c. w zw. z art. 328 § 2 k.p.c., art. 316 § 1 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c., a także art. 382 k.p.c. i art. 386 § 1 k.p.c. Motywując wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, skarżąca wywodziła, że przyjęcie tej skargi powinno nastąpić „z uwagi na ewidentne i oczywiste naruszenie interesu prywatnego wnioskodawców”, a „wydanie przez Sąd II instancji orzeczenia (spowodowało) w sposób oczywisty naruszenie prawa bez zrealizowania funkcji rozpoznawczej i kontrolnej Sądu” (s. 2 skargi).
Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie postanowień obu Sądów meriti i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Analizując treść uzasadnienia postanowienia Sądu pierwszej instancji, treść uzasadnienia postanowienia Sądu drugiej instancji, treść skargi kasacyjnej i zawartą w niej prawną motywację wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, Sąd Najwyższy stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie o zasiedzenie (zakres zasiedzenia) nie powstała - wbrew stanowisku skarżącej - przesłanka przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, przewidziana w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Oceny Sądów meriti w odniesieniu do istnienia stanu samoistnego posiadania wnioskodawców jego ich przedmiotowego zakresu znajdują wystarczające usprawiedliwienie w dokonanych, szczegółowych ustaleniach dotyczących nieruchomości objętej wnioskiem o zasiedzenie.
W tej sytuacji Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. orzekł jak w sentencji. [aw]jw