Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of obvious legal error under Polish Civil Procedure Code.

Sygn. akt IV CSK 59/16 POSTANOWIENIE Dnia 15 lipca 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Barbara Myszka w sprawie z powództwa J. M. O.‎przeciwko U. O. ‎o ustanowienie rozdzielności majątkowej,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 15 lipca 2016 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego w Ł. ‎z dnia 17 września 2015 r., sygn. akt I Ca (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli: 1.w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne,2.istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów,3.zachodzi nieważność postępowania lub 4.skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.Przytoczony przepis pozwala Sądowi Najwyższemu na wstępną, merytoryczną ocenę wniesionej skargi kasacyjnej i zbadanie, czy za jej rozpoznaniem przemawia interes społeczny, skarga kasacyjna bowiem jest środkiem prawnym funkcjonującym przede wszystkim w interesie publicznym, który z kolei przemawia za skoncentrowaniem się Sądu Najwyższego na sprawach najpoważniejszych i precedensowych.Powód złożył skargę kasacyjną od wyroku Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 17 września 2015 r., oddalającego jego apelację od wyroku Sądu Rejonowego w Z. z dnia 21 maja 2015 r., którym Sąd Rejonowy ustanowił z dniem 25 marca 2015 r. rozdzielność majątkową między stronami, powstałą w wyniku zawarcia przez nie małżeństwa w dniu 2 września 2000 r.

Powołując się na podstawę określoną w art. 3983 § 1 pkt 1 k.p.c., wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i zmianę wyroku Sądu pierwszej instancji przez ustanowienie rozdzielności majątkowej między stronami z dniem 1 lipca 2014 r., ewentualnie przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania.Uzasadniając wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, skarżący wskazał na przesłankę określoną w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Twierdził, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, ponieważ Sąd Okręgowy dokonał błędnej wykładni art. 52 § 2 k.r.o., w wyniku której uznał, że - pomimo życia przez strony od dnia 1 lipca 2014 r. w rozłączeniu, nieprowadzenia od tej pory wspólnego gospodarstwa domowego i nieinformowania się nawzajem o wysokości osiąganych dochodów oraz wydatków - nie wystąpił wyjątkowy wypadek uzasadniający ustanowienie rozdzielności majątkowej z dniem 1 lipca 2014 r.

Analiza wywodów zawartych w skardze kasacyjnej prowadzi do wniosku, że skarżący nie przytoczył przekonujących argumentów, świadczących o występowaniu w niniejszej sprawie wskazanej przez niego przesłanki uzasadniającej przyjęcie skargi do rozpoznania.Oczywista zasadność skargi kasacyjnej, o której mowa w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., zachodzi tylko wtedy, gdy dla przeciętnego prawnika z samej treści skargi - bez pogłębionej analizy i jurydycznych dociekań - w sposób jednoznaczny wynika, że wskazane w niej podstawy zasługują na uwzględnienie.

Skarżący, powołując się na przesłankę przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. powinien wykazać oczywistą zasadność skargi kasacyjnej przejawiającą się kwalifikowanym charakterem naruszenia przepisów prawa (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49). Nie może powtarzać uzasadnienia podstaw kasacyjnych; powinien wykazać, że zasadność skargi kasacyjnej jest oczywista, a więc dostrzegalna prima vista oraz że każdy prawnik bez przeprowadzania wnikliwej analizy powinien dojść do wniosku, że zaskarżone orzeczenie jest jaskrawo nieprawidłowe.

Skarżący nie przytoczył argumentów świadczących o tak rozumianej oczywistości, nie są nimi bowiem argumenty mające uzasadniać powołaną podstawę kasacyjną.Konkludując trzeba stwierdzić, że w sprawie nie zachodzi wskazana przez skarżącego przesłanka określona w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. ani brana pod rozwagę z urzędu nieważność postępowania. Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. jw