Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of significant legal issue and procedural defect. The appeal was rejected because the legal question was already settled and the response was late. The court ruled that the appeal did not meet statutory requirements for review. The decision emphasizes established case law and procedural deadlines. The outcome was a dismissal of the cassation appeal. The court found no need for new interpretation. The appeal was procedurally inadmissible due to timing. The legal issue was not novel or unresolved. The court applied strict procedural rules. The decision reinforces existing judicial practice.

Sygn. akt IV CSK 451/14 POSTANOWIENIE Dnia 30 stycznia 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Strzelczyk w sprawie z powództwa G. B. ‎przeciwko A. K. ‎o zapłatę oraz z powództwa wzajemnego A. K. przeciwko G. B. o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 30 stycznia 2015 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej powódki (pozwanej wzajemnej) od wyroku Sądu Okręgowego w G.‎z dnia 11 grudnia 2013 r., sygn. akt III Ca (…), 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2) oddala wniosek powoda wzajemnego A.K. o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIESąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.). Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być osiągnięty tylko wtedy, gdy skarżący powoła i uzasadni istnienie przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania.

Na tych jedynie przesłankach może zostać oparte rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.Powódka (pozwana wzajemna) G. B. wniosła skargę kasacyjną od wyroku Sądu Okręgowego w G. z dnia 11 grudnia 2013 r. Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej (składającej się z dwu elementów: skargi kasacyjnej oraz jej uzupełnienia) do rozpoznania został oparty na przesłankach określonych w art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c. Zdaniem skarżącej w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, które przedstawione zostało w formie pytania:

„czy w sytuacji gdy przepisy prawa przewidują domniemanie, do ich obalenia wystarczający jest dowód przeciwny, czy też dowód przeciwieństwa obalający twierdzenie, z których strona wywodzi skutki prawne”. Ponadto skarżąca wskazała na potrzebę wykładni przepisów prawnych wywołujących poważne wątpliwości w orzecznictwie sądów, mianowicie art. 6 k.c. w zw. z art. 627 k.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalony jest pogląd, że jeżeli skarżący, jako przesłankę uzasadniającą przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, wskazuje występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, to powinien zagadnienie to przedstawić z przez jego sformułowanie z przytoczeniem przepisów prawa, na tle których ono powstało, przytoczyć argumenty prawne prowadzące do rozbieżnych ocen prawnych, a także wykazać, że jest to zagadnienie, którego rozwiązanie jest istotne nie tylko dla rozstrzygnięcia rozpoznawanej sprawy, lecz także dla praktyki sądowej (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSCN 2002, nr 1, poz. 11; z dnia 3 października 2002 r., II CKN 447/01, niepubl.; z dnia 14 grudnia 2004 r., III CK 585/04, niepubl.; z dnia 4 sierpnia 2006 r., III CZ 47/06, niepubl.; z dnia 22 listopada 2007 r., I CSK 326/07, niepubl.; z dnia 26 czerwca 2008 r., I CSK 108/08, niepubl.; z dnia 18 września 2012 r., II CSK 179/12, niepubl.; z dnia 24 kwietnia 2014 r., II CSK 600/13, niepubl.).

Natomiast jeśli skarżąca jako przesłankę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, wskazuje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, powinna wykazać, że wskazany przepis prawa, mimo że budzi wątpliwości, nie doczekał się wykładni bądź niejednolita jego wykładnia wywołuje rozbieżności w orzecznictwie sądów, które należy przytoczyć, jak też, że dokonanie wykładni jest niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 15 października 2002 r., II CZ 102/02; z dnia 28 marca 2007 r., II CSK 84/07, niepubl.; z dnia 11 stycznia 2008 r., I UK 283/07; z dnia 8 lipca 2008 r., I CSK 111/08; z dnia 26 kwietnia 2012 r., III SK 43/11, niepubl.; z dnia 24 kwietnia 2014 r., II CSK 600/13, niepubl.).

Wniosek powódki o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie spełnia wskazanych wymagań. Zagadnienie rozkładu ciężaru dowodu i wykładnia art. 6 k.c. nie należy do kategorii zagadnień nowych, budzących istotne wątpliwości i dotychczas nierozstrzygniętych w orzecznictwie Sądu Najwyższego (por. np. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 24 października 1996 r., III CKN 6/96; z dnia 27 marca 2014 r., III CSK 94/13). Dotyczy to także obowiązków strony zmierzającej do obalenia domniemania (zob. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2013 r., IV CSK 282/12, niepubl.; z dnia 6 lutego 1998 r., I CKN 484/97, niepubl. oraz wyrok z dnia 20 kwietnia 1994 r., I CRN 44/94, OSNC 1994/12/245).

Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 i 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.Sąd Najwyższy oddalił wniosek powoda wzajemnego A. K. o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego albowiem uzupełnione pismo procesowe nazwane „odpowiedź na skargę kasacyjną” zostało wniesione po upływie ustawowego terminu do dokonania tej czynności. W konsekwencji, nie wywołuje ono skutków w zakresie zawartego w nim wniosku o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym, obejmujących sporządzenie i wniesienie odpowiedzi na skargę kasacyjną (art. 167 k.p.c. w związku z art. 391 § 1 k.p.c. i art. 39821 k.p.c. - zob. też orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia: 16 maja 2002 r., IV CKN 1071/00, OSNC 2003 nr 9, poz. 120; 14 marca 2003 r., V CKN 1733/00, niepubl., 7 maja 2003 r., IV CKN 113/01, niepubl.; z dnia 14 lutego 2012 r., II PK 139/11, niepubl.).