IV CSK 448/13 AI generated

Supreme Court dismisses cassation appeal as no significant legal issue or obvious error exists in the lower court's judgment.

Case Number IV CSK 448/13

Court / Authority Sąd Najwyższy

Jurisdiction

Poland (PL)

Outcome Dismissed

Open official source Machine-readable Markdown (.md)

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court dismissed the cassation appeal because the appellant failed to demonstrate a significant legal issue or an obvious error in the lower court's decision. The court found that the lower court correctly identified the agreed quality standard based on the specific vehicle parts known to both parties. Consequently, the appellant's argument regarding a binding warranty without specific parameters was deemed irrelevant to the actual case resolution.

Legislator headnote

AI generated

Art. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.; A cassation appeal is admissible only if a significant legal issue exists, the law requires interpretation, or the lower court committed an obvious error, otherwise it is dismissed.

Keywords

AI generated

cassation appeal admissibility significant legal issue obvious error standard quality warranty dispute Supreme Court review

Cited Legislation

AI generated

art. 3989 § 1 k.p.c.

– Sąd Najwyższy bierze pod uwagę z urzędu, należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej wnioskodawczyni do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art.

art. 3989 § 2 k.p.c.

– Sąd Najwyższy bierze pod uwagę z urzędu, należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej wnioskodawczyni do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art.

art. 98 § 1 i 3 k.p.c.

3989 § 2 k.p.c.).O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w związku z § 6 pkt 6 i § 13 ust.

§ 6 pkt 6 i § 13 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r.

w związku z § 6 pkt 6 i § 13 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (jedn.

art. 3989 § 1 k.p.c

– Sąd Najwyższy bierze pod uwagę z urzędu, należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej wnioskodawczyni do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art.

art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c

– Sąd Najwyższy bierze pod uwagę z urzędu, należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej wnioskodawczyni do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art.

art. 39813 §1 k.p.c

Z tych też przyczyn, przy uwzględnieniu, że w sprawie nie zachodzi nieważność postępowania, którą – zgodnie z art. 39813 §1 k.p.c.

art. 3989 § 2 k.p.c

– Sąd Najwyższy bierze pod uwagę z urzędu, należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej wnioskodawczyni do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art.

Full text

Sygn. akt IV CSK 448/13 POSTANOWIENIE Dnia 17 stycznia 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Anna Kozłowska w sprawie z powództwa […] "R." […] Spółka Jawna w O.‎przeciwko P. K.‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 17 stycznia 2014 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Okręgowego w O.‎z dnia 12 kwietnia 2013 r., sygn. akt V Ga […], 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. zasądza od powoda na rzecz pozwanego kwotę 1800 (jeden tysiąc osiemset) zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym.

UZASADNIENIE

Sąd Najwyższy, zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.Skarżący w skardze powołał się na przesłanki z pkt 1 i 4 art. 3989 § 1 k.p.c., to jest występowanie istotnego zagadnienia prawnego i oczywistą zasadność skargi. Analiza skarżonego wyroku i treści skargi nie uzasadnia jednak przyjęcia, że przesłanki te w sprawie wystąpiły.Skarżący w skardze sformułował co prawda zagadnienie prawne „czy samo wypowiadanie się o jakości rzeczy, bez podania konkretnej cechy, parametrów rzeczy, której jakość ma dotyczyć, stanowi w rzeczywistości prawnie wiążące zapewnienie sprzedawcy”...o jakości rzeczy, jednakże zagadnienie to nie może być poczytane za istotne w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Niezależnie bowiem od walorów jurydycznych formułowanego zagadnienia, znaczenia jego rozstrzygnięcia dla rozwoju prawa, musi mieć ono także znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy.

W sprawie tymczasem zostało ustalone, że standardem jakości, do którego odnoszono jakość kupionego przez pozwanego podwozia, był standard jakości reprezentowany przez podwozie […], znany obu stronom umowy. Stąd też stwierdzenie przez sprzedawcę, że będące przedmiotem umowy podwozie ma jakość niewiele niższą, mogło być poczytane przez sądy za zapewnienie sprzedawcy o jakości rzeczy. Nie zachodzi zatem potrzeba rozstrzygania zagadnienia przedstawionego w skardze. Nie ma też żadnych podstaw do przyjęcia, że skarga jest oczywiście uzasadniona.

Ta przesłanka występuje wówczas, gdy mamy do czynienia z elementarnymi błędami sądu w zakresie stosowania prawa materialnego czy też procesowego, widocznymi od razu, bez potrzeby głębszej analizy i dłuższych badań lub dociekań. Taka sytuacja w sprawie miejsca nie miała. Reasumując, skarżący nie zdołał wykazać, że zachodzi potrzeba rozpoznania skargi kasacyjnej przez Sąd Najwyższy. Z tych też przyczyn, przy uwzględnieniu, że w sprawie nie zachodzi nieważność postępowania, którą – zgodnie z art. 39813 §1 k.p.c. – Sąd Najwyższy bierze pod uwagę z urzędu, należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej wnioskodawczyni do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w związku z § 6 pkt 6 i § 13 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (jedn. tekst:

Dz. U. z 2013, poz.461). [aw]es