Legislator Case Law & Legislation
DE FR IT EN
Analyze in Legislator
IV CSK 441/13 AI generated

Supreme Court dismisses cassation appeal for failure to prove significant legal issue or obvious error.

Case Number IV CSK 441/13
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed
Open official source Machine-readable Markdown (.md)

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court of Poland rejected the cassation appeal, ruling that the applicant failed to demonstrate a significant legal issue or an obvious error requiring review. The applicant argued for a reinterpretation of possession rules regarding adverse possession, but the Court noted its established position on this matter in prior decisions. Consequently, the appeal was dismissed under Article 3989 of the Code of Civil Procedure as it lacked the necessary legal grounds for Supreme Court intervention.

Legislator headnote

AI generated

Art. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is rejected if the applicant fails to prove the existence of a significant legal issue, a need for statutory interpretation, or an obviously justified appeal.

Keywords

AI generated
cassation appeal adverse possession significant legal issue Code of Civil Procedure Supreme Court review possessory rights interpretation of law

Cited Legislation

AI generated
Art. 3989 § 1 k.p.c.
– Sąd Najwyższy bierze pod uwagę z urzędu, należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej wnioskodawczyni do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).
Art. 39813 § 1 k.p.c.
Z tych też przyczyn, przy uwzględnieniu, że w sprawie nie zachodzi nieważność postępowania, którą – zgodnie z art. 39813 §1 k.p.c.
Art. 3989 § 2 k.p.c.
– Sąd Najwyższy bierze pod uwagę z urzędu, należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej wnioskodawczyni do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).
art. 3989 § 1 k.p.c
– Sąd Najwyższy bierze pod uwagę z urzędu, należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej wnioskodawczyni do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).
art. 339 k.c
Sąd Najwyższy wielokrotnie wskazywał na potrzebę manifestowania charakteru władztwa posiadacza, w szczególności w sytuacji, gdy posiadanie zmierza do nabycie przez zasiedzenia udziału we współwłasności, wskazując, że w takiej sytuacji wyłączone jest wręcz działanie domniemania z art. 339 k.c.
art. 39813 §1 k.p.c
Z tych też przyczyn, przy uwzględnieniu, że w sprawie nie zachodzi nieważność postępowania, którą – zgodnie z art. 39813 §1 k.p.c.
art. 3989 § 2 k.p.c
– Sąd Najwyższy bierze pod uwagę z urzędu, należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej wnioskodawczyni do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).

Cited Case Law

AI generated
III CSK 300/09
Supreme Court dismisses appeal; mere management of co-owned property without clear intent to possess independently fails to establish acquisitive prescription.
III CSK 184/10
Supreme Court dismisses acquisition by prescription claim against co-owner where individual possession was not proven. The court rejects the presumption of possession under Article 339 of the Civil Code. The claimant failed to demonstrate exclusive possession beyond co-ownership rights. The decision clarifies that co-ownership does not automatically grant possession for prescription purposes. The burden of proof remains on the claimant to show expanded control. The court emphasizes the distinction between co-possession and individual possession. This ruling protects co-owners from losing shares without clear evidence of exclusion. The judgment reinforces strict requirements for acquiring property by prescription. Legal practitioners must prove exclusive control beyond statutory co-ownership rights. The outcome prevents automatic loss of shares in joint ownership scenarios.
III CSK 263/12
Supreme Court dismisses appeal; self-possessor failed to prove independent will over co-owners' shares via acquisition by prescription.
V CSK 269/12
Supreme Court quashes lower court ruling on adverse possession, finding municipal acquisition valid via continuous possession.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt IV CSK 441/13 POSTANOWIENIE Dnia 17 stycznia 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Anna Kozłowska w sprawie z wniosku R. G.‎przy uczestnictwie G. G., I. G., M. G., B. D., K. G., X. Y. i A. S.‎o stwierdzenie zasiedzenia,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 17 stycznia 2014 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy od postanowienia Sądu Okręgowego w Ł.‎z dnia 19 kwietnia 2013 r., sygn. akt I Ca […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Sąd Najwyższy, zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.Skarżący w skardze powołał się na przesłanki z pkt 1, 2 i 4 art. 3989 § 1 k.p.c., to jest występowanie istotnego zagadnienia prawnego, potrzebę wykładni przepisów i oczywistą zasadność skargi.

Analiza skarżonego postanowienia i treści skargi nie uzasadnia jednak przyjęcia, że przesłanki te w sprawie wystąpiły.Zagadnienie prawne, które skarżący sformułował w skardze, nie ma waloru istotnego. Sąd Najwyższy wielokrotnie wskazywał na potrzebę manifestowania charakteru władztwa posiadacza, w szczególności w sytuacji, gdy posiadanie zmierza do nabycie przez zasiedzenia udziału we współwłasności, wskazując, że w takiej sytuacji wyłączone jest wręcz działanie domniemania z art. 339 k.c. (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 29 czerwca 2010 r.

III CSK 300/09, nie publ., z dnia 1 kwietnia 2011 r. III CSK 184/10, OSNC-ZD z 2012 r., nr 2, poz. 2 oraz z dnia 15 maja 2013 r. III CSK 263/12 i z dnia 24 maja 2013 r. V CSK 269/12, nie publ.).Jeżeli, zdaniem skarżącego, zachodziła potrzeba wykładni przepisów powinien był on w skardze wskazać te przepisy oraz przytoczyć argumenty przemawiające za tezą o potrzebie ich wykładni, w szczególności powinien był wskazać na rozbieżne orzecznictwo. Tymczasem, w skardze żadne przepisy w ramach tej przesłanki nie zostały wskazane, a lapidarna argumentacja wiąże się z zagadnieniem, którym Sąd Najwyższy zajmował się w wyżej przytoczonych orzeczeniach, zajmując jednolite stanowisko.Nie ma też żadnych podstaw do przyjęcia, że skarga jest oczywiście uzasadniona.

Ta przesłanka występuje wówczas, gdy mamy do czynienia z elementarnymi błędami sądu w zakresie stosowania prawa materialnego czy też procesowego, widocznymi od razu, bez potrzeby głębszej analizy i dłuższych badań lub dociekań. Taka sytuacja w sprawie miejsca nie miała. Reasumując, skarżący nie zdołał wykazać, że zachodzi potrzeba rozpoznania skargi kasacyjnej przez Sąd Najwyższy. Z tych też przyczyn, przy uwzględnieniu, że w sprawie nie zachodzi nieważność postępowania, którą – zgodnie z art. 39813 §1 k.p.c. – Sąd Najwyższy bierze pod uwagę z urzędu, należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej wnioskodawczyni do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). [aw]es