Supreme Court dismisses appeal in tort case where insurer argued obvious merit based on award size and interest timing.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court refused to accept the cassation appeal filed by an insurance company against a lower court's judgment. The insurer claimed the appeal was obviously meritorious due to the high compensation awarded and the timing of interest calculations, arguing that similar cases involved lower sums or greater damages. The court rejected these arguments, noting that compensation assessment is individualized and that damages are determined by the moment of the tort, not subsequent medical treatments. Consequently, the Supreme Court found no legal issues warranting review and dismissed the appeal.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 § 1 k.p.c.; The Supreme Court will not accept a cassation appeal unless a significant legal issue exists or the appeal is obviously meritorious, as mere disagreement with the amount of compensation or interest calculation does not constitute such a case.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt IV CSK 437/18 POSTANOWIENIE Dnia 11 kwietnia 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Pietrzykowski w sprawie z powództwa I. J.przeciwko B. z siedzibą w R. (Łotwa)o zapłatę,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 11 kwietnia 2019 r.,na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]z dnia 17 kwietnia 2018 r., sygn. akt I ACa […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W niniejszej sprawie pozwany ubezpieczyciel wniósł skargę kasacyjną, a dla uzasadnienia wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania powołał się wyłącznie na oczywistą zasadność skargi.
Ma za nią, po pierwsze, przemawiać zbyt duża wysokość zasądzonego zadośćuczynienia – skarżący wskazał sprawy, gdzie ta wysokość była znacząco niższa albo doznane uszczerbki większe. Trzeba jednak zaznaczyć, że ocena wysokości należnego zadośćuczynienia w tego rodzaju sprawach jest zindywidualizowana i wymaga uwzględnienia wielu szczegółowych elementów i łatwo można przedstawiać orzeczenia przyjmujące zupełnie różne kwoty. W tym zakresie mógłby oczywiście skarżący polemizować z rozstrzygnięciem Sądu II instancji, ale lektura zaskarżonego wyroku nie dowodzi, aby Sąd ten naruszył margines przyznanej mu swobody jurysdykcyjnej.
Po drugie, oczywista zasadność skargi ma wynikać z rozstrzygnięcia zasądzającego odsetki na chwile, gdy stan faktyczny sprawy nie był jeszcze jasny. Potencjalnie mógłby to być zarzut kasacyjny, jednak przyjęcie tego stanowiska nie uzasadnia twierdzenia o oczywistej zasadności skargi. Natomiast jest jasne, że w wypadku wyrządzenia deliktu zasadniczym momentem determinującym rozmiar należnych świadczeń jest właśnie chwila wyrządzenia szkody, bo to o jej kompensatę chodzi. Choć zatem ustalając wysokość zadośćuczynienia bierze się pod uwagę to, co stało się później, a więc np. hospitalizacje i zabiegi operacyjne dotyczące poszkodowanego, to jedynie celem precyzyjniejszego uzasadnienia wielkości doznanego uszczerbku, lecz już nie tego, w jakiej chwili ten uszczerbek miał miejsce – zadośćuczynienie jest za sam uszczerbek, a nie późniejsze hospitalizacje czy operacje.
Przyjęte w tej kwestii stanowisko Sądu II instancji nie jest zatem oczywiście nieprawidłowe.W skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie nie została wykazana żadna z okoliczności wskazanych w art. 3989 § 1 k.p.c., dlatego Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania. aj