Supreme Court dismisses cassation appeal for failure to prove procedural invalidity or obvious merit under CPC. The court rejects the claim that the lower court denied the right to defense. The applicant failed to demonstrate how non-consideration of appeal arguments deprived her of defense rights. The court held that procedural errors not preventing participation do not constitute invalidity. The appeal was rejected due to lack of statutory grounds for admissibility. The applicant was ordered to pay the costs of the cassation proceedings. The decision clarifies the strict requirements for admissibility under the Civil Procedure Code. The court emphasized that mere repetition of arguments without legal basis is insufficient. The ruling establishes that non-consideration of appeals does not equate to denial of defense rights. The decision reinforces the high threshold for admitting cassation appeals to the Supreme Court.

Sygn. akt IV CSK 403/11

POSTANOWIENIE

Dnia 13 stycznia 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Mirosława Wysocka

w sprawie z wniosku Skarbu Państwa - Urzędu Skarbowego w B.

przy uczestnictwie W. M.

o wpis hipoteki przymusowej zwykłej

z dnia 3 stycznia 2011 r.,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 13 stycznia 2012 r.,

na skutek skargi kasacyjnej uczestniczki postępowania

od postanowienia Sądu Okręgowego

z dnia 6 kwietnia 2011 r.,

I.

II. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

zasądza od W. M. na rzecz Prokuratorii Generalnej

Skarbu Państwa kwotę 120 (sto dwadzieścia) zł z

tytułu zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Uczestniczka postępowania W. M. w skardze kasacyjnej od postanowienia

Sądu Okręgowego z dnia 6 kwietnia 2011 r. wydanego w sprawie o wpis, którą

oparła na podstawie przewidzianej w art. 398 3 § 1 pkt 2 k.p.c., wniosła o przyjęcie

jej do rozpoznania z uwagi na nieważność postępowania oraz jej oczywistą

zasadność.

Skarżąca

przyczyny

nieważności

postępowania

upatrywała

w

pozbawieniu jej możności obrony swych praw (art. 379 pkt 5 k.p.c.), mającym

wynikać

z nierozpoznania

podniesionych

przez nią

w apelacji zarzutów

dotyczących prawidłowości wystawienia tytułu wykonawczego stanowiącego

podstawę złożonego w sprawie przez Skarb Państwa - Naczelnika Urzędu

Skarbowego w B. wniosku o wpis oraz prawidłowości jego dokonania. Oczywista

zasadność skargi ma wynikać z faktu, że Sąd drugiej instancji wbrew „zawartości”

akt sprawy i akt księgi wieczystej, wad wniosku o wpis i tytułu wykonawczego,

stwierdził, iż wpis ten został dokonany zgodnie z prawem.

W odpowiedzi na skargę wnioskodawca wniósł o odmowę przyjęcia jej do

rozpoznania ewentualnie o jej oddalenie, a ponadto o zasądzenie od skarżącej

kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Nie wystąpiła żadna z przesłanek przewidzianych w art. 398 9 § 1 k.p.c.

uzasadniających przyjęcie skargi do rozpoznania.

Wbrew podniesionemu zarzutowi w sprawie nie doszło do nieważności

postępowania, gdyż skarżąca nie została pozbawiona możności obrony swych

praw (art. 379 pkt 5 k.p.c.).

Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem Sądu Najwyższego nieważność

postępowania ze wskazanej przyczyny zachodzi wówczas, gdy uczestnik (strona)

wbrew swej woli zostaje faktycznie pozbawiony możności działania w postępowaniu

lub w jego istotnej części, jeżeli skutki tego uchybienia nie mogą być usunięte

w toku sprawy przed wydaniem orzeczenia, które kończy postępowanie w danej

instancji. Pozbawienie uczestnika (strony) możności działania należy wiązać

z uchybieniami procesowymi sądu lub działaniami uczestników (strony przeciwnej)

naruszającymi przepisy postępowania lub wynikające z nich zasady lojalnego

zachowania się (por. m.in. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 1974 r. II CR

155/74, OSP 1975, nr 3, poz.66, z dnia 27 kwietnia 2004 r., II CK 238/03, niepubl.,

z dnia 23 czerwca 2004 r., V CK 607/03, niepubl., oraz z dnia 16 lipca 2009 r.

I CSK 30/09, niepubl). Nie można mówić o pozbawieniu uczestnika (strony)

możności obrony swych praw w rozumieniu art. 379 pkt 5 k.p.c., w sytuacji, gdy

dochodzi do uchybienia przepisom prawa procesowego, które nie ma wpływu na

możliwość brania udziału przez uczestnika (stronę) w postępowaniu i swobodę

podejmowania przez niego czynności procesowych. Nierozpoznanie zarzutów

apelacji, o ile w sprawie wystąpi, stanowi naruszenie prawa procesowego, nie

powoduje jednak ograniczeń w zakresie swobody działań podejmowanych

w sprawie przez uczestnika (stronę). Skarżąca brała w postępowaniu czynny

udział, podejmując swobodnie niezbędne czynności procesowe, nie może zatem

skutecznie podnosić, że w zakresie możności obrony swych praw doznała

ograniczeń.

Uczestniczka nie wykazała przesłanki, o której mowa w art. 398 9 § 1 pkt 4

k.p.c. Sąd Najwyższy wielokrotnie już wyjaśniał, że o oczywistej zasadności skargi

można mówić jedynie wówczas, gdy zasadność skargi na tle jej podstaw jest na

tyle widoczna i niewątpliwa, że jej stwierdzenie nie wymagałoby przeprowadzenia

głębszej

analizy

sprawy

oraz

sformułowanych

w

skardze

zarzutów

(por. uzasadnienie postanowienia SN z dnia 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02,

OSNC 2004, nr 3, poz. 49 oraz postanowienie SN z dnia 5 października 2007 r.,

III CSK 216/07, niepubl.). W tym też kierunku powinny zmierzać

argumenty

mające służyć wykazaniu tej przesłanki, w uzasadnieniu wniosku nie sposób ich

jednak odnaleźć. Ograniczenie się do ogólnikowego powtórzenia jednego

z zarzutów skargi, i to bez nawiązania do konkretnych przepisów prawa

powołanych w ramach jej podstaw, nie mogło stanowić skutecznego uzasadnienia

wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania na podstawie art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.

Skarżąca w istocie nie przedstawiła żadnych argumentów, które mogłyby

świadczyć o tym, że skarga jest oczywiście uzasadniona. Należy zauważyć, że

zarzuty skargi oraz ich uzasadnienie samodzielnie służą jedynie wykazaniu

zasadności skargi, nie zaś zasadności kwalifikowanej, o której mowa w tym

przepisie.

Nie znajdując podstaw do przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, Sąd

Najwyższy orzekł, jak w sentencji, stosownie do art. 3989 § 2 k.p.c.

O kosztach postępowania ze skargi rozstrzygnięto stosownie do art. 520 § 2

k.p.c. w zw. z art. 39821 i 391 § 1 k.p.c.

db