Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of proper justification under Civil Procedure Code.

Sygn. akt IV CSK 39/07

POSTANOWIENIE

Dnia 20 lutego 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Mirosława Wysocka

w sprawie z wniosku A.W.

przy uczestnictwie Gminy S.

o wpis,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 20 lutego 2007 r.,

na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawczyni

od postanowienia Sądu Okręgowego w G.

z dnia 22 listopada 2005 r., sygn. akt [...],

odrzuca skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

Wnioskodawczyni A.W., wnosząc od postanowienia Sądu Okręgowego w G.

z dnia 22 listopada 2005 r. skargę kasacyjną, opartą na podstawie naruszenia art.

228 § 2 k.p.c., art. 6288 § 2 i 3 k.p.c. oraz art. 28 k.p.a., domagała się przyjęcia

skargi do rozpoznania, jako oczywiście uzasadnionej, ze względu na naruszenie

tych przepisów.

Badając dopuszczalność skargi kasacyjnej w sprawie niniejszej, Sąd

Najwyższy zważył, co następuje:

Jak wynika z treści art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. oraz art. 3986 § 2 k.p.c., jednym

z zasadniczych i niezbędnych elementów skargi kasacyjnej jest wniosek o przyjęcie

jej do rozpoznania oraz jego uzasadnienie. Uzasadnienie takiego wniosku powinno

nawiązywać do okoliczności opisanych w art. 398 9 § 1 pkt 1-4 k.p.c., gdyż jedynie

wtedy, gdy okoliczności te w danej sprawie występują, Sąd Najwyższy obowiązany

jest przyjąć skargę kasacyjną do rozpoznania (por. m. in. postanowienie SN z dnia

20 października 2005 r., II CZ 89/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 135). Wydanie

takiego rozstrzygnięcia nie może nastąpić bez podjęcia przez skarżącego próby

wykazania, że okoliczności te w rzeczywistości zachodzą, gdyż nie jest rolą Sądu

Najwyższego samodzielne doszukiwanie się ich w zastępstwie skarżącego.

Ograniczenie się do wskazania jednej z przesłanek, które zostały określone w art.

3989 § 1 pkt 1-4 k.p.c. nie jest równoznaczne ze spełnieniem obowiązku

uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania. Uzasadnienie takie

powinno

bowiem

także

obejmować

przedstawienie

argumentacji

prawnej

zmierzającej do wykazania, że powołana przesłanka istotnie w sprawie zachodzi.

W tym zakresie za niewystarczające należy uznać odwołanie się do podstaw skargi

kasacyjnej bądź ich uzasadnienia, gdyż, jak to już zostało wielokrotnie powiedziane

w orzecznictwie, wymaganie uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi do

rozpoznania oraz przytoczenia i uzasadnienia jej podstaw nie mogą być ze sobą

utożsamiane. Każde z tych wymagań powinno być więc spełnione samodzielnie

i niezależnie (por. np. zachowujące nadal aktualność postanowienie SN z dnia

3 grudnia 2003 r., I CK 421/03, Prok. i Pr. 2004, nr 2, poz. 38).

W sprawie niniejszej wnioskodawczyni stwierdziła w swej skardze, że

naruszenie wskazanych w ramach jej podstaw „przepisów postępowania czyni

skargę kasacyjną oczywiście uzasadnioną”, nawiązując w ten sposób do przesłanki

określonej w art. art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Poprzestając na tym stwierdzeniu,

skarżąca nie podjęła się uzasadnienia swego stanowiska. W skardze brak jest

odrębnego, jurydycznego wywodu, w którym skarżąca wyjaśniałaby szczegółowo

w czym - jej zdaniem - przejawia się ta oczywistość. Prowadzi to do konkluzji, iż

skarga kasacyjna w sprawie niniejszej nie zawiera odpowiadającego ustawowym

wymaganiom uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania. Skargę tę,

biorąc pod uwagę treść art. 3986 § 2 k.p.c., należy zatem uznać za dotkniętą

nieusuwalnym brakiem i z tego względu odrzucić (por. postanowienie SN z dnia

14 lipca 2005 r., III CZ 61/05, OSNC 2006, nr 4, poz. 75).

Wobec powyższego Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji, na podstawie art.

3986 § 3 k.p.c., skoro nie uczynił tego Sąd drugiej instancji.