Legislator Case Law & Legislation
IV CSK 353/15 AI generated

Supreme Court dismisses cassation appeal as legal issues are settled by established precedent regarding servitude acquisition.

Case Number IV CSK 353/15
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court of Poland refused to accept the cassation appeal filed by M. M. and W. M. against a lower court ruling on establishing a transmission servitude. The appellants argued that the Civil Code provisions required a new interpretation due to unresolved legal controversies, but the Court found these arguments insufficient. The decision relied on the fact that the Supreme Court had already definitively settled the legal question regarding the acquisition of such servitudes through prescription before 2008.

Legislator headnote

AI generated

Art. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.; The cassation appeal is inadmissible when the legal issues raised have already been definitively settled by the Supreme Court's established case law.

Keywords

AI generated
cassation appeal inadmissibility prescription acquisition servitude established case law legal controversy threshold transmission servitude Poland

Cited Legislation

AI generated
Art. 3989 § 1 k.p.c.
W uzasadnieniu uchwały Sąd Najwyższy przedstawił orzecznictwo kształtujące się na przestrzeni lat, poczynając od lat 60-tych XX w., rozważył także problem konstytucyjności przyjętej wykładni.Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 w zw.
Art. 3989 § 2 k.p.c.
W uzasadnieniu uchwały Sąd Najwyższy przedstawił orzecznictwo kształtujące się na przestrzeni lat, poczynając od lat 60-tych XX w., rozważył także problem konstytucyjności przyjętej wykładni.Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 w zw.
Art. 13 § 2 k.p.c.
z art. 13 § 2 k.p.c.).Orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego wynika z treści art.
Art. 520 § 3 k.p.c.
13 § 2 k.p.c.).Orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego wynika z treści art. 520 § 3 k.p.c., art.
Art. 108 § 1 k.p.c.
520 § 3 k.p.c., art. 108 § 1 k.p.c. w zw.
Art. 39821 k.p.c.
Art. 391 § 1 k.p.c.
39821 i art. 391 § 1 k.p.c. w zw.
art. 3989 § 1 k.p.c
W uzasadnieniu uchwały Sąd Najwyższy przedstawił orzecznictwo kształtujące się na przestrzeni lat, poczynając od lat 60-tych XX w., rozważył także problem konstytucyjności przyjętej wykładni.Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 w zw.
art. 292 k.c
Według skarżących, zagadnienie prawne dotyczy wykładni art. 292 k.c., art.
art. 3054 k.c
292 k.c., art. 3054 k.c., art.

Cited Case Law

AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt IV CSK 353/15 POSTANOWIENIE Dnia 4 grudnia 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Grzegorz Misiurek w sprawie z wniosku M. M. i W. M. ‎przy uczestnictwie P. Spółki Akcyjnej w L.‎o ustanowienie służebności przesyłu,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 4 grudnia 2015 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawców od postanowienia Sądu Okręgowego w Łomży‎z dnia 5 lutego 2015 r., sygn. akt I Ca 19/15, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądza od wnioskodawców na rzecz uczestnika kwotę 120 (sto dwadzieścia) zł tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Sąd Najwyższy w ramach przedsądu bada jedynie wskazane przez skarżącego okolicznością uzasadniające przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i dokonuje ich subsumpcji, mając na uwadze treść art. 3989 § 1 k.p.c.; poza zakresem tego badania pozostają podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie.Skarżący powołali się we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na przesłanki określone w art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c. Przytoczone w uzasadnieniu tego wniosku argumenty nie pozwalają na stwierdzenie, że omawiane przesłanki istotnie wystąpiły.

Według skarżących, zagadnienie prawne dotyczy wykładni art. 292 k.c., art. 3054 k.c., art. 348 k.c., art. 352 § 2 k.c. i art. 176 § 1 k.c., przy czym zachodzi jednocześnie potrzeba wykładni tych przepisów jako budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie. Skarżący nie wykazali jednak, że ich wątpliwości mają poważny i uniwersalny charakter oraz że wywołują zasadnicze kontrowersje lub rozbieżne oceny prawne i nie zostały dotychczas rozstrzygnięte przez Sąd Najwyższy.Problemy formułowane przez skarżących i podniesione przez nich wątpliwości co do wykładni przepisów zostały już wyjaśnione.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego ugruntowane jest aktualnie stanowisko, że możliwe jest nabycie przez zasiedzenie przed 3 sierpnia 2008 r. służebności o treści odpowiadającej służebności przesyłu, ustanawianej nie na rzecz każdoczesnego właściciela nieruchomości władnącej, bo tej w ogóle nie ma potrzeby identyfikować, ale bezpośrednio na rzecz Skarbu Państwa (do 1 lutego 1989 r.) albo przedsiębiorcy przesyłowego (od 1 lutego 1989 r.). Takie stanowisko zostało wyrażone w uchwałach Sądu Najwyższego z 7 października 2008 r., III CZP 89/08, BSN 2008, nr 10, s. 7; z 27 czerwca 2013 r., III CZP 31/13, BSN 2013, nr 6, s. 5; z 22 maja 2013 r., III CZP 18/13, OSNC 2013, nr 12, poz. 139; w wyroku Sądu Najwyższego z 12 grudnia 2008 r., II CSK 389/08, niepubl., w postanowieniach Sądu Najwyższego: z 22 lipca 2010 r., I CSK 606/09, niepubl.; z 14 listopada 2012 r., II CSK 120/12, niepubl.; z 6 lutego 2013 r., V CSK 129/12, niepubl.; z 14 czerwca 2013 r., 321/12, niepubl.).W uchwale z dnia 22 maja 2013 r. (III CZP 18/13, OSNC 2013/12/139 Sąd Najwyższy przyjął dopuszczalność nabycia w drodze zasiedzenia przed wejściem w życie art. 3051-4 k.c. na rzecz przedsiębiorcy służebności odpowiadającej treścią służebności przesyłu, a także dopuszczalność doliczenia okresu występowania na nieruchomości stanu faktycznego odpowiadającego treści służebności przesyłu do czasu posiadania wymaganego do zasiedzenia służebności przesyłu.

W uzasadnieniu uchwały Sąd Najwyższy przedstawił orzecznictwo kształtujące się na przestrzeni lat, poczynając od lat 60-tych XX w., rozważył także problem konstytucyjności przyjętej wykładni.Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.).Orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego wynika z treści art. 520 § 3 k.p.c., art. 108 § 1 k.p.c. w zw. z art. 39821 i art. 391 § 1 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c., a wysokość tych kosztów z postanowień § 2 ust. 1 i 2, § 7 pkt 3 i § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (jedn. tekst:

Dz.U. z 2013 r., poz. 490).