Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of obvious legal error and no procedural invalidity.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court of Poland dismissed the plaintiff's cassation appeal against the appellate court's judgment increasing damages for life's deterioration and compensation. The plaintiff argued for a legal violation regarding the assessment of damages, but the court found no obvious error as the appellate court properly considered relevant criteria. Consequently, the appeal was rejected because it did not meet the strict threshold for obvious legal violations or procedural invalidity required under the Civil Procedure Code.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 § 1, 2 k.p.c.; Art. 446 § 3, 448 k.c.: A cassation appeal is inadmissible if the challenged judgment does not obviously violate law, as the Supreme Court only reviews for clear legal errors or procedural invalidity, not for disputed factual assessments or reasonable discretion in awarding damages.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt IV CSK 352/13 POSTANOWIENIE Dnia 5 grudnia 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Anna Kozłowska w sprawie z powództwa M. B.przeciwko P. Spółce Akcyjnej w W.o zapłatę,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 5 grudnia 2013 r.,na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]z dnia 15 lutego 2013 r., sygn. akt I ACa […], 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. odmawia zasądzenia na rzecz pozwanego kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 15 lutego 2013 r. Sąd Apelacyjny w […] zmienił wyrok Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 18 września 2012 r., w ten sposób, że podwyższył kwotę zasądzoną od pozwanego na rzecz powoda z 50 000 zł do 70 000 z ustawowymi odsetkami oraz oddalił apelacje powoda i pozwanego w pozostałym zakresie. Na zasądzoną kwotę składa się 20 000 zł tytułem odszkodowania wobec znacznego pogorszenia sytuacji życiowej powoda po śmierci córki oraz 50 000 zł zadośćuczynienia.Wyrok Sądu Apelacyjnego, w części oddalającej jego apelację, zaskarżył powód opierając skargę kasacyjną na podstawie z art. 3983 § 1 k.p.c.; zarzucił naruszenie art. 446 § 3 i art. 448 k.c. Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powód uzasadnił oczywistą jej zasadnością.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Instytucja przedsądu, jak wynika z orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego, jest zgodna z normami konstytucyjnymi, a także z zaleceniami Rady Europy zezwalającymi na wprowadzenie środków eliminujących dostęp do sądu najwyższego szczebla.
Skarga kasacyjna wobec tego, że przysługuje od prawomocnego orzeczenia, ma ograniczony zasięg i zakres, a jej podstawowym celem jest zapewnienie jednolitości wykładni i twórczy wkład Sądu Najwyższego w rozwój prawa. Ten szczególny charakter skargi powoduje, że Sąd Najwyższy dokonując, w ramach przesądu, oceny skargi, bada czy wystąpiły ustawowe przesłanki przyjęcia jej do rozpoznania, to jest czy w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, czy istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, czy zachodzi nieważność postępowania lub czy skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.).Przesłanka wskazana przez skarżącego w sprawie nie występuje.W orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się, że orzeczenie oczywiście narusza prawo, gdy jest niewątpliwie sprzeczne z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni przepisami albo zostało wydane w wyniku błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania prawa, które jest w sposób pewny i niewątpliwy z góry widoczne dla prawnika, bez potrzeby głębszej analizy jurydycznej (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 marca 2003 r., I PKN 341/2001, OSNP 2004, Nr 6, poz. 100).W skardze nie zostały przytoczone wystarczające argumenty (wywód prawny) świadczące o takim kwalifikowanym naruszeniu prawa przez Sąd Apelacyjny.
Należy też zauważyć, że Sąd Apelacyjny ustalając wysokość odszkodowania przyznanego powodowi wobec znacznego pogorszenia jego sytuacji po śmierci córki uwzględnił i rozważył kryteria wskazywane w orzecznictwie. Określenie natomiast wysokości zadośćuczynienia należy do sądów meriti, a zakwestionowanie przez Sąd Najwyższy przyznanej z tego tytułu kwoty mogłoby nastąpić tylko wtedy, gdyby było rażąco niewspółmierne do wszystkich ustalonych aspektów sprawy (por. np. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 lipca 1970 r., III PRN 39/70, OSNCP 10971, Nr 3, poz. 53), co nie miało miejsca.Z tych względów nie można uznać, że zaskarżone orzeczenie w sposób oczywisty narusza prawo.
Uwzględniając również, że w sprawie nie zachodzi nieważność postępowania, którą – zgodnie z art. 39813 § 1 k.p.c. – Sąd Najwyższy bierze pod uwagę z urzędu, należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).Wniosek pozwanego o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego zgłoszony w odpowiedzi na skargę nie został uwzględniony wobec powiązania go wyłącznie z wnioskiem o oddalenie skargi. Podzielić należy prezentowany w orzecznictwie pogląd, że nie ma podstaw do przyznania kosztów postępowania kasacyjnego stronie, która w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosek o przyznanie tych kosztów powiązała wyłącznie z jednym, przez siebie wskazanym, rozstrzygnięciem (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 563/01; z dnia 29 marca 2011 r., IV CSK 593/10 i z dnia 8 sierpnia 2012 r., II CSK 112/12, niepubl.). awdb