Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of obvious legal violation under Art. 233 CPC.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal filed by a prisoner against the State Treasury regarding unpaid legal aid costs. The appellant argued for admission based on an obvious violation of Article 233 of the Civil Procedure Code, but the court found no prima facie evidence of such a clear error. Consequently, the appeal was rejected, and the appellant was not exempted from bearing the costs of the cassation proceedings.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 233 k.p.c.: A cassation appeal is admissible only if it demonstrates an obvious legal violation causing an obviously erroneous judgment, requiring more than mere citation of a statutory breach.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt IV CSK 294/19 POSTANOWIENIE Dnia 20 maja 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Grzegorz Misiurek w sprawie z powództwa R. K. przeciwko Skarbowi Państwa - Zakładowi Karnemu Nr […] w G. o zapłatę,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 20 maja 2020 r.,na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)z dnia 14 listopada 2018 r., sygn. akt V ACa (…), 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i przyznaje adwokatowi J. S. od Skarbu Państwa - Sądu Apelacyjnego w (...) kwotę 120,00 (sto dwadzieścia) zł, powiększoną o należny podatek od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu w postępowaniu kasacyjnym;
2. nie obciąża powoda kosztami postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Skarżący oparł wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na jej oczywistej zasadności.Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem judykatury, odwołanie się do przesłanki oczywistej zasadności skargi kasacyjnej wymaga przedstawienia, w czym wyraża się "oczywista zasadność" skargi oraz argumentacji wykazującej, że istotnie skarga jest oczywiście uzasadniona.
Chodzi tu o wykazanie kwalifikowanej postaci naruszenia prawa materialnego lub procesowego, polegającej na jego oczywistości widocznej prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej (zob. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 listopada 2011 r., III PK 44/11, nie publ.). Celem sformułowania powyższej przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie jest wykazanie tylko oczywistego naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego, lecz sytuacji, w której naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 listopada 2012 r., III SK 16/12, nie publ.).Skarżący wskazał, że skarga jest oczywiście uzasadniona z uwagi na naruszenia art. 233 k.p.c.Treść uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie przekonuje o jej oczywistej zasadności.
Okoliczności wskazane przez skarżącego nie usprawiedliwiają takiej oceny zaskarżonego orzeczenia. Brak jest jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że w niniejszej sprawie doszło do oczywistego naruszenia prawa.Wypada przypomnieć, że wprawdzie art. 3983 § 3 k.p.c. nie wskazuje expressis verbis konkretnych przepisów, których naruszenie w związku z ustalaniem faktów i przeprowadzaniem oceny dowodów nie może być przedmiotem zarzutów wypełniających drugą podstawę kasacyjną, nie ulega jednak wątpliwości, że odnosi się on do art. 233 k.p.c., określającego kryteria oceny i mocy dowodów (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 maja 2006 r., sygn. akt V CSK 97/06, nie publ.).
Wobec powyższego nie można uznać, że przesłanka przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania została w sposób właściwy wykazana.Ze względów podanych powyżej Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.). aj