Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of significant legal issue regarding servitude prescription. The court rejects the claim that uniform interpretation is needed. The decision upholds the lower court's ruling on prescription dates. The court finds no need for further legal clarification. The appeal fails due to lack of specific legal controversy. The ruling clarifies the standard for cassation admissibility. The court emphasizes the need for abstract legal questions. The decision confirms established judicial practice on servitudes. The appeal is rejected for failing to meet admissibility criteria. The court notes the issue was already resolved by precedent.

Sygn. akt IV CSK 293/15 POSTANOWIENIE Dnia 17 listopada 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Irena Gromska-Szuster w sprawie z wniosku E. Spółki Akcyjnej z siedzibą w G. ‎przy uczestnictwie M. N.‎o stwierdzenie nabycia zasiedzenia służebności,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 17 listopada 2015 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej uczestnika postępowania od postanowienia Sądu Okręgowego w Słupsku‎z dnia 21 listopada 2014 r., sygn. akt IV Ca 320/14, 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2) zasądza od uczestnika postępowania na rzecz wnioskodawcy kwotę 600 zł (sześćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 21 listopada 2014 r. Sąd Okręgowy w Słupsku w wyniku apelacji uczestnika postępowania zmienił częściowo postanowienie Sądu pierwszej instancji ustalając inną datę (1 czerwca 2006 r., zamiast 2 stycznia 1984 r.) zasiedzenia przez wnioskodawcę służebności odpowiadającej treścią służebności przesyłu oraz przyjmując, że zasiedzenie dotyczy dwóch a nie jednej służebności. W skardze kasacyjnej uczestnik postępowania, jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania, wskazał przesłanki przedsądu przewidziane w art. 3989 § 1 pkt 1, 2 i 4 k.p.c.u Stwierdził, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne dotyczące zarówno możliwości zasiedzenia służebności przesyłu wprowadzonej w art. 3051 - 3054 k.c. z dniem 3 sierpnia 2008 r., jak i możliwości zasiedzenia, przed tą datą, służebności gruntowej odpowiadającej treścią służebności przesyłu przez przedsiębiorcę przesyłowego, mimo braku przepisów w tym przedmiocie.

Wskazał, że w tym zakresie orzecznictwo sądów powszechnych nie jest jednolite, a przed Trybunałem Konstytucyjnym zawisła sprawa P 47/13 związana z pytaniem prawnym Sądu Rejonowego w Grudziądzu dotyczącym zgodności art. 292 w zw. z art. 285 § 1 k.c., rozumianych jako umożliwiających nabycie przez zasiedzenie służebności odpowiadającej treścią służebności przesyłu, z art. 2, art. 21 ust. 1 i 2, art. 31 ust. 2 i 3 oraz art. 64 ust. 2 i 3 Konstytucji RP oraz z art. 1 protokołu dodatkowego nr.1 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności.

Stwierdził również, że w świetle podniesionych zarzutów skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, szczególnie biorąc pod uwagę wskazane uchybienia Sądów obu instancji.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego, skarżący, który jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazał przesłankę przedsądu przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. powinien wykazać, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne. Wymaga to przedstawienia zagadnienia przez odpowiednie sformułowanie jako ogólnego, abstrakcyjnego pytania prawnego, wskazania przepisu prawa, na tle którego powstało oraz przedstawienia, w pogłębionym wywodzie prawnym, odrębnym od uzasadnienia podstaw kasacyjnych, kontrowersji i rozbieżnych ocen prawnych, jakie zagadnienie to wywołuje, wykazania, że mają one poważny, uniwersalny charakter, a mimo to nie doczekały się jeszcze stanowiska Sądu Najwyższego, które jest konieczne nie tylko do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy lecz także dla rozwoju judykatury (porównaj między innymi postanowienia z dnia 10 maja 2001 r.

II CZ 35/01, OSNC 2002/1/11, z dnia 7 czerwca 2005 r. V CSK 3/05 i z dnia 13 lipca 2007 r. III CSK 180/07, niepubl.). Jeżeli natomiast skarżący powołał się na przesłankę przedsądu przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. powinien wskazać przepis prawa, którego wykładnia budzi wątpliwości oraz w odrębnym wywodzie prawnym przedstawić ich przyczyny i zakres, wykazać, że mają one poważny charakter i wymagają zajęcia stanowiska przez Sąd Najwyższy zarówno z uwagi na konieczność prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy jak i innych podobnych spraw w przyszłości.

Skarżący może również odwołać się do rozbieżności w orzecznictwie sądowym na tle wykładni określonego przepisu, wskazując rozbieżne orzeczenia zapadłe w wyniku dokonania przez sądy różnej wykładni tego przepisu (porównaj między innymi postanowienia z dnia 15 października 2002 r. II CZ 102/02, z dnia 28 marca 2007 r. II CSK 84/07 i z dnia 8 lipca 2008 r. I CSK 111/08, niepubl.). Skarżący nie wykazał, że w sprawie występuje tak rozumiane zagadnienie prawne czy potrzeba wykładni przepisów prawa. Przestawione przez niego zagadnienie prawne powstałe na tle wykładni przepisów art. 292 w zw. z art. 285 k.c. zostało już rozstrzygnięte przez Sąd Najwyższy w wielu jednolitych orzeczeniach, w tym także uchwałach, między innymi w uchwale z dnia 22 maja 2013 r.

III CZP 18/13, OSNC, w której przyjęto dopuszczalność nabycia, także przed wejściem w życie art. 3051-4 k.c., w drodze zasiedzenia przez przedsiębiorcę przesyłowego, służebności odpowiadającej treścią służebności przesyłu, jak również dopuszczalność doliczenia okresu występowania na nieruchomości stanu faktycznego odpowiadającego treści służebności przesyłu w tym okresie, do czasu posiadania wymaganego do zasiedzenia służebności przesyłu. W uzasadnieniu uchwały Sąd Najwyższy nie tylko przedstawił szeroko argumentację prawną lecz także orzecznictwo kształtujące się w tym przedmiocie na przestrzeni lat.

Natomiast skarżący nie przedstawił żadnych pogłębionych rozważań prawnych ani argumentów zdolnych podważyć jednolite stanowisko Sądu Najwyższego w tym przedmiocie, co jest niezbędne do wykazania konieczności przedstawienia zagadnienia prawnego do rozstrzygnięcia powiększonemu składowi Sądu Najwyższego. Nie może tego zastąpić ogólne odwołanie się do rozbieżności orzeczniczej i do faktu przekazania przez jeden z sądów pytania prawnego Trybunałowi Konstytucyjnemu, bez dokonania pogłębionej analizy zagadnienia i przedstawienia wszechstronnej argumentacji prawnej na rzecz jego rozwiązania.

Skarżący nie wykazał też, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., gdyż poza ogólnym odwołaniem się do nieokreślonych zarzutów i uchybień Sądów obu instancji, nie przedstawił w tym przedmiocie żadnych argumentów. Biorąc wszystko to pod uwagę Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, nie znajdując też okoliczności, które w ramach przedsądu obowiązany jest brać pod uwagę z urzędu. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 520 § 3 w zw. z art. 108 § 1, art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c.