Cassation appeal dismissed for failure to separately state grounds for admissibility under Polish Civil Procedure Code.

Sygn. akt IV CSK 283/13 POSTANOWIENIE Dnia 25 października 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Kwaśniewski w sprawie z powództwa C. S.‎przeciwko L. K.‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 25 października 2013 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej pozwanego od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]‎z dnia 10 maja 2012 r., sygn. akt V ACa […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 3600 zł (trzy tysiące sześćset złotych) tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Zaskarżony skargą kasacyjną wyrok wydany został w dniu 10 maja 2012 r., a zatem wniesiona od niego skarga kasacyjna spełniać powinna wszelkie wymogi, wynikające z treści obowiązujących przepisów art. 3984 § 1-3 k.p.c.W art. 3984 § 1 i 2 k.p.c. ustawodawca skatalogował odrębnie konstrukcyjne elementy każdej skargi kasacyjnej, a więc cechy istotne (kreatywne) tylko tego szczególnego środka odwoławczego, podkreślając zarazem w ten sposób rangę tychże elementów.Obowiązek przedstawienia przez skarżącego m.in. okoliczności uzasadniających rozpoznanie skargi kasacyjnej, a wynikający z art. 3984 § 2 k.p.c., wiąże się z instytucją tzw.

„przedsądu”, polegającego m.in. na możliwości Sądu Najwyższego odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 1 i 2 k.p.c.). Ten możliwy sposób zakończenia postępowania kasacyjnego, a kolidujący niewątpliwie z intencją strony wnoszącej skargę, spowodował zrównanie rangą dotychczasowego obowiązku przytoczenia podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia (art. 3984 § 1 pkt 2 k.p.c.) z obowiązkiem odrębnego przedstawienia okoliczności uzasadniających rozpoznanie skargi kasacyjnej. Odrębne wyartykułowanie przez ustawodawcę obu kategorii obowiązków dowodzi tego, że nie są one tożsame.

W konsekwencji za spełnienie wymogu z art. 3984 § 2 k.p.c. nie można uznać jedynie odwołania się przez skarżącego do uzasadnienia podstaw kasacyjnych i sformułowanych w ich ramach zarzutów, z pominięciem wyraźnego, odrębnego zaprezentowania okoliczności uzasadniających rozpoznanie skargi kasacyjnej (por. postanowienie SN z dnia 22 marca 2001 r., V CZ 131/00, OSNC 2001, nr 10. Poz. 156; postanowienie SN z dnia 5 czerwca 2001 r., V CZ 45/01, OSNC 2001, nr 10, poz. 157).Uwzględniając więc odrębność obu przedmiotów regulacji w art. 3984 § 1 pkt 2 i w § 2 k.p.c. stwierdzić należy, że choć argumentacja skarżącego może się niekiedy w obu tych kwestiach nawet częściowo pokrywać, to jednak orzeczenie w przedmiocie przyjęcia skargi kasacyjnej zapada tylko po uprzednim dokonaniu oceny przyczyn kwalifikowanych przez ustawodawcę, a określonych w art. 3989 § 1 k.p.c., gdyż tylko one mogą być przedmiotem tzw.

„przedsądu” i decydują o jego wyniku.Spełnienie obowiązku określonego w art. 3984 § 2 k.p.c. wymaga wyodrębnionego przedstawienia w skardze kasacyjnej okoliczności uzasadniających jej rozpoznanie przez odniesienie się do przesłanek wynikających z art. 3989 § 1 k.p.c. oraz uzasadnienie twierdzenia, że przesłanki te w sprawie zachodzą. Przedstawienie tych okoliczności, stanowiąc istotny wymóg skargi, jest także uprawnieniem strony w tym znaczeniu, że stwarza jej możliwość zaprezentowania argumentacji, która dopiero będzie rozważana przez Sąd Najwyższy przy dokonywaniu wstępnego badania skargi kasacyjnej pod kątem dopuszczalności jej rozpoznania.

Pozostaje to w ścisłym związku z aktualnie obowiązującym modelem skargi kasacyjnej, w którym przyjęcie jej do rozpoznania następuje tylko z przyczyn kwalifikowanych, wymienionych w art. 3989 § 1 k.p.c.Skoro więc skarga kasacyjna pozwanego pozbawiona jest przedstawienia okoliczności uzasadniających przyjęcie jej do rozpoznania, to w tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji postanowienia, działając na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i art. 99 k.p.c. oraz na podstawie § 6 pkt 7 i § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. (Dz.

U. 2013 r., poz. 490). awes