Supreme Court dismisses cassation appeal as lower court correctly reduced damages within appealable scope.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court rejected the cassation appeal filed by the plaintiffs against the appellate court's judgment. The plaintiffs argued procedural flaws, but the court found the appellate court correctly reduced the awarded damages to 130,000 PLN per plaintiff, which was the appropriate sum. Consequently, the appeal was dismissed because the lower court ruled on the compensatory claim within the scope of the appeal, leaving the previously dismissed compensation claim unaffected.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 § 1 pkt 2, 3, 4 k.p.c.; Art. 446 § 4 k.c.: A cassation appeal is inadmissible if the appellate court correctly modified the first-instance judgment within the scope of the appealable claim, and no serious interpretative doubts exist regarding the statutory provisions.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt IV CSK 280/13 POSTANOWIENIE Dnia 25 października 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Kwaśniewski w sprawie z powództwa J. G. i małoletniego J. L.przeciwko P. […] SA w W.o zapłatę,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 25 października 2013 r.,na skutek skargi kasacyjnej powodów od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]z dnia 30 listopada 2012 r., sygn. akt I ACa […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Powodowie powołali się we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania (s. 3-4) na przesłanki określone w art. 3989 § 1 pkt 2, 3 i 4 k.p.c. Żadna z tych przesłanek nie wystąpiła jednak w sprawie.Zarzut nieważności postępowania odwoławczego, uzasadniony orzekaniem przez Sąd Apelacyjny w zakresie prawomocnie osądzonym, nie okazał się trafny. Wbrew stanowisku skarżących, Sąd II instancji, orzekając w pkt. I a) i b) sentencji swego wyroku, zmienił wyrok Sądu I instancji w punktach 1) i 4) w ten sposób, że obniżył zasądzone w nich kwoty zadośćuczynienia na rzecz każdego z dwojga powodów wskutek uznania, że kwotą stanowiącą odpowiednią sumę zadośćuczynienia jest kwota 130.000 zł (s. 19 uzasadnienia zaskarżonego wyroku) na rzecz każdego z powodów. W konsekwencji uznania za odpowiednią niższej sumy zadośćuczynienia, aniżeli przyjęta przez Sąd I instancji, Sąd odwoławczy oddalił powództwo w pkt. I a) i w pkt.
b) w pozostałej części.To ostatnie rozstrzygnięcie dotyczyło jednak zaskarżonego apelacją pozwanej orzeczenia Sądu I instancji rozstrzygającego o żądaniu zadośćuczynienia, a nie odszkodowania. Roszczenie o odszkodowanie zostało bowiem prawomocnie oddalone w pkt. 7 wyroku Sądu I instancji i z oczywistych powodów nie było zaskarżone apelacją pozwanej.W tej sytuacji zarzut nieważności postępowania nie okazał się trafny, ponieważ Sąd Apelacyjny w pkt. I a) i b) oddalił w pozostałej części powództwo ale w zakresie dochodzonej kwoty zadośćuczynienia przewyższającym sumę zadośćuczynienia, którą Sąd ten uznał za odpowiednią.
Sąd Apelacyjny orzekł więc w części objętej zakresem zaskarżenia apelacją pozwanej, tj. w odniesieniu do żądania zapłaty zadośćuczynienia.W tej sytuacji należało uznać, że skarga kasacyjna powodów nie była oczywiście uzasadniona, a to z przyczyny wadliwego wskazania na nieważność postępowania odwoławczego.Nie wystąpiła również przesłanka potrzeby wykładni przez Sąd Najwyższy art. 446 § 4 k.c., ponieważ skarżący nie wykazali, aby wykładnia tego przepisu stwarzała poważne wątpliwości lub rozbieżności w orzecznictwie (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.) sądów powszechnych.
O wystąpieniu tej przesłanki nie świadczy zróżnicowanie wysokości kwot uznawanych przez sądy za odpowiednie sumy zadośćuczynienia na podstawie art. 446 § 4 k.c.W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. awes