Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of abstract legal issue regarding false job offer information.

Sygn. akt IV CSK 264/13 POSTANOWIENIE Dnia 24 października 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marta Romańska w sprawie z powództwa A. D.‎przeciwko Gminie Miasta G. - […] Urzędowi Pracy w G.‎o nakazanie i zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 24 października 2013 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]‎z dnia 8 maja 2012 r., sygn. akt I ACa […], 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2) przyznaje adwokatowi B. K. ze środków budżetowych Skarbu Państwa - Sądu Apelacyjnego w […] kwotę 3.780 (trzy tysiące siedemset osiemdziesiąt) zł wraz z należnym podatkiem od towarów i usług tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną powódce z urzędu w postępowaniu kasacyjnym.

UZASADNIENIE

Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.). Obowiązkiem skarżącego jest sformułowanie i uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania w nawiązaniu do tych przesłanek (art. 3984 § 2 k.p.c.), gdyż tylko wtedy może być osiągnięty cel wymagań przewidzianych w art. 3984 § 2 k.p.c. Rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania wynika z oceny, czy okoliczności powołane przez skarżącego odpowiadają tym, o których jest mowa w art. 3989 § 1 k.p.c. Powódka wniosła o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania z uwagi na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.), które przedstawiła w formie pytania:

„czy podanie bezrobotnemu obiektywnie nieprawdziwych informacji o nieaktualnej ofercie pracy stanowi bezprawne naruszenie dóbr osobistych w rozumieniu art. 24 k.c.”.Przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania w związku z występowaniem w niej istotnego zagadnienia prawnego wymaga przedstawienia problemu o charakterze abstrakcyjnym, nierozstrzygniętego w dotychczasowym orzecznictwie i wymagającego pogłębionej wykładni (por. też np. postanowienie Sądu Najwyższego z 2 października 2001 r., I PKN 129/01, OSNP 2003, nr 18, poz. 436). Powołanie się przez powódkę na występowanie w sprawie takiego zagadnienia wymaga jego sformułowania oraz zaprezentowania argumentacji jurydycznej uzasadniającej tezę o możliwości rozbieżnych ocen prawnych w związku ze stosowaniem przepisów, na tle których zagadnienie powstało.

Zagadnienie to powinno być nadto „istotne” z uwagi na wagę problemu interpretacyjnego dla systemu prawa, a nie tylko dla rozstrzygnięcia konkretnej sprawy. Pytanie sformułowane przez powódkę nie zawiera wskazania na istotne zagadnienie prawne w rozumieniu ustalonym wyżej. Sprawa zakończona zaskarżonym wyrokiem była sprawą o ochronę dóbr osobistych. W pytaniu mającym wskazywać na rodzaj problemu wymagającego rozstrzygnięcia w postępowaniu kasacyjnym powódka odwołała się wprawdzie do art. 24 k.c., ale nie objaśniła, w jakiej relacji do tego przepisu pozostaje działanie nazwane przez nią „podaniem bezrobotnemu obiektywnie nieprawdziwej informacji o nieaktualnej ofercie pracy” oraz w które z jej dóbr osobistych miało ono godzić.

Nie jest rzeczą Sądu Najwyższego poszukiwanie związku między sferą dóbr osobistych powódki a udzieleniem jej przez pracowników urzędu pracy obiektywnie nieprawdziwych informacji o możliwości zatrudnienia. Trudno też przyjąć, że sprawa o ochronę dóbr osobistych jest taką, na kanwie której miałoby dojść do „dookreślenia i sprecyzowania obowiązków dochowania rzetelności i staranności przez pracowników urzędu pracy”. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 3989 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.

O wynagrodzeniu pełnomocnika reprezentującego powódkę z urzędu orzeczono stosownie do art. 39821 i art. 391 § 1 k.p.c., § 2, 6 pkt 7, § 11 pkt 2, § 13 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokatów oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm. awjw