Supreme Court dismisses cassation appeal for failure to substantiate legal grounds under Civil Procedure Code. The court rejected the appeal because the applicant did not properly justify the admissibility of the cassation petition. The Supreme Court ruled that the applicant failed to meet the statutory requirements for admitting the cassation appeal. The court emphasized that the justification for the cassation petition must be distinct from the substantive arguments. The decision clarifies the procedural requirements for filing a cassation appeal in civil proceedings. The court found that the applicant's arguments did not satisfy the legal standards for cassation review. The judgment reinforces the strict procedural rules governing cassation appeals in Polish civil law. The court determined that the appeal was inadmissible due to insufficient legal justification. The decision highlights the importance of precise legal reasoning in cassation petitions. The court concluded that the appeal lacked the necessary legal foundation for review.

Sygn. akt IV CSK 209/16 POSTANOWIENIE Dnia 21 listopada 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Mirosława Wysocka w sprawie z powództwa Z. R. ‎przeciwko S. R. ‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 21 listopada 2016 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)‎z dnia 15 lipca 2015 r., sygn. akt I ACa (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania

UZASADNIENIE

W skardze kasacyjnej od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 15 lipca 2015 r., opartej na obu podstawach kasacyjnych przewidzianych w art. 3983 § 1 k.p.c., powód Z.R. uzasadnił wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania, podnosząc że „zasadniczym zagadnieniem przedmiotowej sprawy jest dopuszczalność przyjmowania przez Sąd II instancji za własne ustaleń Sądu I Instancji, w sytuacji gdy podstawowym zarzutem apelacji jest kwestionowanie właśnie ustaleń faktycznych, stanowiących podstawę wyroku” oraz wskazując iż „szczegółowe przeprowadzenie dowodów z przesłuchania powoda oraz świadków nie mogło świadczyć przeciwko osnowie dokumentu zawartej umowy pożyczki”.

Powód podniósł ponadto, że „niezasadnie Sąd II instancji odmówił przeprowadzenia dowodów z zaświadczeń lekarskich powoda (…)”, oraz że - wbrew stanowisku Sądu - zawarta przez niego umowa pożyczki była ważna. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania wówczas, gdy w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.).

Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może zostać osiągnięty jedynie przez powołanie i właściwe uzasadnienie istnienia wymienionych przesłanek, a rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego o przyjęciu lub odmowie przyjęcia skargi do rozpoznania następuje na podstawie oceny, czy okoliczności powołane przez skarżącego odpowiadają przyczynom kasacyjnym wymienionym w art. 3989 § 1 k.p.c. Z tych względów uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania - dla swej skuteczności - powinno nawiązywać do co najmniej jednej z przyczyn wymienionych w tym przepisie, nie zaś do dowolnych okoliczności (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 20 października 2005 r., II CZ 89/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 135 i z dnia 20 grudnia 2013 r., V CSK 169/13, niepubl.).Uzasadnienie wniosku nie może ograniczać się do samego wskazania konkretnej przyczyny bądź przytoczenia dowolnych argumentów.

Skarżący powinien w formie wyodrębnionego wywodu prawnego przedstawić szczegółową argumentację celem przekonania Sądu Najwyższego, że - na gruncie danej sprawy - powołana przyczyna rzeczywiście zachodzi (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 lutego 2008 r., I CSK 499/07, niepubl).Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania ze względu na przyczynę przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., a zatem występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, wymaga precyzyjnego sformułowania określonego, dotychczas nierozwiązanego problemu o charakterze abstrakcyjnym, zaprezentowania argumentacji prawnej przekonującej o istnieniu na tle tego problemu rozbieżnych ocen prawnych i świadczącej o poważnych trudnościach w jego rozwiązaniu, a także wskazania, dlaczego jest ono istotne (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11, z dnia 7 czerwca 2005 r., V CSK 3/05, niepubl. i z dnia 18 września 2012 r., II CSK 180/12, niepubl.).Uzasadnienie wniosku odwołującego się do przyczyny przewidzianej w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c., a zatem potrzeby wykładni przepisów prawa, wymaga, poza ich wskazaniem, przedstawienia właściwej argumentacji prawnej przekonującej, że wykładnia ta budzi rzeczywiste i poważne wątpliwości bądź wskazania orzeczeń świadczących o rozbieżnościach na jej tle w orzecznictwie sądów (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 listopada 2015 r., III CSK 269/15, niepubl.).

W przypadku powołania się na przyczynę określoną w art. 3989 § 1 pkt 3 k.p.c. skarżący powinien wskazać w skardze okoliczności świadczące o nieważności postępowania, pomimo że Sąd Najwyższy w każdej sprawie ma obowiązek zbadania czy okoliczności takie nie występują, gdyż nieważność tę bierze pod uwagę z urzędu (art. 39813 § 1 k.p.c.). Uzasadnienie wniosku opartego na przyczynie przewidzianej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. wymaga przedstawienia argumentacji prawnej zmierzającej do wykazania kwalifikowanego, ewidentnego naruszenia przepisów, możliwego do stwierdzenia bez merytorycznej analizy zaskarżonego orzeczenia oraz podstaw skargi (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49).Skarżący nie powołał żadnej z przyczyn przyjęcia skargi do rozpoznania wymienionych w art. 3989 § 1 k.p.c., a „uzasadnienie” wniosku nie odpowiada wymaganiom uzasadnienia żadnej z nich i sprowadza się do częściowego powtórzenia zarzutów skargi oraz ich uzasadnienia.

Jak wyjaśniono w orzecznictwie Sądu Najwyższego uzasadnienie wniosku oraz uzasadnienie podstaw kasacyjnych to dwa niezależne i samodzielne elementy konstrukcyjne skargi, które pełnią odmienną funkcję i nie mogą być traktowane zamiennie. Uzasadnienie wniosku oraz podstaw skargi wymaga przedstawienia odrębnej właściwej dla każdego z tych elementów argumentacji prawnej (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 grudnia 2000 r., V CKN 1780/00, OSNC 2001, nr 3, poz. 52 i z dnia 14 lipca 2005 r., III CZ 61/05, OSNC 2006, nr 4, poz. 75).

Z tych względów, Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. jw