Cassation appeal dismissed for failure to provide legal reasoning required by the Civil Procedure Code.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the appellant's cassation appeal against a tax authority decision due to a procedural defect. The appellant cited substantive law violations but failed to provide the specific legal reasoning required by the Civil Procedure Code to justify the appeal's admissibility. Consequently, the court ruled that the appeal was inadmissible because the necessary argumentation establishing the grounds for review was absent.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.; Art. 3989 k.p.c.: A cassation appeal must be accompanied by a reasoned request for admission, detailing why the appeal is obviously justified or raises significant legal issues; mere assertion of obvious justification without substantive legal argumentation renders the request inadmissible.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt IV CSK 112/08
POSTANOWIENIE
Dnia 9 maja 2008 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
Prezes SN Tadeusz Ereciński
w sprawie z powództwa J. M.
przeciwko Skarbowi Państwa - Dyrektorowi Izby Skarbowej w B.
o zapłatę,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 9 maja 2008 r.,
na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 17
października 2007 r., sygn. akt I ACa (…),
odrzuca skargę kasacyjną oraz zasądza od powoda na rzecz Skarbu Państwa
(Dyrektora Izby Skarbowej w B.) kwotę 5400 (pięć tysięcy czterysta) zł z tytułu
kosztów postępowania kasacyjnego
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 17 października 2007 r. Sąd Apelacyjny oddalił apelację
powoda od wyroku Sądu Okręgowego w B.
W skardze kasacyjnej powód zarzucił naruszenie prawa materialnego – art. 417
§ 1 k.c., naruszenie przepisów postępowania – art. 378 § 1 w zw. z art. 379 pkt 5, art.
210 § 1-3, art. 217 § 1, art. 386 § 4, art. 391 § 1 w zw. z art. 328 § 2, art. 299 k.p.c. i
wnosił o uchylenie wyroków Sądów obu instancji i przekazanie sprawy do ponownego
rozpoznania Sądowi Okręgowemu.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c., skarga kasacyjna powinna zawierać wniosek
o przyjęcie jej do rozpoznania i jego uzasadnienie. Wymaganie to związane jest z
instytucją tzw. przedsądu, uregulowaną w art. 3989 k.p.c., a jego spełnienie polega na
wskazaniu, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne lub, że istnieje
potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów lub, że zachodzi nieważność
postępowania lub, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W uzasadnieniu
wniosku należy przedstawić odrębną, pogłębioną argumentację prawną wskazującą na
zaistnienie powołanej okoliczności uzasadniającej przyjęcie skargi kasacyjnej do
rozpoznania (por. uzasadnienie uchwały Połączonych Izb – Izby Administracyjnej,
Pracy i Ubezpieczeń Społecznych oraz Izby Cywilnej Sądu Najwyższego z dnia 17
grudnia 2002 r., III CZP 72/02, OSNC 2003, nr 7-8, poz. 92, postanowienia Sądu
Najwyższego z dnia 17 października 2001 r., III CZ 98/01, OSNC 2002, nr 5, poz. 71, z
dnia 30 maja 2001 r., III CZ 36/01, OSNC 2002, nr 2, poz. 22, z dnia 10 maja 2001 r.,
II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11, z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01,
OSNC 2002, nr 12, poz. 151).
Obowiązek ten nie został spełniony. Jeżeli przesłanką wniosku o przyjęcie
skargi kasacyjnej do rozpoznania jest twierdzenie, że skarga jest oczywiście
uzasadniona, w uzasadnieniu wniosku należy zawrzeć wywód prawny wskazujący w
czym wyraża się ta "oczywistość" i przedstawić argumenty wykazujące, iż rzeczywiście
skarga jest oczywiście uzasadniona. Ograniczenie się tylko do stwierdzenia, że skarga
kasacyjna jest oczywiście uzasadniona nie spełnia wymagania uzasadnienia wniosku o
przyjęcie jej do rozpoznania (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 26 kwietnia
2006 r., II CZ 28/06, z dnia 18 stycznia 2006 r., II CSK 166/05 oraz z dnia 3 kwietnia
2006 r., III CSK 85/06, nie publ.). Tymczasem skarżący wskazał jedynie okoliczności
uzasadniające, jego zdaniem, przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania – rażące
naruszenie art. 417 § 1 i 2 k.c. oraz naruszenie "zasady równości stron postępowania
oraz prawa strony do obrony swych praw, skutkujące stwierdzeniem nieważności
postępowania"; nie przedstawił natomiast uzasadnienia tych okoliczności.
Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu (art. 398 6 § 3
k.p.c.). O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono stosownie do art. 98 § 1 w
zw. z art. 391 § 1 i art. 39319 k.p.c.