Supreme Court dismisses appeal for inadmissibility due to lack of legal issue justification under Civil Procedure Code.

Sygn. akt IV CSK 103/07

POSTANOWIENIE

Dnia 9 maja 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Mirosława Wysocka

w sprawie z powództwa S.K.

przeciwko Skarbowi Państwa – Wojewodzie […]

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 9 maja 2007 r.,

na skutek skargi kasacyjnej powoda

od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 12 października 2006 r., sygn. akt [...],

I. odrzuca skargę kasacyjną;

II. nie

obciąża

powoda

kosztami

kasacyjnego na rzecz strony pozwanej

postępowania

Uzasadnienie

W skardze kasacyjnej od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 12 października

2006 r. powód S.K. wniósł o przyjęcie jej do rozpoznania „w oparciu o art. 398 9 § 1

pkt 1 k.p.c., albowiem w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne polegające

na dopuszczalności ustalenia wysokości szkody powstałej po stronie powoda na

skutek działań i zaniechań pozwanego w przypadku uniemożliwienia powodowi

realizacji prawa do rekompensaty za mienie pozostawione poza granicami

Rzeczpospolitej Polskiej za pomocą dostępnych stronie środków dowodowych w

postaci świadków i informacji z instytucji wymienionych w piśmie procesowym z

dnia 29.03.2006 r. złożonym w postępowaniu przed Sądem I instancji i

powtórzonych w apelacji”. Twierdzenie to powód pozostawił w skardze bez

uzasadnienia.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną pozwany Skarb Państwa - Wojewoda

[…] zastępowany przez Prokuratorię Generalną domagał się odrzucenia skargi

bądź odmowy przyjęcia jej do rozpoznania ewentualnie jej oddalenia oraz

zasądzenia od powoda kosztów procesu według norm przepisanych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga powoda, jako dotknięta istotnym, nieusuwalnym brakiem, jest

niedopuszczalna.

Jedną z przesłanek, na których Sąd Najwyższy opiera badanie kasacyjnej

pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania stanowi występowanie w sprawie istotnego

zagadnienia prawnego (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.) i chociaż powód w skardze

powołał się tę przesłankę, stanowiska swego w tym zakresie nie uzasadnił.

Spełnienie

wymagania

skargi

kasacyjnej

w

postaci

sformułowania

wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania oraz jego uzasadnienia

nie może ograniczać się do wskazania przez skarżącego jednej z przesłanek,

których wystąpienie przesądza o tym przyjęciu, gdyż, jak to wynika z art. 3984 § 1

pkt 3 k.p.c., wniosek taki musi zostać uzasadniony, a zatem wymaga stosownego

wsparcia przy pomocy jurydycznej argumentacji, którą skarżący bezwzględnie jest

obowiązany przedstawić.

W wypadku powołania się na przesłankę określoną w art. 3989 § 1

pkt 1 k.p.c., konieczne jest dokładne wyjaśnienie przez skarżącego na czym

przedstawione przez niego zagadnienie prawne polega, wskazanie pojawiających

się na jego tle poważnych wątpliwości oraz sprecyzowanie, jakie w związku

z tym przepisy powinny stać się przedmiotem wykładni Sądu Najwyższego.

Ponadto na skarżącym spoczywa także obowiązek wykazania, że sformułowane

przez

niego

zagadnienie

prawne

rzeczywiście

w

sprawie

występuje,

a jego rozstrzygnięcie jest w ramach rozpoznania skargi dopuszczalne,

jak również wyjaśnienia dlaczego zagadnienie to jest - jego zdaniem - istotne.

W sytuacji natomiast, gdy wywołało już ono w orzecznictwie sądów bądź

doktrynie

rozbieżne

oceny,

skarżący

powinien

je

w

skardze

przytoczyć

(por. zachowujące aktualność postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10

maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11 i z dnia 11 stycznia

2002 r., III CKN 570/01, OSNC 2002, nr 12, poz. 151). Zagadnieniem

prawnym w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. nie jest więc każdy

problem, na jaki w trakcie rozpoznawania sprawy sąd może natrafić. Chodzi

bowiem tylko o takie zagadnienie, które ma charakter prawny, a nie faktyczny,

a rozwiązanie tego zagadnienia nastręcza poważnych, rzeczywistych trudności

i jest w istocie potrzebne dla rozstrzygnięcia danej sprawy. Zagadnienie to musi

mieć ponadto znaczenie uniwersalne, a nie tylko jednostkowe, gdyż jego

wyjaśnienie powinno również służyć rozstrzyganiu innych podobnych spraw. W tym

też zwłaszcza wyraża się „istotność” tego zagadnienia (por. nie publ. postanowienia

Sądu Najwyższego z dnia 10 grudnia 2003 r., V CZ 123/03 oraz z dnia 7 stycznia

2005 r., I CZ 183/04). Na taką wykładnię pojęcia „istotnego zagadnienia prawnego”

bezpośrednio rzutuje charakter skargi kasacyjnej jako szczególnego środka

zaskarżenia,

który

ma

przede

wszystkim

zapewniać

realizację

interesu

publicznego, gdyż rozpoznanie skargi ma w praktyce zmierzać do zapewnienia

jednolitości orzecznictwa oraz wspierania rozwoju prawa.

Skarga powoda nie czyni zadość wymaganiu określonemu w art. 398 4

§ 1 pkt 3 k.p.c. Wprawdzie skarżący sformułował wniosek o przyjęcie skargi

kasacyjnej do rozpoznania przez Sąd Najwyższy i wskazał na występujące

- jego zdaniem - w sprawie niniejszej zagadnienie prawne, a zatem odwołał

się do jednej z ustawowych przesłanek, których wystąpienie warunkuje to

przyjęcie (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.), jednakże w skardze powoda zabrakło

uzasadnienia tego wniosku. Należy także zwrócić uwagę, że zagadnienie,

na które powód się powołał, w istocie nie stanowi „zagadnienia prawnego”

w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Już bowiem z jego ogólnego określenia

wynika, że nie dotyczy ono kwestii prawnych, lecz jedynie oceny pewnych

kwestii dowodowych, które pojawiły się na tle niniejszej sprawy, a ich wyjaśnienie

miałoby tylko posłużyć dla celu jej rozstrzygnięcia.

Podsumowując,

skoro

skarga

powoda

nie

zawiera

opowiadającego

ustawowym wymaganiom uzasadnienia wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania

(art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.), skargę tę należało uznać za niedopuszczalną

(por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 14 lipca 2005 r., III CZ 61/05,

OSNC 2006, nr 4, poz. 75 oraz z dnia z dnia 20 października 2005 r., II CZ 89/05,

OSNC 2006, nr 7-8, poz. 135).

Z tych więc przyczyn Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji, stosownie

do art. 3986 § 3 k.p.c.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 102

§ 1 k.p.c.