Supreme Court dismisses appeal as inadmissible due to lack of admissibility request and factual grounds.

Sygn. akt IV CSK 101/07

POSTANOWIENIE

Dnia 9 maja 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Mirosława Wysocka

w sprawie z wniosku J.S.

przy uczestnictwie K.S., H.S., K.C., J.S. i E.S.

o stwierdzenie nabycia spadku,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 9 maja 2007 r.,

na skutek skargi kasacyjnej uczestnika postępowania K.S.

od postanowienia Sądu Okręgowego w Ł.

z dnia 28 grudnia 2006 r., sygn. akt [...],

odrzuca skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

Uczestnik postępowania K.S., domagając się w skardze kasacyjnej

wniesionej od postanowienia Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 28 grudnia 2006 r.

uchylenia tego orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania,

podniósł, że „rozpoznanie kasacji jest uzasadnione ponieważ: rozstrzygnięcia

Sądów niższych instancji w sposób oczywisty naruszają prawo, a w sprawie

występują istotne zagadnienia prawne dotyczące w szczególności rozporządzenia

Rady Ministrów z dnia 12 grudnia 1990 r.

(Dz. U. nr 89, poz. 519) w kwestii

posiadania

do

przygotowania

zawodowego

prowadzenia

produkcji

rolnej

uprawniające do dziedziczenia gospodarstwa rolnego oraz istnieje potrzeba

wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości, wywołujących

rozbieżności w orzecznictwie sądów".

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skargę uczestnika należy ocenić jako niedopuszczalną z następujących

przyczyn:

Zgodnie z art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. skarga kasacyjna, obok innych

zasadniczych elementów, powinna także zawierać wniosek o przyjęcie jej do

rozpoznania oraz uzasadnienie tego wniosku. Pominięcie choćby jednego z tych

elementów czyni skargę kasacyjną niedopuszczalną (por. postanowienia Sądu

Najwyższego z dnia 9 listopada 2000 r., II CKN 1385/00, OSNC 2001, nr 3, poz.

51; z dnia 12 grudnia 2000 r., V CKN 1780/00, OSNC 2001, nr 3, poz. 52; z dnia

22 marca 2001 r., V CZ 131/00, OSNC 2001, nr 10. poz. 156; a także z dnia

14 lipca 2005 r., III CZ 61/05, OSNC 2006. nr 4, poz. 75). Wniosek o przyjęcie

skargi do rozpoznania powinien być sformułowany w taki sposób, aby nie było

wątpliwości, że został on w skardze zawarty. W tym celu wniosek taki powinien

przybrać formę stanowczego żądania, które jasno wskazuje na to, że intencją

skarżącego jest przyjęcie skargi do rozpoznania. W skardze uczestnika tak

skonstruowanego wniosku trudno się doszukać.

Nawet jednak, gdyby zawarte

w skardze kasacyjnej uczestnika stwierdzenie, zacytowane wyżej, uznać za

wniosek, o którym mowa w art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c., to trzeba również zauważyć,

że w skardze tej nie została skutecznie podjęta próba uzasadnienia tak ujętego

wniosku.

Ponieważ stosownie do art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje

skargę kasacyjną do rozpoznania tylko wówczas, gdy zachodzą przesłanki

określone w pkt 1-4 tego przepisu uzasadnienie wspomnianego wniosku powinno

nawiązywać do co najmniej jednej z nich (por. postanowienie Sądu Najwyższego

z dnia 20 października 2005 r., II CZ 89/05, OSNC 2006.

nr 7-8, poz. 135).

Za nieskuteczne należy zatem uznać powołanie się przez skarżącego na

oczywiste naruszenie prawa przez „Sądy niższej instancji" jako okoliczność

przemawiającą za przyjęciem skargi do rozpoznania, skoro nie mieści się ona

w katalogu przesłanek, który przewidziany został w art. 3989 §1 pkt 1-4 k.p.c.

Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania nie może także

ograniczać się do wskazania tej przesłanki przez powtórzenia ustawowych

sformułowań zawartych w art. 3939 § 1 k.p.c., ani też wskazania jej w inny ogólny

sposób. Prawidłowe spełnienie wymagania uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi

do rozpoznania łączy się ściśle z przedstawieniem w formie wyodrębnionego

wywodu, argumentacji jurydycznej, zmierzającej do przekonania Sądu o tym, że

wskazana

w

skardze

przesłanka

rzeczywiście

w

sprawie

występuje

(por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 października 2001 r., III CZ

98/01, OSNC 2002, nr 5, poz. 71). Dopiero tak sformułowane uzasadnienie może

być uznane za uzasadnienie wniosku, o którym mowa w art. 398 4 § 1 pkt 3 k.p.c.

W skardze uczestnika uzasadnienia takiego, jak to już wyżej wskazano,

zabrakło. Skarżący, wskazując na występujące - jego zdaniem – zagadnienia

prawne, nie wyjaśnił bowiem na czym miałyby one polegać, powołując się zaś na

potrzebę wykładni przepisów prawnych budzących - jego zdaniem – poważne

wątpliwości i wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów nie wskazał tych

przepisów, ani wydanych na ich podstawie rozbieżnych orzeczeń, a także nie

wyjaśnił w czym owe wątpliwości miałyby się przejawiać.

Mając to na względzie, należy więc uznać, że skarga kasacyjna uczestnika

oprócz wniosku o przyjęcia jej do rozpoznania również nie zawiera spełniającego

ustawowe wymagania uzasadnienia wniosku.

W konsekwencji, ponieważ skarga uczestnika dotknięta jest nieusuwalnymi

brakami podlegała ona odrzuceniu jako niedopuszczalna (por. powołane wyżej

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 lipca 2005 r.).

Dodatkowo

należy

stwierdzić,

że

wbrew

wyraźnemu

zakazowi

wynikającemu z art. 398 § 3 k.p.c. skarga kasacyjna uczestnika została oparta

w istocie wyłącznie na zarzutach dotyczących ustalenia faktów oraz oceny

dowodów.

Z uzasadnienia podniesionych podstaw skargi wynika bowiem

jednoznacznie,

że skarżącemu chodziło jedynie o podważenie ustalonego

w sprawie stanu faktycznego. Chociaż więc skarżący powołał się na obie podstawy

kasacyjne określone w art. 3983 § 1 k.p.c., a w ich ramach zarzucił, że w sprawie

niniejszej oprócz naruszenia przepisów prawa procesowego, doszło także do

naruszenia przepisu prawa materialnego (skarżący, zarzucając naruszenie tego

rodzaju przepisów, mimo powołania w tym zakresie dwóch aktów normatywnych,

ograniczył się do wskazania konkretnej jednostki redakcyjnej tylko jednego z nich),

należy przyjąć, iż skarga została w rzeczywistości oparta na podstawie, której

ustawa

nie

przewiduje,

co

również

czyni

środek

ten

niedopuszczalnym

(por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 września 2005 r., III CSK 13/05,

OSNC 2006, nr 4, poz. 76).

Wobec powyższego należało orzec, jak w sentencji, przyjmując za

podstawę rozstrzygnięcia art. 3986 § 3 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.