Supreme Court dismisses retrial claim because a Supreme Court ruling lacks the force of a final judgment.

Sygn. akt IV CO 3/08

POSTANOWIENIE

Dnia 18 kwietnia 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Grzegorz Misiurek

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 18 kwietnia 2008 r.,

na skutek skargi powodów

o wznowienie postępowania zakończonego

prawomocnym wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 22 grudnia 2004 r., sygn. akt IV CK

(…)

w sprawie z powództwa J. N., K. M. i W. J.

przeciwko Skarbowi Państwa – (…) Parkowi Narodowemu w K. i Wojewodzie X.

o ustalenie,

odrzuca skargę

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy w S. wyrokiem z dnia 15 kwietnia 2003 r. uwzględnił powództwo J.

N., K. M. i W. J. o ustalenie, że przysługuje im służebność polegająca na prawie do

połowu ryb na potrzeby własne w jeziorach (…) i (…) w miejscach przyległych do ich

ziem z zastrzeżeniem wykonywania tego prawa z pomostu, kładki oraz brodząc

w wodzie, z zachowaniem terminów i wymiarów ochronnych ryb. Sąd Apelacyjny

wyrokiem z dnia 24 lipca 2004 r. oddalił apelację pozwanego Skarbu Państwa (…)

Parku Narodowego w K. od powyższego orzeczenia. Wyrokiem z dnia 22 grudnia 2004

r. Sąd Najwyższy uwzględniając kasację strony pozwanej zmienił wyrok Sądu

Apelacyjnego oraz poprzedzający go wyrok Sądu Okręgowego i powództwo oddalił.

Powodowie J. N., K. M. i W. J. w skardze o wznowienie postępowania

zakończonego wzmiankowanym wyrokiem Sądu Najwyższego wnieśli o zmianę tego

orzeczenia poprzez oddalenie kasacji pozwanego. Powołując się na podstawy

wznowienia postępowania określone w art. 403 § 2 i 3 k.p.c. podnieśli, że w uchwale III

CZP 139/06 podjętej w składzie siedmiu sędziów w 2007 r. Sąd Najwyższy stwierdził, że

prawo rybołówstwa przybrzeżnego przysługującego skarżącym pozostaje nadal w mocy.

Zdaniem skarżących, gdyby uchwała ta, poddająca gruntownej krytyce stanowisko Sądu

Najwyższego wyrażone w wyroku z dnia 22 grudnia 2004 r. była znana, trudno

przypuszczać, że doszłoby do zmiany wyroków Sądów obu instancji i oddalenia

powództwa.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Powodowie jako podstawę wznowienia postępowania wskazali przyczyny

restytucyjne określone w art. 403 § 2 i 3 k.p.c., Przyczyny te, to późniejsze wykrycie

takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na

wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu, jak

też późniejsze wykrycie prawomocnego wyroku dotyczącego tego samego stosunku

prawnego. Powołali się przy tym na treść uchwały Sądu Najwyższego w składzie siedmiu

sędziów z dnia 18 kwietnia 2007 r. III CZP 139/06, OSNC 2007, nr 11, poz. 159)

dokonującej wykładni przepisów mających zastosowanie do oceny zgłoszonego przez

nich powództwa odmiennej od przyjętej w wyroku z dnia 22 grudnia 2004 r.

uwzględniającym skargę kasacyjną pozwanego.

W związku z tak określonymi przyczynami restytucyjnymi stwierdzić należy, iż

skarga powodów nie została oparta na ustawowych podstawach wznowienia. Nowe

fakty i dowody w rozumieniu art. 403 § 2 k.p.c. nie mogą odnosić się do norm prawnych i

ich interpretacji. Wskazana przez skarżących uchwała Sądu Najwyższego o charakterze

abstrakcyjnym, podjęta na wniosek Rzecznika Praw Obywatelskich w trybie art. 60 § 2

ustawy z dnia 23 listopada 2002 r. o Sądzie Najwyższym (Dz. U. Nr 240, poz. 2052 ze

zm. ) nie ma natomiast waloru później wykrytego prawomocnego orzeczenia, o którym

mowa w art. 403 § 3 k.p.c.

W

orzecznictwie

Sądu Najwyższego

zostało już wyjaśnione, że samo

sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający przepisom art. 401 - 404

k.p.c. nie oznacza oparcia skargi na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli

z uzasadnienia

skargi

wynika,

że

wskazywana

podstawa

nie

zachodzi

(por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 października 1999 r., I UKN 174/99,

OSNP 2001, nr 4, poz. 133).

Z przytoczonych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 410 § 1 k.p.c.

orzekł, jak w sentencji.