Supreme Court dismisses retrial request because Constitutional Court ruling did not invalidate the specific procedural rule cited.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court rejected the appellant's request for a retrial based on a Constitutional Court ruling. The appellant argued that the Constitutional Court's decision invalidating Article 3989 § 2 of the Civil Procedure Code required the Supreme Court to reconsider its earlier dismissal of a claim for a written judgment. The court held that the Constitutional Court only declared the second paragraph of the article unconstitutional, which merely deprived parties of reasoning without altering the substantive outcome of accepting or rejecting the appeal. Consequently, the retrial request lacked a statutory basis under Article 4011 of the Civil Procedure Code and was properly dismissed.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 § 2 k.p.c.; Art. 4011 k.p.c.; A Constitutional Court ruling declaring a procedural rule unconstitutional does not automatically grant a retrial if the ruling does not invalidate the substantive grounds for the original decision.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt IV CO 27/07
POSTANOWIENIE
Dnia 6 grudnia 2007 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Marian Kocon
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 6 grudnia 2007 r.,
na skutek skargi powoda
o wznowienie postępowania zakończonego
postanowieniem Sądu Najwyższego
z dnia 22 marca 2007 r., sygn. akt [...],
ze skargi powoda
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku
Sądu Okręgowego w T.
z dnia 17 maja 2006 r., sygn. akt [...],
w sprawie z powództwa J.J.
przeciwko Spółdzielni Mieszkaniowej w T.
z udziałem interwenienta ubocznego po stronie pozwanej Towarzystwa „F.” SA poprzednio Korporacji „F.” SA
o zapłatę,
odrzuca skargę.
Uzasadnienie
Powód J.J. wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w T. z dnia 17 maja 2006 r. Sąd
Najwyższy postanowieniem z 22 marca 2007 r. odmówił przyjęcia skargi do
rozpoznania. Zgodnie z art. 3989 § 2 k.p.c. w zw. z art. 42412 k.p.c. orzeczenie nie
zawierało uzasadnienia na piśmie.
Powód złożył do Sądu Najwyższego skargę o wznowienie postępowania
w sprawie [...], żądając uchylenia zaskarżonego postanowienia i przyjęcia do
rozpoznania skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego
orzeczenia. Alternatywnie, powód żądał zmiany zaskarżonego orzeczenia w części
dotyczącej braku uzasadnienia i sporządzenia uzasadnienia dla odmowy przyjęcia
skargi do rozpoznania. W uzasadnieniu powołano się na opublikowany w Dzienniku
Ustaw z 15 czerwca 2007 r. (nr 106, poz. 731) wyrok Trybunału Konstytucyjnego z
30 maja 2007 r. w sprawie SK 68/06 stwierdzający niezgodność art. 398 9 § 2 k.p.c.
z art. 45 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 i art. 2 Konstytucji i wskazano art. 401 1
k.p.c., jako podstawę prawną wznowienia postępowania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Źródłem
przepisu
art.
4011
k.p.c.
jest
art.
§
Konstytucji
postanawiający, że orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności
z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą aktu normatywnego, na
podstawie którego zostało wydane prawomocne orzeczenie sądowe, ostateczna
decyzja administracyjna lub rozstrzygnięcie w innych sprawach, stanowi podstawę
do wznowienia postępowania, uchylenia decyzji lub innego rozstrzygnięcia na
zasadach i w trybie określonych w przepisach właściwych dla danego
postępowania. Sformułowanie to powtarza się w przepisie art. 401 1 k.p.c.,
w brzmieniu: Można żądać wznowienia postępowania również w wypadku, gdy
Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją,
ratyfikowaną umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało
wydane orzeczenie.
Gdyby Trybunał Konstytucyjny uznał niezgodność z aktem wyższego rzędu
przepisu (lub części) normującego wskazane podstawy postanowienia Sądu
Najwyższego lub tryb rozpoznania skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego
orzeczenia,
skarga
o
wznowienie
postępowania
byłaby
dopuszczalna. We wskazanym orzeczeniu z 30 maja 2007 r. Trybunał orzekł
jednak wyłącznie o niezgodności (z przepisami konstytucyjnymi) zdania drugiego
art. 3989 § 2 k.p.c., zwalniającego Sąd kasacyjny od sporządzania pisemnego
uzasadnienia. Brak uzasadnienia na piśmie nie kształtował treści orzeczenia, tzn.
przyjęcia skargi lub odmowy, a jedynie pozbawiał strony (uczestników) należnej im
- zgodnie ze stanowiskiem Trybunału Konstytucyjnego - informacji o motywach
wydanego już rozstrzygnięcia. Trybunał nie wyeliminował z systemu prawnego
przepisów określających przesłanki odmowy lub przyjęcia skargi do rozpoznania,
ani trybu orzekania, dlatego żądanie wznowienia postępowania nie zostało oparte
na ustawowej podstawie, a wniosek skarżącego nie pozostaje w związku z treścią
wyroku Trybunału Konstytucyjnego.
W orzecznictwie Sądu Najwyższego wyjaśniano już (np. postanowienie
z 28.X.1999, l UKN 174/99, OSNP 2001/4/133), że sformułowanie podstawy
wznowienia w sposób odpowiadający przepisom art. 401-404 KPC nie oznacza
oparcia skargi na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli już z samego jej
uzasadnienia wynika, że podnoszona podstawa nie zachodzi. Taka skarga jako nie
oparta na ustawowej podstawie wznowienia podlega odrzuceniu (art. 410 § 1
k.p.c.). Dotyczy to również skargi o wznowienie opartej na podstawie wymienionej
w art. 4011 k.p.c.
Z przytoczonych względów Sąd Najwyższy odrzucił wniesioną skargę
o wznowienie postępowania.