Supreme Court dismisses transfer request due to lack of compelling public interest grounds under Art. 441 CPC.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court of Poland refused to transfer a civil case regarding personal rights protection to another court of equal jurisdiction. The plaintiff argued that a forged transcript and prosecutorial influence compromised the local court's impartiality, but the lower court failed to provide specific reasoning justifying the transfer under Article 441 of the Civil Procedure Code. The Supreme Court held that such transfers are exceptional and require clear evidence that local adjudication would violate public interest or the perception of judicial impartiality.
Legislator headnote
AI generatedArt. 441 § 1, 2 k.p.c.; The transfer of a case to another court of equal jurisdiction is permissible only in exceptional circumstances where compelling reasons related to the public interest and the perception of judicial impartiality demonstrate that local adjudication would be incompatible with the good administration of justice.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
Sygn. akt IV CO 216/20 POSTANOWIENIE Dnia 30 listopada 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Kamil Zaradkiewicz na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 30 listopada 2020 r.,na skutek przedstawienia akt sprawy Sądu Okręgowego w R.z postanowieniem z dnia 11 września 2020 r., w przedmiocie przekazania innemu sądowi równorzędnemu sprawy sygn. akt I C (…), z powództwa P. D.przeciwko Skarbowi Państwa - Prokuratorowi Okręgowemu w R.i Skarbowi Państwa - Prezesowi Sądu Rejonowego w R.o ochronę dóbr osobistych odmawia przekazania sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu.
UZASADNIENIE
Rozpoznając sprawę z powództwa P.D. przeciwko Skarbowi Państwa - Prokuratorowi Okręgowemu w R. i Skarbowi Państwa - Prezesowi Sądu Rejonowego w R. o ochronę dóbr osobistych, Sąd Okręgowy w R. postanowieniem z 11 września 2020 r. wystąpił do Sądu Najwyższego na podstawie art. 441 § 2 k.p.c. o wyznaczenie Sądu równorzędnego do rozpoznania sprawy ze względu na dobro wymiaru sprawiedliwości, a w szczególności na społeczne postrzeganie sądu jako organu bezstronnego, z uwagi na zarzuty zawarte w piśmie powoda P. D. z 31 sierpnia 2020 r.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Ustawą z dnia 4 lipca 2019 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.
U., poz. 1469 ze zm. zm., dalej jako: „ustawa nowelizująca”) dodano art. 441 k.p.c., zgodnie z którym Sąd Najwyższy może przekazać sprawę do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu z sądem występującym, jeżeli wymaga tego dobro wymiaru sprawiedliwości, w szczególności wzgląd na społeczne postrzeganie sądu jako organu bezstronnego (§ 1); o przekazanie sprawy może wystąpić sąd właściwy (§ 2). Kwestia właściwości sądu ma charakter konstytucyjny (por. art. 45 Konstytucji RP - zapewniający i kształtujący prawo do sądu właściwego), a instytucja uregulowana w art. 441 k.p.c. stanowi wyjątek od kodeksowej zasady rozpoznawania sprawy przez sąd miejscowo właściwy.
W konsekwencji art. 441 k.p.c. powinien być interpretowany w sposób ścisły.Do przekazania sprawy może dojść jedynie w razie powstania okoliczności odnoszących się do przedmiotowych lub podmiotowych cech konkretnej sprawy, świadczących jednoznacznie o tym, że rozpoznanie sprawy przez sąd właściwy miejscowo i rzeczowo według przepisów k.p.c. byłoby niezgodne z interesem publicznym i sprzeciwiałoby się dobru wymiaru sprawiedliwości, albowiem godziłoby w społeczny odbiór sądu jako bezstronnego. Wprowadzony przepis reguluje instytucję celem i funkcją odpowiada on przepisowi art. 37 k.p.k. (będącemu w świetle uzasadnienia projektu ustawy nowelizującej wzorem dla wprowadzonej regulacji), zgodnie z którym Sąd Najwyższy może z inicjatywy właściwego sądu przekazać sprawę do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu, jeżeli wymaga tego dobro sprawiedliwości.
Dokonując wykładni przepisu art. 37 k.p.k., w orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjęto, że przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu na tej podstawie, jako odstępstwo od obowiązku rozpoznania sprawy przez sąd właściwy miejscowo, jest możliwe tylko w zupełnie wyjątkowych przypadkach, w których silne względy związane z dobrem wymiaru sprawiedliwości przemawiają za taką decyzją; chodzi o sytuacje, które mogą wywierać realny wpływ na swobodę orzekania lub stwarzać przekonanie (choćby mylne) o braku warunków do rozpoznania w danym sądzie sprawy w sposób obiektywny (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 13 lipca 1995 r., III KO 34/95, OSNKW 1995, nr 9-10, poz. 68; z dnia 10 grudnia 1999 r., III KO 98/99, nie publ.; z dnia 21 października 2008 r., IV KO 116/08, R-OSNKW 2008, poz. 2072; z dnia 13 listopada 2008 r., IV KO 130/08, R-OSNKW 2008, poz. 2280).
Postanowienie Sądu Okręgowego w R. odwołuje się do treści pisma powoda z 31 sierpnia 2020 r. W treści tegoż pisma powód powoływał się na okoliczność fałszerstwa protokołu z rozprawy w sprawie I C (…) Sądu Okręgowego w R. i po naruszeniu jego praw stwierdził brak warunków do bezstronnego i rzetelnego rozpatrzenia sprawy w tym Sądzie. Według powoda nawet zmiana sędziego nie daje gwarancji bezstronnego i rzetelnego rozpoznania sprawy ze względu na solidarność sędziowską, a sprawa powinna być przeniesiona z dala od wpływu i znajomości personalnych i zawodowych prokuratorów Prokuratury w R..Sąd Okręgowy w R. nie przedstawił natomiast uzasadnienia zawierającego argumentację co do zasadności zastosowania w niniejszej sprawie art. 441 k.p.c.Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji. jw