Supreme Court dismisses appeal confirming manager liability for social security contributions under Art. 32 Social Security Act.

Sygn. akt III UK 97/11

POSTANOWIENIE

Dnia 27 marca 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jerzy Kwaśniewski

w sprawie z wniosku C. K.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych

z udziałem zainteresowanych: Z. B. i I. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością

o przeniesienie odpowiedzialności za długi Spółki I. Spółka z o.o. na członka

zarządu,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 27 marca 2012 r.,

na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 30

listopada 2010 r.,

odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania.

Uzasadnienie

Decyzją z dnia 24 listopada 2006 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych

stwierdził, że C. K. – jako Prezes Zarządu „I.” Spółki z o.o.– jest zobowiązany do

uregulowania zaległych składek Spółki za okres od stycznia 2001 r. do października

2006 r. na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenia zdrowotne, Fundusz Pracy i

Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych wraz z odsetkami za zwłokę

naliczonymi na dzień wydania decyzji w łącznej kwocie 634.767,53 zł. W podstawie

prawnej decyzji powołano przepisy art. 83 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 31 i art. 32

ustawy z 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. z

1998 r. Nr 137 poz. 887 ze zm.) oraz art. 108 § 1, art. 107 § 1 i § 2 oraz art. 116

ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137 poz. 926

ze zm.).

Od powyższej decyzji odwołanie wniósł C. K.

Wyrokiem z dnia 18 marca 2010 r. Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych– po ponownym rozpoznaniu sprawy – oddalił odwołanie.

Wyrokiem z dnia 30 listopada 2010 r. Sąd Apelacyjny na podstawie art. 385

k.p.c. oddalił apelację C. K. od wyroku Sądu Okręgowego z dnia 18 marca 2010 r.

Wyrok Sądu Apelacyjnego odwołujący się zaskarżył skargą kasacyjną.

Skargę oparto na podstawie materialnoprawnej (art. 398 3 § 1 pkt 1 k.p.c.) i

zarzucono niewłaściwe zastosowanie art. 116 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.

– Ordynacja podatkowa w związku z art. 31 oraz art. 32 ustawy z dnia 13

października 1998 r. – o systemie ubezpieczeń społecznych (w brzmieniu

obowiązującym do dnia 1 stycznia 2010 r.), do powstałych przed dniem 1 stycznia

2010 r. składek na ubezpieczenia zdrowotne, Fundusz Pracy oraz Fundusz

Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych.

We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazano, że w

sprawie występuje istotne zagadnienia prawne: „czy art. 32 ustawy z dnia 13

października

1998 r.

o

systemie ubezpieczeń

społecznych

w brzmieniu

obowiązującym przed 1 stycznia 2010 r. stanowił podstawę do przeniesienia

odpowiedzialności

za

zaległości

składkowe

na

Fundusz

Pracy,

Fundusz

Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych oraz na ubezpieczenia zdrowotne - na

osoby trzecie, a w konsekwencji czy Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych

przysługują ww. należności, w sytuacji, gdy powstały one przed dniem wejścia w

życie art. 45 pkt 1 ustawy o emeryturach pomostowych nowelizującego wskazane

powyżej przepisy ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Powoływane przez autora rozpatrywanej skargi kasacyjnej zagadnienie

zostało

już

wyjaśnione

w

judykaturze

Sądu

Najwyższego.

Wątpliwości

interpretacyjne oraz rozbieżności w orzekaniu dotyczące odpowiedzialności za

zaległe składki także na Fundusz Pracy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń

Pracowniczych i na ubezpieczenie zdrowotne i wykładni art. 116 Ordynacji

podatkowej w związku z art. 31 i 32 ustawy systemowej były przedmiotem uchwały

Sądu Najwyższego z dnia 4 czerwca 2008 r., II UZP 3/08 (OSNP 2009/11-12/148),

z której wynika, że na podstawie tych przepisów członkowie zarządu spółki z o.o.

mogą być obciążeni odpowiedzialnością za niezapłacone w terminie przez tę

spółkę

składki na Fundusz Pracy,

Fundusz Gwarantowanych

Świadczeń

Pracowniczych i na ubezpieczenie zdrowotne. Dokonując takiej wykładni Sąd

Najwyższy

nie

znalazł

argumentów,

które

mogłyby

wyłączać

z

zakresu

odpowiedzialności członków zarządu spółek z o.o. za zaległości składkowe niezapłacone składki na Fundusz Pracy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń

Pracowniczych i na ubezpieczenie zdrowotne, uznając, że wykładnia językowologiczna art. 32 ustawy systemowej nie uzasadnia "wybiórczego" stosowania tylko

niektórych

przepisów

Ordynacji

podatkowej,

ponieważ

taka

interpretacja

pozostawałaby w sprzeczności z wykładnią systemową. Ta interpretacja uzyskała

potwierdzenie i wzmocnienie w uchwale składu powiększonego siedmiu sędziów

Sądu Najwyższego z dnia 15 października 2008 r., II UZP 3/09 (OSNP 2010/1314/165). W tej uchwale Sąd Najwyższy uznał, że przepis art. 32 ustawy z dnia 13

października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (jednolity tekst: Dz.U. z

2007 r. Nr 11, poz. 74 ze zm.) - także w brzmieniu obowiązującym do dnia 1

stycznia 2010 r. przed zmianą dokonaną przez art. 45 pkt 1 ustawy z dnia 19

grudnia 2008 r. o emeryturach pomostowych (Dz.U. Nr 237, poz. 1656) - stanowi

podstawę odpowiedniego stosowania do składek na Fundusz Pracy, Fundusz

Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych i na ubezpieczenie zdrowotne

przepisów dotyczących składek na ubezpieczenia społeczne o odpowiedzialności

osób trzecich za zaległości składkowe.

Stwierdzając, że nie zachodzą przyczyny przyjęcia skargi, określone w art.

3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy postanowił zgodnie z art. 3989 § 2 k.p.c.