Supreme Court dismisses cassation appeal as no significant legal issue exists regarding early retirement for artisans. The court rejects the claim that artisans working in hazardous conditions are excluded from early retirement rights. The decision confirms established precedent that such restrictions do not violate constitutional equality principles. The court finds the appeal lacks the necessary legal controversy for review. The ruling upholds the statutory interpretation limiting early retirement to employees. The court emphasizes the absence of precedent-setting questions requiring intervention. The decision clarifies that the specific facts do not create a new legal problem. The outcome maintains the existing judicial stance on early retirement eligibility. The court concludes that the appeal is clearly unfounded and inadmissible. The ruling serves to stabilize the legal interpretation of early retirement rules.

Sygn. akt III UK 7/06

POSTANOWIENIE

Dnia 23 lutego 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Barbara Wagner

w sprawie z wniosku J. Ś.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w L.

o prawo do emerytury,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 23 lutego 2006 r.,

na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego w L.

z dnia 30 sierpnia 2005 r., sygn. akt III AUa …/04,

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

J. Ś. zaskarżył skargą kasacją wyrok Sądu Apelacyjnego w L. z dnia 30

sierpnia 2005 r., III AUa …/04, oddalający jego apelację od wyroku Sądu

Okręgowego – Sądu Ubezpieczeń Społecznych w L. z dnia 14 czerwca 2004 r., VIII

U …/03, oddalającego odwołanie wnioskodawcy od decyzji Zakładu Ubezpieczeń

Społecznych Oddziału w L. z dnia 26 marca 2003 r., odmawiającej prawa do

wcześniejszej emerytury. Wskazując jako podstawę skargi kasacyjnej naruszenie

prawa materialnego, a mianowicie art. 32 ust. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o

emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (jednolity tekst: Dz.U.

z 2004 r. Nr 39, poz. 353 ze zm.) w związku z art. 2 i art. 32 Konstytucji i art. 2 ust.

1 ustawy z dnia 22 marca 1989 r. o rzemiośle (jednolity tekst: Dz.U. z 2002 r. Nr

112, poz. 979 ze zm.) – poprzez wyrażenie błędnego poglądu, że „osobie

zawodowo

wykonującej w ramach prowadzonej przez siebie

działalności

gospodarczej pracę nie przysługuje prawo do wcześniejszej emerytury z tytułu

pracy w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze”, jego pełnomocnik

wniósł o „uchylenie zaskarżonego orzeczenia i jego zmianę poprzez przyznanie

Wnioskodawcy [...] prawa do emerytury na podstawie art. 29 ustawy o emeryturach

i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.” Jego zdaniem, rozpoznanie

skargi

kasacyjnej uzasadnia występowanie istotnego zagadnienia prawnego, a

mianowicie „czy rzemieślnik wykonujący osobiście w swoim zakładzie pracę w

szkodliwych warunkach korzysta z uprawnienia do wcześniejszej emerytury”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3989 k.p.c., Sąd Najwyższy może odmówić przyjęcia skargi

kasacyjnej do rozpoznania, jeżeli w sprawie nie występuje istotne zagadnienie

prawne, nie istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne

wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, a także gdy

skarga kasacyjna jest oczywiście bezzasadna, chyba że zaskarżone orzeczenie

narusza oczywiście prawo albo zachodzi nieważność postępowania.

Przedmiotem rozpoznawanej sprawy była ocena, czy J. Ś. spełnia warunki

przewidziane w art. 32 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń

Społecznych.

Powołana przez skarżącego okoliczność nie uzasadnia rozpoznania skargi

kasacyjnej. W sprawie nie występuje zagadnienie prawne, które stanowiłoby

problem prawny, tym bardziej istotny, mający znaczenie precedensowe dla innych

podobnych spraw i wymagający ingerencji Sądu Najwyższego. Sąd ten wielokrotnie

wypowiadał się w kwestii prawa ubezpieczonych do wcześniejszej emerytury.

Wyraził

pogląd,

że

nie

może

nabyć

go

osoba

objęta

ubezpieczeniem

niepracowniczym (por. wyrok z dnia 7 grudnia 2001 r., II UKN 846/00, OSNP 2003

nr 18, poz. 445, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 28 listopada 2002 r., II UK 77/02,

OSNP 2004 nr 6, poz. 105, oraz niepublikowane dotychczas postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 8 lutego 2005 r., III UZP 3/05). Podkreślał również, że

przedstawione w art. 32 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń

Społecznych ograniczenie prawa do wcześniejszej emerytury jedynie do wypadków

świadczenia pracy w charakterze pracownika nie jest niezgodne z konstytucyjną

zasadą równego traktowania (por. wyrok Sądu Najwyższego z 25 stycznia 2005 r., I

UK 142/04, OSNP 2005 nr 17, poz. 272).

Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy, stosownie do art. 398 9 § 2

k.p.c., orzekł jak w sentencji.