Supreme Court dismisses cassation appeal as legal issue lacks precedent value and is obviously unfounded.

Sygn. akt III UK 2/06

POSTANOWIENIE

Dnia 23 lutego 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Barbara Wagner

w sprawie z wniosku T. N.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w R.

o prawo do emerytury,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 23 lutego 2006 r.,

na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego w L.

z dnia 6 października 2005 r., sygn. akt III AUa …/04,

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania

UZASADNIENIE

T. N. zaskarżył skargą kasacją wyrok Sądu Apelacyjnego w L. z dnia 6

października 2005 r.,

zmieniający wyrok Sądu Okręgowego – Sądu Ubezpieczeń

Społecznych w R. z dnia 27 września 2004 r., którym Sąd ten zmienił decyzję

Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w R. i ustalił wnioskodawcy prawo do

emerytury poczynając od dnia 17 marca 2004 r., w ten sposób, że oddalił

odwołanie. Wskazując jako podstawę skargi kasacyjnej naruszenie prawa

materialnego, a mianowicie art. 32 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o

emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (jednolity tekst: Dz.U.

z 2004 r. Nr 39, poz. 353 ze zm.) w związku z § 2 i § 4 rozporządzenia Rady

Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego dla pracowników

zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz.U.

Nr 8, poz. 43 ze zm.) – poprzez wyrażenie błędnego poglądu, że „wnioskodawca

nie legitymuje się wymaganym 15 – letnim okresem pracy w warunkach

szczególnych, na stanowisku związanym z wykonywaniem prac wskazanych w

wykazie „A” w/w rozporządzenia Rady Ministrów”, jego pełnomocnik wniósł o

„uchylenie zaskarżonego wyroku i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez

przyznanie prawa do wcześniejszej emerytury wnioskodawcy legitymującemu się

15 – letnim okresem pracy w warunkach szczególnych”, ewentualnie o „uchylenie

zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego

rozpoznania Sądowi II Instancji.” Jego zdaniem, skarga kasacyjna jest oczywiście

uzasadniona, albowiem „wnioskodawca legitymuje się wymaganym okresem pracy

w warunkach szczególnych”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3989 k.p.c., Sąd Najwyższy może odmówić przyjęcia skargi

kasacyjnej do rozpoznania, jeżeli w sprawie nie występuje istotne zagadnienie

prawne, nie istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne

wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, a także gdy

skarga kasacyjna jest oczywiście bezzasadna, chyba że zaskarżone orzeczenie

narusza oczywiście prawo albo zachodzi nieważność postępowania.

Przedmiotem rozpoznawanej sprawy była ocena, czy J. Ś. spełnia warunki

przewidziane w art. 32 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń

Społecznych.

Powołane w skardze kasacyjnej przepisy – § 2 i § 4 rozporządzenia Rady

Ministrów w sprawie wieku emerytalnego dla pracowników zatrudnionych w

szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze i art. 32 ustawy o

emeryturach i rentach

z Funduszu

Ubezpieczeń

Społecznych

– zostały

dostatecznie wyjaśnione zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie. Nie budzą one

wątpliwości i nie wywołują rozbieżności w orzecznictwie sądów. W motywach

zaskarżonego orzeczenia nie dostrzega się wyraźnego błędu w zastosowaniu

prawa lub jego wykładni, bez potrzeby dokonywania pogłębionej analizy. W sprawie

nie występuje również zagadnienie prawne, które stanowiłoby problem prawny, tym

bardziej istotny, mający znaczenie precedensowe dla innych podobnych spraw i

wymagający ingerencji Sądu Najwyższego. Sąd ten wypowiadał się w kwestii

prawa ubezpieczonych do wcześniejszej emerytury wyrażając pogląd, że z

uprawnienia tego nie korzysta pracownik, który nie udowodnił, że wykonywał pracę

w szczególnych warunkach i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na

danym stanowisku (por. wyrok z dnia 15 grudnia 1997 r., II UKN 417/97, OSNP

1998 nr 21, poz. 638).

Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy, stosownie do art. 398 9 § 2

k.p.c., orzekł jak w sentencji.