Legislator Case Law & Legislation
III UK 149/19 AI generated

Supreme Court dismisses appeal for lack of legal issue due to vague and unsubstantiated procedural arguments.

Case Number III UK 149/19
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court of Poland refused to accept the cassation appeal filed by an insured party against a social security disability pension denial. The appellant argued that the lower courts violated procedural rules by failing to order expert opinions and ignoring evidence requests, but the Supreme Court found these claims insufficiently substantiated. Consequently, the court determined the appeal lacked a genuine legal issue and dismissed it under the relevant procedural code.

Legislator headnote

AI generated

Art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is rejected if the appellant fails to clearly define and substantiate a specific legal issue, rendering the complaint merely a pretext.

Keywords

AI generated
cassation appeal legal issue procedural violation social security benefits expert opinion evidence admissibility pretext complaint

Cited Legislation

AI generated
Art. 12 ust. 1 and 3, Art. 13 ust. 1, Art. 57 ust. 1 pkt 1 of the Act of 17 December 1998 on pensions and allowances from the Social Insurance Fund
Art. 232 in conjunction with Arts. 3, 5 and 278 of the Code of Civil Procedure
art. 232 w związku z art.
Art. 381 of the Code of Civil Procedure
Zarzuciła również obrazę art. 381 k.p.c.
Art. 3989 § 1 pkt 1 of the Code of Civil Procedure
Art. 3989 § 2 of the Code of Civil Procedure
art. 381 k.p.c
Zarzuciła również obrazę art. 381 k.p.c.
art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c
art. 390 k.p.c
art. 3989 § 2 k.p.c

Cited Case Law

AI generated
Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 maja 2006 r., V CSK 75/06
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 maja 2006 r., V CSK 75/06, niepubl.).
Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01
Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 sierpnia 2002 r., I PKN 649/01
Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 lutego 2003 r., I PK 306/02
Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2012 r., I UK 305/11
Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 marca 2012 r., II PK 284/11
Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 września 2014 r., I CSK 729/13
Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 2 grudnia 2014 r., II CSK 376/14
Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 kwietnia 2015 r., II PK 217/14
Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 października 2015 r., I PK 17/15
Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 stycznia 2016 r., II CSK 382/15
AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt III UK 149/19 POSTANOWIENIE Dnia 21 listopada 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Beata Gudowska w sprawie z odwołania A.D. ‎od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w W.‎o prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 21 listopada 2019 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej odwołującej się od wyroku Sądu Apelacyjnego w (...)‎z dnia 13 czerwca 2018 r., sygn. akt III AUa (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 13 czerwca 2018 r. Sąd Apelacyjny w (…) oddalił apelację A.D. od wyroku Sądu Okręgowego w O. z dnia 29 listopada 2017 r., którym oddalono jej odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, Oddział w O. z dnia 28 lipca 2017 r. w przedmiocie odmowy prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy.Sąd drugiej instancji przejął ustalenia Sądu pierwszej instancji co do niestwierdzenia u odwołującej niezdolności do pracy zgodnej z kwalifikacjami, uznawszy, że zostały oparte na wszechstronnej ocenie jej stanu zdrowia oraz kwalifikacji zawodowych, i stwierdził, że zaskarżony wyrok nie narusza art. 12 ust. 1 i 3, art. 13 ust. 1 a także art. 57 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (jednolity tekst:

Dz.U. z 2016 r., poz. 887; obecnie jednolity tekst: Dz.U. z 2018 r., poz. 1270 ze zm.).Ubezpieczona oparła skargę kasacyjną na podstawie naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 232 w związku z art. 3, 5 i 278 k.p.c., które miało istotny wpływ na wynik sprawy ze względu na zaniechanie przeprowadzenia dowodu z opinii zespołu biegłych z Ośrodka Medycyny Pracy w K.. Zarzuciła również obrazę art. 381 k.p.c. wskutek bezpodstawnego pominięcia zgłoszonych w apelacji wniosków dowodowych.Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania zawierał stwierdzenie o konieczności "rozpatrzenia przez Sąd Najwyższy ustalenia obiektywnych kryteriów dopuszczania przez sądy dowodów z urzędu w postępowaniu z zakresu ubezpieczeń społecznych w kontekście art. 232 zd. 2 k.p.c., szczególnie w kontekście występowania w postępowaniu I instancji strony bez profesjonalnego pełnomocnika.

Również naruszenie przepisu art. 381 k.p.c. należałoby rozpatrzyć pod tym kątem, kiedy to niemożliwość zgłoszenia dowodu w postępowaniu I instancji ze względu na brak właściwego pouczenia przez Sąd, jest ignorowana przez Sąd Odwoławczy".

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania ze względu na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego wymaga od skarżącego wywiedzenia i uzasadnienia opisanego w nim problemu w sposób zbliżony do tego, jaki przewidziany jest przy przedstawianiu zagadnienia prawnego przez sąd odwoławczy na podstawie art. 390 k.p.c. (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 maja 2006 r., V CSK 75/06, niepubl.).

Nie może w nim brakować - obok wskazania przepisów prawa, w związku z którymi zagadnienie zostało sformułowane - przedstawienia argumentów, że zagadnienie jest rzeczywiście zagadnieniem prawnym, oraz że jest to zagadnienie istotne (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002 nr 1, poz. 11; z dnia 13 sierpnia 2002 r., I PKN 649/01, OSNP 2004 nr 9, poz. 158; z dnia 14 lutego 2003 r., I PK 306/02, Wokanda 2004 nr 7-8, s. 51; z dnia 10 stycznia 2012 r., I UK 305/11, niepubl.; z dnia 23 marca 2012 r., II PK 284/11, niepubl.; z dnia 10 września 2014 r., I CSK 729/13, niepubl.; z dnia 2 grudnia 2014 r., II CSK 376/14, niepubl.; z dnia 14 kwietnia 2015 r., II PK 217/14, niepubl.; z dnia 28 października 2015 r., I PK 17/15, niepubl. oraz z dnia 14 stycznia 2016 r., II CSK 382/15, niepubl.).W przedstawionym w skardze „zagadnieniu prawnym” skarżący nie przytoczył argumentów to zagadnienie konstruujących, lecz sformułował je w sposób tak ogólny i nieprecyzyjny, że Sąd Najwyższy uznał je za pozór przyczyny kasacyjnej.Z tego względu odmówiono przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).as