Legislator Case Law & Legislation
III SZ 7/96 AI generated

Supreme Court allows appeal against NML's refusal to accept appeal due to procedural error.

Case Number III SZ 7/96
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Allowed / Granted

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court of Poland overturned the President of the National Medical Council's order refusing the doctor's appeal. The court found that the President incorrectly treated the appeal as a protest against his own refusal notice rather than a direct appeal to the Supreme Court. Consequently, the Supreme Court ruled that the refusal order was invalid and the appeal was properly filed.

Legislator headnote

AI generated

Art. 42 ust. 2 ustawy o izbach lekarskich; § 46 ust. 3 i 4 w związku z § 53 rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej: A refusal order by the President of the National Medical Council to accept an appeal is subject to a protest to the Supreme Court, not the President himself, rendering such a refusal order void.

Keywords

AI generated
National Medical Council professional liability procedural error appeal admissibility Supreme Court jurisdiction medical sanctions protest against refusal

Cited Legislation

AI generated
art. 42 ust. 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. o izbach lekarskich
środka odwoławczego z mocy art. 42 ust.
§ 46 ust. 3 i 4 w związku z § 53 rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 26 września 1990 r. w sprawie postępowania w przedmiocie odpowiedzialności zawodowej lekarzy
art. 57 ust. 1 ustawy o izbach lekarskich
terminie 14 dni od dnia doręczenia postanowienia. Według art. 57 ust. 1 ustawy o

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Postanowienie z dnia 12 lutego 1997 r.

III SZ 7/96

O odmowie przyjęcia odwołania od orzeczenia Naczelnego Sądu Lekarskiego rozstrzyga postanowieniem Naczelny Sąd Lekarski art. 46 ust. 3 ustawy

z dnia 17 maja 1989 r. o izbach lekarskich (Dz. U. Nr 30, poz. 158) w związku z § 53

rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 26 września 1990 r. w

sprawie postępowania w przedmiocie odpowiedzialności zawodowej lekarzy (Dz.

U. Nr 69, poz. 406).

Przewodniczący SSN: Andrzej Wróbel, Sędziowie SN: Adam Józefowicz

(sprawozdawca), Henryk Kwaśny.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 lutego

1997 r. w sprawie obwinionego lekarza Romualda M., na skutek zażalenia obwinionego

na zarządzenie Przewodniczącego Naczelnego Sądu Lekarskiego w W. z dnia 21

listopada 1996 r. [...]

p o s t a n o w i ł:

u c h y l i ć zaskarżone zarządzenie

Uzasadnienie

Przewodniczący Naczelnego Sądu Lekarskiego w W. zarządzeniem z dnia 21

listopada 1996 r. [...] odmówił przyjęcia odwołania dr Romualda M. od orzeczenia

Naczelnego Sądu Lekarskiego z dnia 3 października 1996 r., jako niedopuszczalnego

środka odwoławczego z mocy art. 42 ust. 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. o izbach

lekarskich (Dz. U. Nr 30, poz. 158). W pouczeniu poinformowano Romualda M. o

przysługującym prawie złożenia odwołania od powyższego zarządzenia w terminie 7 dni

od otrzymania odpisu zarządzenia. Przy piśmie z dnia 6 grudnia 1996 r. Przewodniczący Naczelnego Sądu Lekarskiego przedstawił odwołanie obwinionego Romualda

M. z dnia 2 grudnia 1996 r. W uzupełnieniu poprzedniego pisma z dnia 6 grudnia 1996

r., Przewodniczący N.S.L. przy piśmie z dnia 5 lutego 1997 r. nadesłał akta Naczelnego

Sądu Lekarskiego [...] wraz z dowodami doręczenia obwinionemu odpisu zarządzenia z

dnia 21 listopada 1996 r. Przewodniczący N.S.L. wniósł o potraktowanie odwołania

obwinionego lekarza jako zażalenia na powyższe zarządzenie wobec błędnego

poinformowania o możliwości złożenia odwołania. Jednocześnie Przewodniczący N.S.L.

w piśmie swym potwierdził wniesienie przez obwinionego zażalenia w terminie.

Obwiniony lekarz Romuald M. w swym zażaleniu nazwanym odwołaniem od

zarządzenia z dnia 21 listopada 1996 r. (doręczonego mu 28 listopada 1996 r.) zarzucił

temu zarządzeniu obrazę przepisów prawa materialnego i procesowych oraz wniósł o

jego uchylenie.

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

Stosownie do przepisu art. 42 ust. 1 wymienionej ustawy o izbach lekarskich,

Okręgowy Sąd Lekarski może wymierzyć kary wymienione w tym przepisie między

innymi karę wymienioną w pkt 3, tj. zawieszenia prawa wykonywania zawodu lekarza na

okres od sześciu miesięcy do trzech lat. Z art. 42 ust. 2 wynika, że lekarzowi

ukaranemu przez Naczelny Sąd Lekarski w II instancji karą zawieszenia prawa

wykonywania zawodu lekarza powyżej sześciu miesięcy, przysługuje prawo wniesienia

odwołania do Sądu Najwyższego w terminie 14 dni od dnia doręczenia orzeczenia wraz

z uzasadnieniem. Z załączonego do akt orzeczenia Naczelnego Sądu Lekarskiego z

dnia 5 października 1996 r. [...] wynika, że Sąd ten po rozpoznaniu odwołania

obwinionego lekarza Romualda M. utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie

Okręgowego Sądu Lekarskiego w O, z dnia 13 marca 1996 r. [...], w którym Sąd ten

wymierzył obwinionemu lekarzowi karę 12 miesięcy zawieszenia prawa wykonywania

zawodu lekarskiego. Zdaniem Sądu Najwyższego, tylko od orzeczenia Naczelnego

Sądu Lekarskiego, który orzekając w II instancji wymierzył obwinionemu lekarzowi karę

zawieszania prawa wykonywania zawodu lekarza na okres przekraczający sześć

miesięcy do trzech lat, przysługuje obwinionemu lekarzowi prawo wniesienia odwołania

do Sądu Najwyższego. Według § 46 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki

Społecznej z dnia 26 września 1990 r. w sprawie postępowania w przedmiocie

odpowiedzialności zawodowej lekarzy (Dz. U. Nr 69, poz. 406) obwinionemu lekarzowi

przysługuje prawo odwołania od orzeczeń i postanowień kończących postępowanie w I

instancji oraz w przypadku przewidzianym w art. 42 ust. 2 ustawy o izbach lekarskich w

terminie 14 dni od daty doręczenia orzeczenia lub postanowienia wraz z uzasadnieniem

oraz pouczeniem o terminie i trybie wniesienia odwołania. Przepis § 46 ust. 3 i 4 w

związku z § 53 wymienionego rozporządzenia uregulował kwestię odmowy przyjęcia

środka odwoławczego, stanowiąc, że od postanowienia o odmowie przyjęcia środka

odwoławczego przysługuje zażalenie do sądu właściwego do rozpoznania odwołania w

terminie 14 dni od dnia doręczenia postanowienia. Według art. 57 ust. 1 ustawy o

izbach lekarskich tylko "w sprawach nie uregulowanych w niniejszej ustawie do

postępowania w przedmiocie odpowiedzialności zawodowej stosuje się odpowiednio

przepisy kodeksu postępowania karnego". Wobec uregulowania w § 46 ust. 3 i 4 w

związku z § 53 z cyt. rozporządzenia kwestii odmowy przyjęcia środka odwoławczego,

nie mają w tym przedmiocie zastosowania przepisy Kodeksu postępowania karnego,

wymienione w pouczeniu przesłanym obwinionemu tj. art. 378 i art. 414 § 2 KPK,

odmiennie regulujące odmowę przyjęcia środka odwoławczego. W związku z tym

zażalenie obwinionego lekarza nazwane odwołaniem na zarządzenie

Przewodniczącego NSL jest zasadne, gdyż postanowienie o odmowie przyjęcia środka

odwoławczego, wydaje Naczelny Sąd Lekarski, a nie Przewodniczący NSL. Dlatego

wymienione zarządzenie o odmowie przyjęcia odwołania, podlega uchyleniu.

Z tych względów Sąd Najwyższy postanowił, jak w sentencji.