Supreme Court dismisses appeal on procedural delay, ruling it lacks merit as judgment was received promptly.

Sygn. akt III SPP 27/11

POSTANOWIENIE

Dnia 9 września 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jerzy Kwaśniewski (przewodniczący)

SSN Zbigniew Korzeniowski

SSN Jolanta Strusińska-Żukowska (sprawozdawca)

w sprawie ze skargi J. K.

na przewlekłość postępowania Sądu Apelacyjnego […]

w sprawie I ACa …/09,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 9 września 2011 r.,

1. oddala skargę;

2. oddala wniosek pełnomocnika skarżącego adwokata E. D.

o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego z urzędu.

Uzasadnienie

Powód J. K. wniósł o stwierdzenie przewlekłości postępowania przed Sądem

Apelacyjnym w sprawie I ACa …/09, podnosząc że wyrok w tej sprawie zapadł 14

grudnia 2009 r., a skarżący w dniu 18 grudnia 2009 r. złożył wniosek o doręczenie

mu tego orzeczenia z uzasadnieniem. Postanowieniem z dnia 30 grudnia 2009 r.

Sąd Apelacyjny odrzucił wniosek, stwierdzając że pismo w tym przedmiocie zostało

nadane w placówce pocztowej 13 grudnia 2009 r., a więc przed dniem wydania

wyroku. Powód złożył w dniu 30 stycznia 2009 r. zażalenie na to postanowienie,

bowiem faktyczną datą nadania przesyłki był dzień 18 grudnia 2009 r. Sąd

Apelacyjny uznał zażalenie za uzasadnione, wobec czego postanowieniem z dnia 8

lutego 2010 r. uchylił swoje postanowienie z dnia 30 grudnia 2009 r.

W ocenie skarżącego, na skutek błędnego ustalenia przez Sąd Apelacyjny

daty nadania wniosku o doręczenie wyroku z uzasadnieniem, doszło do opóźnienia

w złożeniu skargi kasacyjnej, co naruszyło jego prawo do rozpoznania sprawy w

rozsądnym terminie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zbadanie wskazanego w skardze postępowania Sądu Apelacyjnego przez

Sąd Najwyższy w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o

skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu

przygotowawczym

prowadzonym

lub

nadzorowanym

przez

prokuratora

i

postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz.U. Nr 179, poz. 1843 ze

zm.) możliwe było jedynie w aspektach sprawności tego postępowania - czy nie

zostało naruszone prawo strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej

zwłoki. Zakres takiego badania odpowiadającego przedmiotowi skargi i jej celom

(por. art. 1 ust. 1 i art. 2 powołanej ustawy) dotyczy naruszenia prawa do

rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, jeżeli postępowanie w sprawie

trwa dłużej, niż to konieczne dla wyjaśnienia tych okoliczności faktycznych i

prawnych, które są istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Sposobami badania, czy nie

doszło do przewlekłości postępowania jest w szczególności ocena terminowości i

prawidłowości czynności podjętych przez sąd w celu wydania w sprawie

rozstrzygnięcia co do istoty.

Z utrwalonego orzecznictwa Sądu Najwyższego wynika, że w trybie skargi

dotyczącej naruszenia prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej

zwłoki Sąd Najwyższy nie kontroluje merytorycznie rozstrzygnięć Sądu (por. np.

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 listopada 2010 r., III SPP 22/10, LEX

nr 694241), a ocenie pod kątem przewlekłości postępowania podlega czas trwania

całości postępowania, a nie terminowość podejmowania przez sąd poszczególnych

czynności. Nie wyklucza to możliwości stwierdzenia przewlekłości postępowania z

powodu nieterminowości podjęcia przez sąd jednej czynności, ale jest to możliwe

tylko wtedy, gdy opóźnienie w wykonaniu tej czynności jest tak znaczne, że

powoduje przewlekłość całego postępowania. Nie zachodzi to w rozpoznawanej

sprawie. Nadto zauważyć trzeba, że skarga została wniesiona po otrzymaniu przez

skarżącego uzasadnienia wyroku, przez co nie może prowadzić do realizacji

podstawowego celu skargi na przewlekłość postępowania, którym jest nadanie

sprawie odpowiednio szybkiego biegu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 2

lipca 2009 r., III SPP 14/09, LEX nr 551875).

Z powyższych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 12 ust. 1

powołanej ustawy postanowił jak w punkcie 1 sentencji.

Odnośnie natomiast do wniosku adwokata reprezentującego skarżącego z

urzędu w niniejszym postępowaniu o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego

wskazać

należy,

że

stosownie

do

treści

§

rozporządzenia

Ministra

Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności

adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy

prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) wniosek o

przyznanie

kosztów

nieopłaconej

pomocy

prawnej

powinien

zawierać

oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. Nie ulega

wątpliwości, iż z treści przepisu wynika, że aby Skarb Państwa mógł wypłacić

wynagrodzenie wyznaczonemu z urzędu pełnomocnikowi konieczne jest złożenie

oświadczenia o wskazanej treści, gdyż pozwala to w istocie określić zakres, w jakim

wynagrodzenie musi zostać pokryte przez Skarb Państwa. Brak takiego

oświadczenia wywołuje skutki materialnoprawne, polegające na utracie prawa do

wynagrodzenia (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18

czerwca 2008 r., I OZ 390/08, LEX nr 493827 i z dnia 28 sierpnia 2008 r., I OZ

615/08, LEX nr 527807).

W związku z powyższym, biorąc pod uwagę, że zawarty w skardze wniosek

pełnomocnika skarżącego o zasądzenie kosztów zastępstwa adwokackiego z

urzędu nie zawierał oświadczenia o ich nieuiszczeniu w całości lub w części, Sąd

Najwyższy postanowił jak w pkt 2 sentencji.