Supreme Court dismisses appeal against its ruling on lawyer bar association rules legality.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the Bar Council's appeal against its own January 2006 decision overturning a Ministry of Justice ruling. The Bar Council argued that the two-instance principle of the Constitution guaranteed a right to appeal, but the Court held that the specific provisions of the Lawyers Act do not establish such a right for this type of administrative review. Consequently, the Court determined that the appeal was inadmissible because the matter is a specific statutory dispute, not a civil case subject to the Code of Civil Procedure.
Legislator headnote
AI generatedArt. 14 ust. 1 Prawa o adwokaturze; Art. 178 Konstytucji RP: The Supreme Court's decision on the legality of bar association rules is not subject to appeal as it is a specific statutory matter, not a civil case, and the Constitution's two-instance principle applies only to ordinary courts.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Postanowienie z dnia 21 marca 2006 r.
III SO 8/06
Od wyroku Sądu Najwyższego uchylającego sprzeczną z prawem
uchwałę organu adwokatury apelacja nie przysługuje.
Przewodniczący SSN Kazimierz Jaśkowski, Sędziowie SN: Herbert Szurgacz,
Andrzej Wróbel (sprawozdawca).
Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 marca
2006 r. sprawy ze skargi Ministra Sprawiedliwości na uchwałę Naczelnej Rady Adwokackiej w przedmiocie pobierania składek i opłat od osób ubiegających się o wpis
na listę adwokatów, na skutek apelacji Naczelnej Rady Adwokackiej od wyroku Sądu
Najwyższego z dnia 12 stycznia 2006 r. [...]
o d r z u c i ł apelację.
Uzasadnienie
Naczelna Rada Adwokacka zaskarżyła apelacją wyrok Sądu Najwyższego z
dnia 12 stycznia 2006 r.[...] uchylający zaskarżoną przez Ministra Sprawiedliwości
uchwałę [...] Naczelnej Rady Adwokackiej z dnie 8 października 2005 r. w przedmiocie pobierania składek i opłat od osób ubiegających się o wpis na listę adwokatów,
„w zakresie § 2 „, i zarzucając temu wyrokowi naruszenie przepisu art. 14 ust. 2
Prawa o adwokaturze wniosła o „zmianę wyroku w zaskarżonym zakresie oddalenia
wniosku Ministra Sprawiedliwości i stwierdzenie zgodności z prawem § 2 przedmiotowej uchwały”, ewentualnie o uchylenie wyroku w zaskarżonym zakresie i przekazanie sprawy „sądowi I instancji” do ponownego rozpoznania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
1. Zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 23 listopada 2002 r. o Sądzie
Najwyższym (Dz.U. Nr 240 poz. 2052 ze zm. ), Sąd Najwyższy jest organem władzy
sądowniczej, powołanym między innymi do: 1) sprawowania wymiaru sprawiedliwości przez: a) zapewnienie w ramach nadzoru zgodności z prawem oraz jednolitości
orzecznictwa sądów powszechnych i wojskowych przez rozpoznawanie kasacji oraz
innych środków odwoławczych, b) podejmowanie uchwał rozstrzygających zagadnienia prawne, c) rozstrzyganie innych spraw określonych w ustawach; 4) wykonywania
innych czynności określonych w ustawach.
2. Zgodnie zaś z przepisem art. 14 ust. 1 Prawa o adwokaturze, Minister
Sprawiedliwości zwraca się do Sądu Najwyższego o uchylenie sprzecznych z prawem uchwał organów adwokatury, w terminie 6 miesięcy od daty ich doręczenia, a
stosownie do przepisu art. 14 ust. 2 tej ustawy Sąd Najwyższy utrzymuje zaskarżoną
uchwałę w mocy lub uchyla uchwałę i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania
właściwemu organowi adwokatury z ustaleniem wytycznych co do sposobu jej załatwienia. Skargę spóźnioną Sąd Najwyższy pozostawia bez rozpoznania.
3. Z systemowej wykładni powołanych przepisów wynika jednoznacznie, że
Sąd Najwyższy rozpoznając wniosek Ministra Sprawiedliwości o uchylenie sprzecznej z prawem uchwały Naczelnej Rady Adwokackiej sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez rozstrzyganie innych, niż określone w art. 1 pkt 1 lit. a-b ustawy o Sądzie
Najwyższym, spraw określonych w ustawach.
4. Należąca do właściwości Sądu Najwyższego sprawa o uchylenie uchwały
organów adwokatury nie jest sprawą cywilną w ujęciu materialnym, tj. sprawą ze stosunków prawnych wymienionych w art. 1 k.p.c. oraz nie jest sprawą cywilną w znaczeniu formalnym, tj. inną sprawą w rozumieniu powyższego przepisu. Przedmiotem
postępowania przed Sądem Najwyższym jest bowiem wyłącznie publicznoprawna
kwestia legalności uchwał organów samorządu adwokackiego, a przepisy Prawa o
adwokaturze nie zawierają przepisu o stosowaniu do tych spraw przepisów Kodeksu
postępowania cywilnego. W związku z powyższym do sprawy, o której mowa w art.
14 ust. 1 Prawa o adwokaturze, nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania
cywilnego, w tym przepisów o apelacji.
5. Skarżąca Naczelna Rada Adwokacka podnosi, że od wyroku Sądu Najwyższego wydanego na podstawie art. 14 ust. 1 Prawa o adwokaturze służy organowi
adwokatury, którego uchwała została uchylona tym wyrokiem, środek odwoławczy w
postaci apelacji; pogląd ten uzasadnia „wynikającą z Konstytucji Rzeczypospolitej
zasadą dwuinstancyjnego postępowania sądowego”. Nie jest to pogląd trafny.
6. Należy bowiem wskazać, że przepisy Prawa o adwokaturze nie przewidują
środka odwoławczego (zaskarżenia) od wyroku Sądu Najwyższego uchylającego
sprzeczną z prawem uchwałę organu adwokatury. Biorąc zatem pod rozwagę zarówno charakter rozpoznawanej przez Sąd Najwyższy sprawy o uchylenie uchwały organów adwokatury, jak i niemożność zastosowania do tej sprawy przepisów kodeksu
postępowania cywilnego, należy przyjąć, że przepisy ustawowe nie ustanawiają
prawa organów samorządu adwokackiego do zaskarżenia wyroku Sądu Najwyższego uchylającego sprzeczną z prawem uchwałę organu tego samorządu.
7. Istotnie, przepis art. 178 Konstytucji RP, którego wszakże skarżąca Naczelna Rada Adwokacka nie powołuje w uzasadnieniu „apelacji”, przewiduje zasadę
dwuinstancyjności postępowania sądowego. Należy mieć jednak na uwadze, że zasada dwuinstancyjności postępowania odnosi się wyłącznie do postępowania przed
sądami powszechnymi (orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 czerwca
1995 r. K 4/94 OTK 1995 cz. I poz. 16, s. 188-189), w tym sensie, że ustanawia
prawo każdego do drugiej instancji od orzeczeń wydanych przez sąd powszechny w
rozumieniu art. 175 Konstytucji, którym to sądem nie jest z pewnością Sąd Najwyższy. W przypadku zatem, gdy - jak w niniejszej sprawie - Sąd Najwyższy rozstrzyga
„inną sprawę określoną w ustawie”, wówczas nie tylko nie jest sądem pierwszej instancji w rozumieniu przepisów kodeksu postępowania cywilnego, lecz w ogóle nie
ma przymiotu sądu instancyjnego, a jego orzeczenia wydane w tych sprawach nie
podlegają kontroli instancyjnej.
8. W konsekwencji należy stwierdzić, że od wyroku Sądu Najwyższego uchylającego sprzeczną z prawem uchwałę organu adwokatury nie służy temu organowi
środek odwoławczy w formie apelacji.
9. Skarżąca Naczelna Rada Adwokacka podnosi dalej, że pozbawienie Naczelnej Rady Adwokackiej możliwości złożenia środka odwoławczego od przedmiotowego orzeczenia, stanowiłoby naruszenie „podstawowych zasad konstytucyjnych”.
Nie wskazuje jednak, o jakie podstawowe zasady konstytucyjne chodzi i w jakich
ewentualnie przepisach Konstytucji RP zasady te są zawarte lub ucieleśnione, co
uniemożliwia Sądowi Najwyższemu odniesienie się do powyższego zarzutu.
Biorąc powyższe pod rozwagę, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.