Supreme Court dismisses appeal, remanding school director dismissal case to lower administrative court for full review.

Wyrok z dnia 19 lutego 1997 r.

III RN 3/97

1. Odwołanie nauczyciela ze stanowiska kierowniczego w szkole może nastąpić

tylko z przyczyn wymienionych w art.38 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie

oświaty (Dz. U. Nr 95, poz. 425 ze zm.).

2. Organem właściwym do podjęcia uchwały o odwołaniu dyrektora szkoły

podstawowej jest zarząd gminy.

Przewodniczący SSN: Adam Józefowicz (sprawozdawca), Sędziowie SN: Janusz

Łętowski, Andrzej Wróbel.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 1997 r. na rozprawie sprawy ze

skargi Zarządu Miejskiego w J.Z. na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody W. z dnia 1 lutego

1996 r. [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały [...] Zarządu Miejskiego w

J.Z., na skutek rewizji nadzwyczajnej Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego [...] od wyroku

Naczelnego Sądu Administracyjnego-Ośrodka Zamiejscowego we Wrocławiu z dnia 31 lipca

1996 r. [...]

u c h y l i ł zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu-Ośrodkowi Zamiejscowemu we Wrocławiu do ponownego rozpoznania.

Uzasadnienie

Zarząd Miasta J.Z. uchwałą z dnia 2 stycznia 1996 r. [...] odwołał ze stanowiska

dyrektora Szkoły Podstawowej [...] w J.Z. Lidię M. i wypowiedział na okres trzymiesięczny

pobieranie dodatku funkcyjnego z tytułu pełnienia tej funkcji. Jako podstawę prawną

powyższej uchwały Zarząd Miasta powołał art. 30 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r.

o samorządzie terytorialnym (Dz. U. Nr 16, poz. 95 ze zm.).

Rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia 1 lutego 1996 r. Wojewoda W., powołując się

na art. 91 ust. 1 wymienionej ustawy o samorządzie terytorialnym stwierdził nieważność

omawianej uchwały, argumentując, że przepis art. 30 ust. 2 pkt 5 ustawy o samorządzie

terytorialnym nie mógł stanowić podstawy odwołania, gdyż do odwołania dyrektora szkoły

ma zastosowanie przepis szczególny, tj. art 38 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie

oświaty (Dz. U. Nr 95, poz. 425 ze zm.) w związku z art. 36 ust. 3 (obecnie art. 36 ust. 1 tej

ustawy), według których to przepisów powołanie i odwołanie nauczyciela ze stanowiska

kierowniczego należy do organu prowadzącego szkołę, a takim organem jest gmina. Przepis

art. 38 ustawy o systemie oświaty wymienia przypadki, w których organ prowadzący szkołę

odwołuje nauczyciela ze stanowiska kierowniczego, a tym samym przypadki, w których

odwołanie jest dopuszczalne. Jeśli chodzi o kompetencje zarządu w kwestiach

uregulowanych w art. 30 ust. 1 i 2 pkt 5 ustawy o samorządzie terytorialnym w związku z art.

36 ustawy o systemie oświaty, to organ nadzoru powołał się na pogląd Trybunału

Konstytucyjnego wyrażony w uchwale z dnia 23 marca 1994 r., W 9/93 (OTK 1994, część I,

poz. 20), że "zarząd gminy jest uprawniony jedynie do zatrudnienia dyrektora szkoły lub

innej placówki oświatowej: w znaczeniu nawiązania stosunku pracy z osobą wyłonioną na to

stanowisko w uprzednim postępowaniu konkursowym". Zdaniem organu nadzorczego nie

wystąpiły też okoliczności wymienione w art. 38 ustawy o systemie oświaty, które mogłyby

uzasadniać odwołanie Lidii M. ze stanowiska dyrektora Szkoły Podstawowej [...] w J.Z.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Burmistrz Miasta J.Z. zarzucił

rozstrzygnięciu nadzorczemu naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i

niewłaściwe zastosowanie, a w szczególności mylne przyjęcie, że odwołanie nauczyciela ze

stanowiska dyrektora szkoły może nastąpić tylko na podstawie art. 38 ustawy o systemie

oświaty, podczas gdy podstawę taką stanowi art. 30 ust. 2 pkt 5 ustawy o samorządzie

terytorialnym. Wprawdzie nie powołano w zakwestionowanej uchwale Zarządu Miasta art.

38 ustawy o systemie oświaty, to odwołanie dyrektora szkoły nastąpiło w okolicznościach

przewidzianych w pkt 2 tego artykułu. Brak powołania w uchwale Zarządu Miasta art. 38 pkt

2 ustawy o systemie oświaty nie uzasadniał uznania uchwały za niezgodną z prawem.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda W. wniósł o oddalenie skargi.

Naczelny Sąd Administracyjny-Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu wyrokiem z

dnia 31 lipca 1996 r. [...] oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku NSA zwrócił uwagę na to,

że ustawa z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. Nr 95, poz. 425 ze zm.,

obecnie jednolity tekst: Dz. U. z 1996 r., Nr 67, poz. 329) wprowadziła istotne zmiany w

zakresie powierzania stanowiska dyrektora i odwoływania z tej funkcji. Art. 97 pkt 13 ustawy

o systemie oświaty zmienił art. 17 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela (Dz.

U. Nr 3, poz. 19 ze zm.) ustalając, iż zasady powierzania stanowisk kierowniczych w szkole

określają odrębne przepisy. Owe odrębne przepisy zawiera właśnie ustawa o systemie

oświaty. Regulację prawną dotyczącą odwoływania nauczyciela ze stanowiska

kierowniczego w szkole lub placówce oświatowej zawiera art. 38 ustawy o systemie oświaty,

który w brzmieniu nadanym mu ustawą z dnia 21 lipca 1995 r. o zmianie ustawy o systemie

oświaty oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 101, poz. 504) stanowi, iż organem właściwym do odwołania nauczyciela ze stanowiska kierowniczego jest organ, który mu to

stanowisko powierzył. Jednocześnie w art. 38 zamieszczono przesłanki, które muszą być

spełnione, aby odwołanie ze stanowiska mogło nastąpić. Skoro organem właściwym do

odwołania nauczyciela z funkcji kierowniczej jest organ, który powierzył mu tę funkcję, to

uregulowania zawartego w art. 38 ustawy o systemie oświaty nie można - zdaniem NSA stosować bez nawiązania do art. 36a tej ustawy (przed zmianą dokonaną ustawą z 21 lipca

1995 r. - art. 36). W myśl art. 36 ust. 1 tej ustawy stanowisko dyrektora szkoły lub placówki

oświatowej powierza organ prowadzący szkołę lub placówkę. NSA uznał, że organem

prowadzącym szkołę gminną jest gmina (art. 3 ust. 1 pkt 5 ustawy o systemie oświaty).

Gmina jako osoba prawna działa przez swoje organy, to jest radę gminy i zarząd gminy.

W myśl art. 18 ust. 1 ustawy o samorządzie terytorialnym do właściwości rady gminy

należą wszystkie sprawy pozostające w zakresie działania gminy, jeżeli ustawy nie stanowią

inaczej. Oznacza to, że powołany przepis formułuje zasadę domniemania kompetencji na

rzecz rady gminy w sprawach nie zastrzeżonych ustawowo na rzecz innych organów gminy.

W sytuacji, gdy żaden przepis rangi ustawowej nie powierza zarządom gmin prowadzenia

szkół gminnych, NSA przyjął, że organem prowadzącym szkołę gminną lub placówkę

oświatową podporządkowaną gminie jest rada gminy. Organem właściwym w rozumieniu

art. 36a (poprzednio art. 36 ustawy o systemie oświaty), do powierzenia nauczycielowi

stanowiska dyrektora szkoły i do odwołania go z tego stanowiska na zasadzie art. 38 tej

ustawy jest rada gminy. Przepis art. 30 ust. 2 pkt 5 ustawy o samorządzie terytorialnym

ustalający kompetencje zarządu gminy ma - zdaniem NSA - charakter ogólny. Oznacza to, że

zakres kompetencji organów gminy może być inaczej uregulowany w przepisach

szczególnych. Takimi przepisami szczególnymi normującymi kompetencję organów gminy i

tryb powierzania nauczycielowi stanowiska dyrektora szkoły i odwołania go z tego stanowiska są art. 36a i 38 ustawy o systemie oświaty. Tym organem jest - zdaniem NSA - rada

gminy, a nie zarząd. NSA uważa, że stanowisko takie potwierdza uchwała Trybunału

Konstytucyjnego z dnia 23 marca 1994 r., W 9/93. Trybunał bowiem uznał, że "późniejsze od

ustawy o samorządzie terytorialnym regulacje prawne, zawarte w ustawie o systemie oświaty

powodują, że zarówno prowadzona przez gminę szkoła, jak i inna placówka oświatowa, nie

mogą być traktowane w zakresie zatrudniania dyrektora tak samo, jak inne gminne jednostki

organizacyjne". Według poglądu Trybunału Konstytucyjnego przepis art. 30 ust. 1 i 2 pkt 5

ustawy o samorządzie terytorialnym łącznie z art. 36 ustawy o systemie oświaty daje

zarządowi gminy uprawnienie "jedynie do zatrudnienia dyrektora szkoły lub innej placówki

oświatowej w znaczeniu nawiązania stosunku pracy z osobą wyłonioną na to stanowisko w

uprzednim postępowaniu konkursowym", zaś samo powierzenie tego stanowiska należy do

kompetencji rady gminy. W świetle takiego stanowiska zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze

- zdaniem NSA - jest zgodne z prawem, a skarga jako nieuzasadniona podlega oddaleniu.

Od powyższego wyroku NSA Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego wniósł rewizję

nadzwyczajną, w której zarzucił temu wyrokowi rażące naruszenie prawa, a w szczególności:

a) art. 22 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) w związku z art. 98 ust. 4 ustawy o

samorządzie terytorialnym w związku z art. 18 ust. 1 i art. 30 ust. 2 pkt 5 tej ustawy;

b) art. 22 ust. 2 pkt 3 ustawy o NSA w związku z art. 107 § 1 i § 3 KPA w zw. z art.

91 ust. 5 ustawy o samorządzie terytorialnym;

c) art. 2 ust. 3 ustawy o samorządzie terytorialnym;

d) art. 8 pkt 1, pkt 2 i pkt 3 Europejskiej Karty Samorządu Terytorialnego (Dz. U. z

1994 r., Nr 124, poz. 607).

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i poprzedzającego go

rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody W. albo uchylenie tego wyroku i przekazanie sprawy

do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu rewizji nadzwyczajnej skarżący zakwestionował stanowisko NSA, że

organem prowadzącym szkołę jest rada gminy i uznał, że interpretacja wskazanej uchwały

Trybunału Konstytucyjnego jest wadliwa. Zdaniem wnoszącego rewizję nadzwyczajną,

powierzenie czynności dyrektora szkoły lub placówki oświatowej i odwołanie z tego

stanowiska należy do zarządu gminy. Fakt nie powołania w uchwale Zarządu Miasta J.Z. o

odwołaniu Lidii M. ze stanowiska dyrektora szkoły art. 38 ustawy o systemie oświaty zdaniem rewidującego - nie przesądza o uznaniu tej uchwały za niezgodną z prawem w

sposób istotny, a jedynie wykazanie istotnej niezgodności z prawem uchwały organu gminy w świetle art. 91 ust. 4 ustawy o samorządzie terytorialnym - może uzasadniać stwierdzenie

nieważności takiej uchwały przez organ nadzoru. W kwestionowanym rozstrzygnięciu

nadzorczym Wojewody W. postawionemu zarzutowi obrazy art. 38 ustawy o systemie

oświaty nie towarzyszy jakakolwiek argumentacja, co stanowi uchybienie art. 107 § 3 KPA

w związku z art. 91 ust. 5 ustawy o samorządzie terytorialnym.

Rewidujący uważa, że organ nadzoru nie miał podstaw do postawienia wymienionej

uchwale zarzutu istotnej niezgodności z prawem, a w konsekwencji nie był władny uznać tej

uchwały za nieważną. Granice ochrony stosunku pracy osób zajmujących stanowiska

kierownicze w jednostkach oświatowych określa ustawa o systemie oświaty, a poza tym

pozostawia organom prowadzącym jednostki oświatowe swobodę decyzyjną w zakresie

obsady stanowisk kierowniczych. Zdaniem wnoszącego rewizję nadzwyczajną, zaskarżony

wyrok narusza również art. 8 Europejskiej Karty Samorządu Terytorialnego, gdyż wykracza

poza ustawowy zakres administracyjnej kontroli działań organów społeczności lokalnej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Rewizję nadzwyczajną należy uznać za uzasadnioną. Rewidujący kwestionuje przede

wszystkim pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż organem właściwym dla

odwołania dyrektora szkoły jest rada gminy. Stanowisko rewidującego w tym zakresie Sąd

Najwyższy uważa za trafne. Ustawa o samorządzie terytorialnym wyraźnie wskazuje (art. 30

ust. 2 pkt 5), iż organem właściwym do zatrudniania i zwalniania kierowników jednostek

organizacyjnych jest zarząd gminy. Taki właśnie pogląd wynika również z powołanej w

uzasadnieniu rewizji nadzwyczajnej uchwały Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23 marca

1994 r. W 9/93 (OTK 1994, cz. I poz. 20, s. 186), która zresztą odnosi się wprost do

problemu, który organ gminy właściwy jest do uchwalenia regulaminu konkursu na dyrektora

szkoły gminnej i powołania komisji konkursowej.

Powołany wyżej przepis ustawy o samorządzie terytorialnym ustala ogólną zasadę, iż

zatrudnianie i zwalnianie kierowników gminnych jednostek organizacyjnych należy do

zarządu gminy (zasadę tę należy ocenić jako racjonalną i zgodną z powszechnie uznanymi

tendencjami polskiego prawa pracy). Gdyby ustawodawca zamierzał od tej zasady odstąpić

lub ją ograniczyć, choćby właśnie w odniesieniu do dyrektorów szkół gminnych, uczyniłby to

wyraźnie i jasno, tak jak przyjął to w odniesieniu do niektórych innych stanowisk

kierowniczych w administracji samorządowej. Okazją do tego byłaby choćby nowelizacja

ustawy o systemie oświaty i dokonana w 1995 r. Nic podobnego jednak nie nastąpiło,

utrzymano ogólną zasadę, iż dyrektora szkoły zatrudnia i zwalnia "organ prowadzący

szkołę". W tym wypadku należy uznać, że organem gminy właściwym w tym zakresie jest

zarząd. Dodatkową argumentację przynosi powołany w toku postępowania przez skarżącego

wyrok NSA - Ośrodka Zamiejscowego we Wrocławiu z dnia 27 września 1994 r., SA Wr

1489/94 (ONSA 1995 nr 3 poz. 129). Sąd Najwyższy w obecnym składzie nie widzi zatem

ani potrzeby, ani możliwości, by od tej powszechnie przyjętej zasady w tym wypadku

odstępować.

Drugim istotnym problemem jest zakres swobody służącej właściwemu organowi

przy odwołaniu nauczyciela ze stanowiska dyrektora szkoły. Sfera uznania kompetentnego

organu jest w tym zakresie znaczna, jednak przecież niepełna, bo musi on uwzględnić

ograniczenia ustanowione wyraźnie art. 38 cytowanej ustawy o systemie oświaty. Przepis ten

- jako stwarzający wyraźne gwarancje dla stabilności stosunku zatrudnienia nauczycieli musi być zarówno przez organy decydujące, jak i przez organy nadzorujące, a także

sprawujące kontrolę legalności decyzji podejmowanych w tym zakresie traktowany ze

szczególną uwagą. Jeśli bowiem ustawodawca stwarza dla pewnych, wyraźnie określonych

grup pracowników (tu - nauczycieli) szczególne i dosyć rygorystyczne gwarancje, to rzeczą

organów kontroli prawnej jest dołożenie wszelkich starań, by gwarancje stały się rzeczywiście funkcjonującymi w praktyce, nie zaś deklaracjami, które mogą być [...] pomijane

zgodnie z wolą decydujących organów administracji. Artykuł 38 ustawy o systemie oświaty

przewiduje możliwość odwołania nauczyciela w szczególnie uzasadnionych przypadkach,

jednakże zarówno ocena, jak i uznanie organów administrujących w tym zakresie nie mogą

mieć charakteru dowolnego lub arbitralnego, lecz powinny być dokładnie i szczegółowo

wywiedzione i uargumentowane w uzasadnieniu, zaś ów wywód i argumentacja powinny

podlegać szczególnie intensywnej kontroli zarówno organów nadzoru, jak i sądu. Sąd

Najwyższy wielokrotnie wypowiadał się już w tej materii, zwracając uwagę na to, iż

niedopuszczalne jest powierzchowne traktowanie uzasadnienia, a już na pewno wówczas,

gdy przedmiotem sprawy jest ważny dla obywatela problem jego zatrudnienia i to - tak, jak w

tym wypadku - gwarantowanego szczególnym przepisem ustawy. Rewidujący trafnie zwraca

uwagę na to, że wobec okoliczności tej konkretnej sprawy postępowanie organów gminy

może wyglądać na uzasadnione w świetle faktów, tym niemniej nie zwalnia to działających w

sprawie organów i NSA od realizacji fundamentalnych obowiązków rozważenia wszelkich

okoliczności sprawy w świetle wymagań stawianych przez obowiązujące przepisy i wydanie

rozstrzygnięcia w pełni uzasadnionego i przekonującego pod względem faktycznym i

prawnym.

Rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody W. z dnia 1 lutego 1996 r., stwierdzające

nieważność uchwały [...] Zarządu Miasta J.Z., oparte jest na dwóch głównych przesłankach, a

mianowicie, że odwołanie dyrektora szkoły nastąpiło z naruszeniem art. 30 ust. 2 pkt 3 i art.

18 ust. 1 wymienionej ustawy o samorządzie terytorialnym (bowiem czynności tej dokonał

Zarząd Miejski, który nie jest kompetentny do podjęcia uchwały w tym przedmiocie, lecz

rada gminy), a ponadto nastąpiło z naruszeniem art. 38 cyt. ustawy o systemie oświaty.

Z powyższych rozważań wynika, że omówione rozstrzygnięcie Wojewody W. z dnia

1 lutego 1996 r. nie jest trafne w części kwestionującej uprawnienie Zarządu Miasta do

podjęcia uchwały w sprawie odwołanie dyrektora. Jest natomiast trafne w części dotyczącej

zarzutu naruszenia przez Zarząd Miejski art. 38 ustawy o systemie oświaty. Uchwała Zarządu

Miejskiego z dnia 2 stycznia 1996 r. nie wskazuje bowiem żadnej właściwej podstawy prawnej odwołania nauczyciela ze stanowiska kierowniczego wymienionej w art. 38 ustawy o

systemie oświaty, która uzasadniałaby odwołanie dyrektora szkoły.

Przepis art. 97 pkt 13 ustawy o systemie oświaty zmienił art. 17 ustawy z dnia 26

stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela, ustalając, że zasady powierzania stanowisk

kierowniczych w szkole określają odrębne przepisy. Takie przepisy zawiera ustawa o

systemie oświaty. Regulujący odwołanie nauczyciela ze stanowiska kierowniczego w szkole

przepis art. 38 ustawy o systemie oświaty miał brzmienie ustalone w art. 1 pkt 35 ustawy z

dnia 21 lipca 1995 r. o zmianie ustawy o systemie oświaty oraz niektórych innych ustaw (Dz.

U. Nr 101, poz. 504). Przepis art. 38 pkt 2 ustawy o systemie oświaty w nowym brzmieniu

stanowi, że organ, który powierzył nauczycielowi stanowisko kierownicze w szkole "w

przypadkach szczególnie uzasadnionych może odwołać nauczyciela ze stanowiska

kierowniczego w czasie roku szkolnego bez wypowiedzenia". Z zakwestionowanej przez

Wojewodę W. uchwały Zarządu Miasta J.Z. nie wynika, czy w chwili jej podjęcia istniał

szczególnie uzasadniony przypadek, o którym mowa w powyższym przepisie. Brak

jakichkolwiek danych, czy przed podjęciem uchwały dokonano uprzednio reorganizacji

szkolnictwa podstawowego na terenie gminy. Nie wiadomo, czy ustalono, które z czterech

szkół będą zlikwidowane lub połączone z innymi albo częściowo przekształcone. W tych

warunkach uchwała o odwołaniu dyrektorów wszystkich szkół mogła być uznana za przedwczesną, jeżeli nie było szczególnie uzasadnionych okoliczności, które usprawiedliwiały

odwołanie dyrektorów w trybie tego przepisu. Uchwała Zarządu Miasta J.Z. nie powołuje się

na takie szczególne przypadki. Z treści jej wynika, że nie wchodziło w rachubę odwołanie ze

stanowiska dyrektora bez wypowiedzenia, bowiem odwołanie nastąpiło za trzymiesięcznym

wypowiedzeniem. Wskazuje to na istotną wadę omawianej uchwały, która z tego powodu

uzasadniała ingerencję nadzorczą Wojewody W. Okoliczności tych Naczelny Sąd

Administracyjny nie rozważył i nie ocenił ich znaczenia prawnego pomimo zarzutów skargi,

w której dopiero ex post powołano się na te okoliczności w sprawie. Z tego względu nie jest

możliwe ustosunkowanie się w postępowaniu z rewizji nadzwyczajnej do tego, czy

okoliczności te mogły mieć znaczenie przy ocenie uchwały Zarządu Miejskiego z punktu

widzenia art. 91 ust. 1 i ust. 4 ustawy o samorządzie terytorialnym.

W tej sytuacji Sąd Najwyższy uznał, że sprawa wymaga ponownego rozpoznania

przez Naczelny Sąd Administracyjny z uwzględnieniem wszechstronnej oceny wszystkich

istotnych okoliczności sprawy oraz rozważenia zgodności z prawem rozstrzygnięcia

nadzorczego Wojewody W. Z tego względu nie mógł być uwzględniony wniosek rewizji

nadzwyczajnej o uchylenie wymienionego rozstrzygnięcia nadzorczego, bowiem od oceny

NSA zależy, czy zgodna z prawem jedna z istotnych części tego rozstrzygnięcia nadzorczego,

usprawiedliwiała stwierdzenie nieważności uchwały Zarządu Miasta J.Z. w świetle art. 91

ust. 1 ustawy o samorządzie terytorialnym, czy też rozwiązanie przewidziane w art. 91 ust. 4

tej ustawy.

Wbrew poglądowi wyrażonemu w uzasadnieniu rewizji nadzwyczajnej, nie można

uznać, że nie ma istotnego znaczenia prawnego w sprawie brak powołania w omawianej

uchwale Zarządu Miasta J.Z. przepisu art. 38 ustawy o systemie oświaty, jako podstawy

odwołania dyrektora szkoły, co zostało zasadnie wytknięte w rozstrzygnięciu nadzorczym

Wojewody W. Nie przesądzając jednak przy ocenie zasadności skargi znaczenia prawnego

wymienionych w niej a pominiętych przez NSA zarzutów, że w sytuacji reorganizacji szkół

podstawowych na terenie gminy istniała podstawa prawna do odwołania dyrektora szkoły,

Sąd Najwyższy uznał, że ten aspekt sprawy wymaga jeszcze ponownego rozpatrzenia przez

NSA w świetle art. 8 wyżej wymienionej Europejskiej Karty Samorządu Terytorialnego. Dlatego na zasadzie art. 39313 § 1 KPC w związku z art. 10 ustawy z dnia 1 marca 1996 r. o

zmianie Kodeksu postępowania cywilnego, rozporządzeń Prezydenta Rzeczypospolitej - Prawo upadłościowe i Prawo o postępowaniu układowym, Kodeksu postępowania administracyjnego, ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych oraz niektórych innych

ustaw (Dz. U. Nr 43, poz. 189) Sąd Najwyższy uwzględnił wniosek rewizji nadzwyczajnej o

uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy NSA do ponownego rozpoznania.

Biorąc te okoliczności pod uwagę, Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.