Supreme Court dismisses liability claim against police officer for lost radio during difficult chase, ruling standards lower than for warehouse staff.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court of Poland dismissed Stanisław B.'s appeal against the Chief of Police's liability decision regarding a lost radio. The officer argued that the lower court incorrectly assumed negligence without considering the specific demands of a night chase through dense woods. The court held that the required level of care depends on the nature of the duty, which was significantly lower for a pursuing officer than for a warehouse keeper.
Legislator headnote
AI generatedart. 5 ust. 2 dekretu z dnia 5 października 1955 r. o odpowiedzialności materialnej żołnierzy za szkody wyrządzone jednostce wojskowej; the standard of special care required for property entrusted to a police officer is determined by the type of activity performed, being lower during difficult pursuit operations than in static storage roles.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Wyrok z dnia 9 lipca 2002 r.
III RN 130/01
Wymagania dotyczące szczególnej staranności w ochronie powierzonego mienia określa się z uwzględnieniem rodzaju czynności wykonywanych
przez funkcjonariusza policji (art. 5 ust. 2 dekretu z dnia 5 października 1955 r.
o odpowiedzialności materialnej żołnierzy za szkody wyrządzone jednostce
wojskowej, Dz.U. Nr 40, poz. 247 ze zm.).
Przewodniczący SSN Kazimierz Jaśkowski (sprawozdawca), Sędziowie SN:
Katarzyna Gonera, Andrzej Wróbel.
Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2002 r. sprawy ze skargi Stanisława B. na orzeczenie Komendanta Głównego Policji w przedmiocie odpowiedzialności za szkody wyrządzone w mieniu Policji, na skutek rewizji nadzwyczajnej Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 stycznia 2001 r. [...]
u c h y l i ł zaskarżony wyrok i sprawę przekazał Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania.
Uzasadnienie
Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie ze skargi Stanisława
B. na orzeczenie Komendanta Głównego Policji z dnia 28 marca 2000 r. wniósł rewizję nadzwyczajną od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 stycznia
2001 r. [...]. Zarzucił mu rażące naruszenie art. 5 ust. 2 dekretu z dnia 5 października
1955 r. o odpowiedzialności materialnej żołnierzy za szkody wyrządzone jednostce
wojskowej (Dz.U. Nr 40, po. 247 ze zm.) oraz art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 KPA, a
także art. 27 ust. 1 w związku z art. 22 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym
Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 ze zm.). Wniósł o jego uchylenie i
przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania. Zdaniem Prezesa
NSA Sąd rażąco błędnie przyjął, iż skarżący nie dołożył szczególnej staranności w
ochronie powierzonego mu mienia (radiotelefonu), utraconego w czasie pościgu za
włamywaczem.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Rewizja nadzwyczajna jest uzasadniona. Zgodnie z art. 5 ust. 2 nieobowiązującego już, ale mającego zastosowanie w sprawie dekretu z dnia 5 października
1955 r. o odpowiedzialności materialnej żołnierzy za szkody wyrządzone jednostce
wojskowej (Dz.U. Nr 40, poz. 247 ze zm.) żołnierz, któremu mienie zostało powierzone, odpowiada za szkodę w tym mieniu, jeżeli nie udowodni, że wynikła ona wskutek
okoliczności, którym nie mógł zapobiec mimo dołożenia szczególnej staranności,
jakiej wymaga zajmowane przez niego stanowisko służbowe albo rodzaj wykonywanej czynności.
Niesporne jest, iż skarżący utracił powierzony mu radiotelefon stanowiący własność państwową. Jako do funkcjonariusza Policji przepis ten miał do niego zastosowanie. W sprawie ustalono, iż dnia 16 stycznia 1999 r., około godziny 6 rano skarżący uczestniczył - wraz z innym funkcjonariuszem prowadzącym psa tropiącego - w
pościgu za włamywaczem. Pościg odbywał się w ciemnościach, w przeważającej
mierze po terenie krzaczastym lub zalesionym. Zakończył się on niepowodzeniem, a
po powrocie do miejsca włamania skarżący stwierdził brak radiotelefonu i nie odzyskał go mimo późniejszych poszukiwań na trasie pościgu. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż z faktu, że skarżący nie był w stanie dokładnie podać, gdzie utracił
radiotelefon wynika, że nie dołożył należytej staranności w pieczy nad nim. Pogląd
ten nie może być zaakceptowany. Zadaniem skarżącego była ochrona zdrowia i życia funkcjonariusza prowadzącego pościg (oraz własnego) i schwytanie włamywacza, a nie sprawdzanie, czy ma nadal radiotelefon. Nie można mu czynić zarzutu, iż
nie wiedział, kiedy został on utracony. Skarżący był zobowiązany na podstawie art. 5
ust. 2 powołanego dekretu do dołożenia szczególnej staranności w ochronie powierzonego mienia, ale zgodnie z tym przepisem miarę tej staranności określa między
innymi rodzaj wykonywanej czynności. Czynności wykonywane przez skarżącego
polegały na uczestnictwie w prowadzonej w trudnych warunkach akcji pościgowej. W
tych warunkach wymagania dotyczące szczególnej staranności w ochronie powierzonego mienia są znacznie niższe niż w odniesieniu, na przykład, do magazyniera.
Z tych względów na podstawie art. 39313 KPC w związku z art. 10 ustawy z
dnia 1 marca 1996 r. o zmianie Kodeksu postępowania cywilnego... (Dz.U. Nr 43,
poz. 189 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.