Supreme Court allows appeal against municipal council rent decisions by extending the appeal period to include the time after the administrative removal request. The court held that the new law preserved the old procedural timeline for appeals against municipal resolutions. The decision clarifies that the appeal period starts from the response to the removal request or after two months of silence. This ensures citizens have adequate time to challenge local administrative acts. The ruling emphasizes the continuity of legal principles despite legislative changes. It establishes a clear rule for calculating deadlines in administrative appeals. The outcome protects the right to judicial review for affected parties.

Postanowienie z dnia 21 stycznia 1998 r.

III RN 100/97

Po wejściu w życie ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie

Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) termin do zaskarżenia uchwały

organu gminy na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o

samorządzie terytorialnym (jednolity tekst: Dz.U. z 1996 r. Nr 13. poz. 74 ze zm.)

liczy się także od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie do usunięcia

naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia albo - w wypadku nieudzielenia

odpowiedzi na to wezwanie - od dnia, w którym upłynął dwumiesięczny termin

przewidziany w art. 35 § 3 KPA.

Przewodniczący SSN: Jerzy Kwaśniewski (sprawozdawca), Sędziowie SN:

Andrzej Wasilewski, Andrzej Wróbel.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 1998 r. na posiedzeniu

jawnym sprawy ze skargi Ireny C.-Z. na uchwałę Rady Miejskiej w B. z dnia 15 maja

1995 r. [...] w sprawie określenia stawek czynszu za lokale mieszkalne i uchwałę

tejże Rady Miejskiej z dnia 17 czerwca 1996 r. [...] zmieniającą uchwałę w sprawie

określenia stawek czynszu za lokale mieszkalne, na skutek rewizji nadzwyczajnej

Rzecznika Praw Obywatelskich [...] od postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego-Ośrodka Zamiejscowego w Białymstoku z dnia 27 maja 1997 r. [...]

p o s t a n o w i ł:

uchylić zaskarżone postanowienie w części odrzucającej skargę na uchwałę

Rady Miejskiej w B. z dnia 17 czerwca 1996 r. [...]

Uzasadnienie

Zaskarżonym rewizją nadzwyczajną Rzecznika Praw Obywatelskich postanowieniem z dnia 27 maja 1997 r. Naczelny Sąd Administracyjny odrzucił skargę

-2Ireny C.-Z. na dwie uchwały Rady Miejskiej w B.: z dnia 15 maja 1995 r. w przedmiocie określenia stawek czynszu za lokale mieszkalne oraz z dnia 17 czerwca 1996 r.

zmieniającą uchwałę w sprawie określenia stawek czynszu za lokale mieszkalne.

Sąd ten ustalił, że co do pierwszej z tych uchwał, skarżąca - stosownie do art. 34 ust.

3 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym - wystosowała odpowiednie

wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w dniu 2 kwietnia 1995. Rada Miejska w B.

nie zajęła merytorycznego stanowiska pomimo poinformowania skarżącej w piśmie z

dnia 29 kwietnia 1996 r., że uczyni to w ciągu 2 miesięcy. Co do drugiej uchwały, to

wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zostało doręczone 24 lutego 1997 r.

Pismem z dnia 19 marca 1997 r. poinformowano skarżącą, iż Rada zajmie się

sprawą na najbliższej sesji, ale pomimo to - podobnie jak w przypadku pierwszego z

wezwań skarżącej - Rada nie zajęła merytorycznego stanowiska. Rozpatrywana w

sprawie skarga Ireny C.-Z. została złożona do Sądu w dniu 7 maja 1997 r. to jest zdaniem Sądu - po upływie terminu z art. 35 ust. 1 ustawy o Naczelnym Sądzie

Administracyjnym. Sąd uznał, że powyższy 30 dniowy termin do wniesienia skargi

stosuje się także do wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Strona mogła więc

pierwszą z przedmiotowych uchwał zaskarżyć do Sądu najpóźniej do dnia 2 czerwca

1996 r. a drugą z nich do dnia 24 kwietnia 1997 r.

Rzecznik Praw Obywatelskich zaskarżył powyższe postanowienie w części

odrzucającej skargę na uchwałę Rady Miejskiej w B. z dnia 17 czerwca 1996 r. Zarzucił rażące naruszenie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie

terytorialnym (jednolity tekst: Dz. U. z 1996 r. Nr 13, poz. 74 ze zm.) oraz art. 35 § 3

KPA w związku z art. 101 ust. 3 powołanej ustawy, art. 27 ust. 2 i 35 ust. 1 ustawy o

NSA, a także art. 1 i art. 56 ust. 1 przepisów konstytucyjnych.

Rzecznik Praw Obywatelskich powołał się na dotychczasowe orzecznictwo,

w którym przyjmuje się, że termin do wniesienia skargi na uchwałę organu gminy

liczony jest, w wypadku nieudzielenia odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, od dnia w którym upłynął dwumiesięczny termin przewidziany art. 35 §

3 KPA. Jeśli zatem skarżąca nie otrzymała odpowiedzi na swe wezwanie skierowane

do gminy w dniu 24 lutego 1997 r. to termin 30 dni do wniesienia skargi w tej sprawie

rozpoczął swój bieg w dniu 25 kwietnia 1997 r., co oznacza że wniesiona w dniu 7

maja 1997 r. skarga powinna zostać merytorycznie przez Sąd rozpoznana. Rzecznik

-3zauważył przy tym, że skarżąca zachowała termin do wniesienia skargi nawet gdyby

początek tego terminu liczyć od dnia 14 kwietnia 1997 r., tj. od dnia w którym odbyła

się sesja Rady Miejskiej, na której miało być rozpatrywane wezwanie skarżącej, o

czym zawiadomiono ją w piśmie z dnia 19 marca 1997 r.

Wniosek rewizji nadzwyczajnej dotyczył uchylenia postanowienia w zaskarżonej części i przekazanie w tym zakresie sprawy Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu-Ośrodkowi Zamiejscowemu w Białymstoku do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

Zasadny jest zarzut rewizji nadzwyczajnej, że - wbrew ocenie prawnej wyrażonej w zaskarżonym postanowieniu - zagadnienia terminu do zaskarżenia uchwały

organu gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej nie można rozstrzygnąć

wyłącznie na podstawie art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym

Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.). Zagadnienie to bowiem

zostało uregulowane również w ustawie z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym (Dz. U. Nr 16, poz. 95 ze zm.), której regulacja jest w tym zakresie szczególna i dlatego uzyskuje pierwszeństwo przed późniejszymi od niej przepisami

ustawy o NSA (lex posterior generali non derogat legi priori speciali). Taki stosunek

dwóch wymienionych wyżej ustaw przede wszystkim wynika z zakresu zmian, jakie

ustawa o NSA wprowadziła w dotychczas obowiązujących przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego oraz ustawy o samorządzie terytorialnym. Stosownie

do art. 61 pkt 3 ustawy o NSA w Kodeksie postępowania administracyjnego skreślony został cały jego dział VI w tym art. 216a nakazujący odpowiednio stosować

przepisy tego działu "zaskarżenie decyzji do sądu administracyjnego" do skarg na

uchwałę organu gminy. Z kolei według art. 62 ustawy o NSA wprowadzona zmiana w

ustawie z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym polega wyłącznie na

dodaniu w art. 101 jego ust. 2 (a) w brzmieniu: "skargę na uchwałę, o której mowa w

ust. 1 można wnieść do sądu administracyjnego w imieniu własnym lub reprezentując grupę mieszkańców gminy, którzy na to wyrażą pisemną zgodę". Z regulacji powyższej wynika wyraźnie stanowisko ustawodawcy co do aktualności normy z art.

101 ustawy o samorządzie terytorialnym pomimo wprowadzenia wprost do ustawy o

-4Naczelnym Sądzie Administracyjnym pewnych regulacji w zakresie właściwości tego

Sądu w sprawach między innymi skarg na uchwały organów gminy (art. 16 ust. 1 pkt

5 i 6, art. 24 ust. 1 i ust. 3). Można stwierdzić, że pod rządem ustawy z dnia 11 maja

1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym zachowany został co do zasady dotychczasowy podział zakresu unormowania warunków zaskarżenia uchwały organu

gminy, pomiędzy tą ustawą a ustawą o samorządzie terytorialnym tak jak poprzednio

pomiędzy działem VI Kodeksu postępowania administracyjnego a ustawą o samorządzie terytorialnym.

W konsekwencji powyższych ustaleń Sąd Najwyższy podziela stanowisko Rzecznika

Praw Obywatelskich o zachowaniu aktualności uchwały składu Siedmiu Sędziów

Sądu Najwyższego z dnia 8 czerwca 1995 r., III AZP 9/95 (OSNAPiUS 1995 nr 20

poz. 243), że wniesienie skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego na uchwałę

organu gminy na podstawie art. 101 ustawy o samorządzie terytorialnym ograniczone jest terminem wskazanym w art. 199 § 1 KPA (obecnie w art. 35 ust. 1 ustawy

o NSA) liczonym od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, albo - w wypadku nieudzielenia odpowiedzi na to wezwanie - od dnia, w którym upłynął dwumiesięczny termin przewidziany w art.35 § 3 KPA. Uchwała ta wyraża po pierwsze - wynikający z art. 101 ust.

1 ustawy o samorządzie terytorialnym nakaz uprzedniego wezwania do usunięcia

naruszenia przed zaskarżeniem uchwały do sądu administracyjnego i po drugie wynikające z art. 101 ust. 3 tej ustawy stosowanie w sprawie wezwania do usunięcia

naruszenia przepisów o terminach załatwienia spraw w postępowaniu administracyjnym.

Odnosząc powyższą ocenę prawną do przedstawionego w zaskarżonym

postanowieniu i niekwestionowanego w rewizji nadzwyczajnej stanu faktycznego

należy stwierdzić, że rewidujący wykazał, iż Naczelny Sąd Administracyjny z rażącym

naruszeniem prawa odrzucił skargę na uchwałę Rady Miejskiej w B. z dnia 17

czerwca 1996 r, pomimo wniesienia jej z zachowaniem przewidzianego terminu.

Z powyższych przyczyn Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 393 13 § 1

KPC, zastosowanego odpowiednio w myśl art. 10 ustawy z dnia 1 marca 1996 r. o

zmianie Kodeksu postępowania cywilnego... (Dz. U. Nr 43, poz. 189).