Supreme Court dismisses appeal as no legal issue exists; facts and law clearly explained without precedent need.

Sygn. akt III PK 5/06

POSTANOWIENIE

Dnia 23 lutego 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Barbara Wagner

w sprawie z powództwa B. S.

przeciwko "S. "S.A. - o przywrócenie do pracy,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 23 lutego 2006 r.,

na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu

Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w S.

z dnia 27 września 2005 r., sygn. akt IV Pa …/05,

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Pełnomocnik Zakładów […]” Spółki akcyjnej z siedzibą w S. Podlaskim

zaskarżył skargą kasacją wyrok Sądu Okręgowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w S. z dnia 27 września 2005 r., oddalający jego apelację od wyroku

Sądu Rejonowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w S. z dnia 14 maja

1998 r.,

przywracającego B. S. do pracy w

Zakładach […]

na poprzednich

warunkach oraz zasądzającego od strony pozwanej na jego rzecz kwotę 17.276,18

zł brutto, tytułem wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy wraz z

ustawowymi odsetkami. Wskazując jako podstawy skargi kasacyjnej naruszenie

prawa materialnego, a mianowicie art. 52 § 1 pkt 2 k.p. – poprzez wyrażenie

błędnego poglądu, że „pracodawca rozwiązał z powodem umowę o pracę bez

wypowiedzenia z jego winy z powodu popełnienia w czasie trwania umowy o pracę

przestępstwa, które uniemożliwia dalsze zatrudnianie go na zajmowanym

stanowisku, w sytuacji gdy przestępstwo to nie było oczywiste”, art. 56 § 1 k.p. i art.

57 § 2 k.p. w związku z art. 8 k.p. – poprzez przyjęcie, że „przywrócenie powoda do

pracy i zasądzenie na jego rzecz wynagrodzenia za okres pozostawania bez pracy

nie pozostawało w sprzeczności ze społeczno – gospodarczym przeznaczeniem

prawa [...] oraz z zasadami współżycia społecznego”, a także naruszenie przepisów

postępowania, a to: art. 233 § 1 k.p.c. – poprzez sprzeczność „istotnych ustaleń

Sądu z treścią zebranego materiału dowodowego” oraz art. 180 § 1 pkt 4 k.p.c. –

poprzez podjęcie z urzędu postępowania zawieszonego na podstawie art. 177 § 1

pkt 4 k.p.c., „w sytuacji gdy postępowanie karne nie zostało zakończone

prawomocnym orzeczeniem kończącym to postępowanie”, wniósł o „uchylenie

zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do

ponownego jej rozpoznania oraz zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego

kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego za

sporządzenie i wniesienie kasacji oraz ewentualny udział w rozprawie przed Sądem

Najwyższym”.

Jego

zdaniem,

rozpoznanie

skargi

kasacyjnej

uzasadnia

występowanie istotnego zagadnienia prawnego, a mianowicie „czy naruszenie art.

180 § 1 pkt 4) Kodeksu postępowania cywilnego w postaci podjęcia z urzędu

postępowania zawieszonego na podstawie przepisu art. 177 § 1 pkt 4) Kodeksu

postępowania cywilnego [...], w sytuacji gdy postępowanie karne nie zostało

zakończone prawomocnym orzeczeniem kończącym to postępowanie, a podjęcie

postępowania nastąpiło po upływie ok. 7 lat od jego zawieszenia, gdy w dacie

podjęcia postępowania nie miały miejsca żadne nowe okoliczności, które

uzasadniałyby podjęcie postępowania, a nie istniały bezpośrednio, czy w znacznie

krótszym okresie czasu po jego zawieszeniu, stanowi naruszenie przepisów

postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy”?

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3989 k.p.c., Sąd Najwyższy może odmówić przyjęcia skargi

kasacyjnej do rozpoznania, jeżeli w sprawie nie występuje istotne zagadnienie

prawne, nie istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne

wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, a także gdy

skarga kasacyjna jest oczywiście bezzasadna, chyba że zaskarżone orzeczenie

narusza oczywiście prawo albo zachodzi nieważność postępowania.

Przedmiotem rozpoznawanej sprawy była ocena zasadności rozwiązania

umowy o pracę z B. S. Powołane w skardze kasacyjnej przepisy Kodeksu pracy –

art. 52 § 1 pkt 2, art. 56 § 1, 57 § 2 i art. 8, oraz Kodeksu postępowania cywilnego –

art. 233 § 1, art. 180 § 1 i art. 177 § 1 – zostały dostatecznie wyjaśnione zarówno

w doktrynie, jak i w orzecznictwie. Nie budzą one wątpliwości i nie wywołują

rozbieżności w orzecznictwie sądów. W sprawie nie występuje zagadnienie prawne,

które stanowiłoby problem prawny, tym bardziej istotny, mający znaczenie

precedensowe dla innych podobnych spraw i wymagający ingerencji Sądu

Najwyższego. W motywach zaskarżonego orzeczenia nie dostrzega się wyraźnego

błędu w zastosowaniu prawa lub jego wykładni, bez potrzeby dokonywania

pogłębionej analizy. Podnoszone w skardze kasacyjnej zarzuty i ich uzasadnienie

sprowadzają się w rzeczywistości do ogólnikowej polemiki z sędziowską oceną

materiału dowodowego oraz ustalonych w toku postępowania faktów, co w

konsekwencji czyni ją niezasadną. Zgodnie bowiem z art. 3983 § 3 k.p.c., podstawą

skargi kasacyjnej nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny

dowodów. Sąd Najwyższy wielokrotnie wyrażał pogląd, że przestępstwo, o którym

mowa w art. 52 § 1 pkt 2 k.p., jest oczywiste, jeżeli nienasuwający wątpliwości stan

faktyczny pozwala na pewne stwierdzenie, iż pracownik dopuścił się czynu

zagrożonego

sankcją

karną

przez ustawę.

Nie

można

natomiast

uznać

oczywistości przestępstwa pracownika, jeżeli brak jest pewności czy przestępstwo

w ogóle zostało popełnione albo kto dopuścił się czynu przestępnego. Oczywistość

popełnienia przestępstwa może być stwierdzona nie tylko na podstawie

prawomocnego wyroku skazującego, ale również bez takowego, na podstawie

takiej oceny konkretnego zdarzenia, które nie pozostawia wątpliwości co do wyniku

ewentualnego postępowania karnego (por. uchwałę Sądu Najwyższego z 4

kwietnia 1979 r., I PR 13/79, OSNC 1979 nr 11, poz. 221). Sąd ten podkreślał, że

„oczywistość” w powołanym znaczeniu, musi występować przed złożeniem przez

pracodawcę oświadczenia o rozwiązaniu umowy o pracę, a nie być wynikiem

postępowania dowodowego przeprowadzonego w toku procesu sądowego.

Wywodził również, że ewentualne odnalezienie dowodów niewinności w procesie

karnym jest podstawą do wznowienia postępowania przed sądem pracy (por. wyrok

Sądu Najwyższego z 11 stycznia 2001 r., I PKN 703/00, OSNAPiUS 2002 nr 431,

poz. 18).

Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy, stosownie do art. 398 9 § 2

k.p.c., orzekł jak w sentencji.