Legislator Case Law & Legislation
III KS 7/17 AI generated

Supreme Court quashes acquittal for theft due to improper evidence assessment under Polish Criminal Procedure Code.

Case Number III KS 7/17
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Partially Allowed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court quashed the lower court's acquittal of the defendant, T. G., regarding charges of theft and ordered the case back for retrial. The prosecution argued the first-instance judge erred by relying on unverified testimony and ignoring incriminating evidence, while the defense noted the trial was conducted under a contradictory procedure where parties presented their own evidence. The court ruled that the appellate court correctly identified a violation of the judge's duty to assess evidence impartially under Article 437 § 2 of the Criminal Procedure Code, but did not order a full retrial as the appellate court itself failed to establish facts warranting a conviction.

Legislator headnote

AI generated

Art. 437 § 2 k.p.k.; Art. 539a § 3 k.p.k.; The appellate court must independently assess evidence and cannot simply reverse a verdict based on a flawed evaluation without establishing new facts requiring a retrial.

Keywords

AI generated
Criminal Procedure Code Evidence Assessment Theft Charges Appellate Review Contradictory Procedure Judicial Error Retrial Order

Cited Legislation

AI generated
Art. 437 § 2 k.p.k.
niewątpliwie mowa zatem o art. 437 § 2 k.p.k., który obecnie stanowi, że uchylenie orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania może nastąpić wyłącznie w wypadkach wskazanych w art.
Art. 539a § 3 k.p.k.
Zgodnie z art. 539a § 3 k.p.k. skarga od wyroku sądu odwoławczego uchylającego wyrok sądu pierwszej instancji i przekazującego sprawę do ponownego rozpoznania może być wniesiona wyłącznie z powodu naruszenia art.
Art. 454 § 1 k.p.k.
439 § 1 k.p.k., art. 454 k.p.k.
Art. 527 § 4 k.p.k.
437 § 2 k.p.k.O zwrocie oskarżonemu uiszczonej opłaty od skargi Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 527 § 4 k.p.k. w zw.
Art. 539f k.p.k.
z art. 539f k.p.k. Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w wyroku.
Art. 167 § 1 k.p.k.
Trudno zatem czynić zarzut Sądowi I instancji zarzut, że ograniczył się „praktycznie do dokonania podstawowych czynności procesowych”, skoro zgodnie z art. 167 § 1 k.p.k.
art. 290 § 1 k.k
G., oskarżonego z art. 290 § 1 k.k.
art. 278 § 1 k.k
art 437 § 2 k.p.k
G., zarzucając obrazę przepisu art 437 § 2 k.p.k.
art. 439 § 1 k.p.k
437 lub z powodu uchybień określonych w art. 439 § 1 k.p.k.

Cited Case Law

AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt III KS 7/17 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 12 września 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Tomasz Artymiuk (przewodniczący)‎SSN Kazimierz Klugiewicz (sprawozdawca)‎SSN Piotr Mirek w sprawie T. G., oskarżonego z art. 290 § 1 k.k. w zw. z art. 278 § 1 k.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej, na posiedzeniu w dniu 12 września 2017 r., skargi obrońcy oskarżonego,‎od wyroku Sądu Okręgowego w [...],‎z dnia 26 maja 2017 r., uchylającego wyrok Sądu Rejonowego w [...],‎z dnia 25 stycznia 2017 r., , i przekazującego sprawę do ponownego rozpoznania, na podstawie art. 539e § 2 k.p.k.

I. uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi Okręgowemu w [...] do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym; II. zarządza zwrot T. G. wniesionej przez niego opłaty od skargi. UZASADNIENIET. G. został oskarżony o to, że:w okresie od 24 do 28 listopada 2014 r., w P., działając w celu przywłaszczenia dopuścił się wyrębu i kradzieży 56 sztuk drzewa sosnowego, dębowego, olszowego i brzozowego z działek leśnych nr 277/1 i 277/2 o masie 75,21 m3 wartości 29.481,53 zł na szkodę S. W. oraz 57 sztuk drzewa sosnowego, dębowego i brzozowego z działki leśnej nr 281 o masie 50,52 m3 wartości 18.443,20 zł na szkodę K.

K., tj. o czyn z art. 290 § 1 k.k. w zw. z art. 278 § 1 k.k. Sąd Rejonowy w [...] wyrokiem z dnia 25 stycznia 2017 r., oskarżonego T. G. uniewinnił od zarzucanego mu czynu, a koszty procesu przejął na rachunek Skarbu Państwa.Apelację od wyroku Sądu Rejonowego w [...] wniósł Prokurator Okręgowy w [...], zarzucając:I. obrazę prawa karnego procesowego mającą wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie art. 4, 7, 410 i 424 § 1 pkt 1 k.p.k., polegającą na oparciu orzeczenia na bezzasadnie obdarzonych wiarą wyjaśnieniach oskarżonego oraz nadaniu nadmiernej wartości dowodom przemawiającym na korzyść oskarżonego, przy jednoczesnym pominięciu dowodów przeciwnych i zaniechania ustosunkowania się do nich w pisemnych motywach wyroku, a w konsekwencji przyjęciu, iż materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie dostarczył dowodów na sprawstwo oskarżonego w sytuacji gdy swobodna, a nie dowolna, jak to uczynił Sąd I instancji, ocena całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie przeprowadzona zgodnie z zasadami logicznego myślenia i doświadczenia życiowego winna skutkować uznaniem oskarżonego za winnego popełnienia zarzucanego mu przestępstwa;II. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia mający wpływ na jego treść polegający na wyciągnięciu wadliwych wniosków opartych na nieprawidłowej argumentacji i błędnej ocenie materiału dowodowego prowadzącej do przyjęcia, że oskarżony T.

G. dysponował zgodą S. W. na wycięcie i zabranie drzew z należących do niego działek leśnych nr 277/1 i 277/2 oraz, że wycinając drzewa z działki leśnej nr 281 należącej do K. K. działał w przekonaniu, że pozyskuje drzewo z działki S.W., a w konsekwencji do stwierdzenia, iż oskarżony nie popełnił zarzucanego mu czynu, podczas gdy prawidłowa analiza materiału dowodowego prowadzi do przeciwnego wniosku.W konkluzji Prokurator wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.Sąd Okręgowy w [...] wyrokiem z dnia 26 maja 2017 r., sygn. akt II Ka …/17, uchylił zaskarżony wyrok i sprawę przekazał Sądowi Rejonowemu w [...] do ponownego rozpoznania.Skargę od wyroku Sądu Okręgowego w [...] wniósł obrońca oskarżonego T.

G., zarzucając obrazę przepisu art 437 § 2 k.p.k. poprzez naruszenie prawa procesowego, polegające na uchyleniu przez Sąd Okręgowy w [...] wyroku Sądu I instancji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania, podczas gdy:- w sprawie nie zaistniały bezwzględne przyczyny odwoławcze, a przede wszystkim brak było podstaw do stwierdzenia, iż zachodzi potrzeba przeprowadzenia przewodu sądowego w całości, w sytuacji gdy, jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia, postępowanie w zasadzie miałoby dotyczyć ponownej oceny materiału dowodowego (wyjaśnień oskarżonego w zastawieniu z zeznaniami pokrzywdzonych oraz świadków), a konieczność ponownej oceny przeprowadzonych dowodów nie mieści się w kręgu podstaw kasatoryjnych;- brak było podstaw do ponownego przeprowadzenia postępowania karnego od początku, także z tego względu, że stanowisko Sądu Okręgowego wskazuje na konieczność wyjaśnienia przez Sąd I instancji po uchyleniu orzeczenia dalszych istotnych okoliczności zdarzenia, w sytuacji gdy postępowanie karne w niniejszej sprawie toczyło się w trybie tzw. kontradyktoryjnym, przez co na oskarżycielu publicznym ciążył obowiązek przedstawienia wszelkich dowodów na okoliczność winy oskarżonego, zaś wyjaśnianie okoliczności, których oskarżyciel dowodowo nie przedstawił w toku postępowania przed Sądem I instancji, jak również przed Sądem II instancji, a przede wszystkim nie podniósł ich w apelacji (co tyczy się chociażby kwestii granic działek 277/1, 277/2 należących do S. W., oraz granic z sąsiadującą działką 281 – K.

K.), nie może należeć do Sądu I instancji po ponownym rozpoznaniu sprawy.W konkluzji obrońca oskarżonego T. G. wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w [...] do ponownego rozpoznania. Prokurator Prokuratury Okręgowej w [...] w pisemnej odpowiedzi na skargę obrońcy oskarżonego wniósł o jej oddalenie.Sąd Najwyższy rozważył, co następuje.Skarga obrońcy oskarżonego T. G. jest zasadna, co spowodowało uchylenie wyroku Sądu Okręgowego w [...] i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.

Zgodnie z art. 539a § 3 k.p.k. skarga od wyroku sądu odwoławczego uchylającego wyrok sądu pierwszej instancji i przekazującego sprawę do ponownego rozpoznania może być wniesiona wyłącznie z powodu naruszenia art. 437 lub z powodu uchybień określonych w art. 439 § 1 k.p.k. W powołanym przepisie art. 539a § 3 k.p.k. niewątpliwie mowa zatem o art. 437 § 2 k.p.k., który obecnie stanowi, że uchylenie orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania może nastąpić wyłącznie w wypadkach wskazanych w art. 439 § 1 k.p.k., art. 454 k.p.k. lub jeżeli jest konieczne przeprowadzenie na nowo przewodu w całości.

W realiach przedmiotowej sprawy powodem orzeczenia Sądu ad quem o charakterze kasatoryjnym była konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości, na co Sąd Okręgowy wskazał na s. 8 uzasadnienia wyroku. Rzecz jednak w tym, że w pisemnych motywach swojego orzeczenia Sąd odwoławczy wyłożył raczej swoje zastrzeżenia co do dokonanej przez Sąd I instancji oceny dowodów, a nie konieczności przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości. Sąd Okręgowy wskazuje bowiem chociażby na „dowolność sędziowskiej oceny dowodów” (s. 3 uzasadnienia), podnosi, że Sąd Rejonowy „rozstrzygnięcie swoje oparł na części wadliwości ocenionego materiału dowodowego, bagatelizując i pomijając części dowodów obciążających oskarżonego T.

G.” (s. 7 uzasadnienia), argumentuje także, że „przy ocenie dowodów, przesądzających o braku przypisania oskarżonemu sprawstwa zarzucanego mu czynu, Sąd I instancji w sposób rażący naruszył przepisy procesowe określające granice sędziowskiej swobody w ocenie dowodów” (s. 8 uzasadnienia). Już powyższe stwierdzenia przeczą stanowisku Sądu odwoławczego, że konieczne jest przeprowadzenie na nowo pierwszoinstancyjnego przewodu sądowego w całości, skoro Sąd ten wielokrotnie podniósł, że należy dokonać całościowej analizy zgromadzonych w sprawie dowodów.

Nie sposób jednocześnie nie zauważyć, że już w apelacji prokurator nie zarzucał niekompletności przeprowadzonego w fazie jurysdykcyjnej postępowania dowodowego, a jedynie kontestował dokonaną przez Sąd I instancji jego ocenę. Ponadto, co trafnie zauważył obrońca oskarżonego w skardze, postępowanie w przedmiotowej sprawie toczyło się w tzw. trybie kontradyktoryjnym. Trudno zatem czynić zarzut Sądowi I instancji zarzut, że ograniczył się „praktycznie do dokonania podstawowych czynności procesowych”, skoro zgodnie z art. 167 § 1 k.p.k.

– w brzmieniu od dnia 1 lipca 2015 r. – w postępowaniu przed sądem, które zostało wszczęte z inicjatywy strony, dowody przeprowadzane były przez strony po ich dopuszczeniu przez przewodniczącego lub sąd, a tylko w wyjątkowych wypadkach, uzasadnionych szczególnymi okolicznościami, sąd mógł dopuścić i przeprowadzić dowód z urzędu. Znamienne jest także i to, że w uzasadnieniu swojego orzeczenia Sąd Okręgowy wskazuje jedynie ogólnie na konieczność przesłuchania oskarżonego i świadków oraz wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności zdarzenia.

W tym kontekście wskazać natomiast należy, że konieczność ponownej oceny przeprowadzonych dowodów nie mieści się w kręgu podstaw wyroku kasatoryjnego; także wówczas, gdy sąd odwoławczy zasadnie wskaże, jakich to kardynalnych uchybień art. 7 k.p.k. dopuścił się sąd meriti (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 grudnia 2016 r., IV KS 5/16, LEX nr 2165596). To z kolei prowadzi do wniosku, że w zakresie zarzucanego oskarżonemu T. G. czynu nie wskazano na żadną z podstaw z art. 539a § 3 k.p.k., w szczególności nie wskazano na konieczność przeprowadzenia przewodu sądowego na nowo w całości.

Sąd odwoławczy, uchylając wyrok, nie powołał się również na podstawę określoną w art. 454 § 1 k.p.k. Wydanie wyroku kasatoryjnego nie jest oczywiście w takiej sytuacji wykluczone, ale może to nastąpić jedynie wówczas, gdy ocena dowodów przeprowadzona przez sąd odwoławczy doprowadzi do wniosku, że w świetle wszystkich dowodów zajdzie potrzeba rozważenia wydania wyroku skazującego, do czego ze względu na zakaz określony w art. 454 § 1 k.p.k. sąd drugiej instancji nie jest uprawniony.Od tego rodzaju oceny Sąd Okręgowy jednak się uchylił, a jednocześnie wskazał na niedostatki w ocenie materiału dowodowego, jakich dopuścił się Sąd Rejonowy.

To z kolei powoduje, że za trafny należało uznać postawiony w skardze zarzut naruszenia przez Sąd ad quem art. 437 § 2 k.p.k.O zwrocie oskarżonemu uiszczonej opłaty od skargi Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 527 § 4 k.p.k. w zw. z art. 539f k.p.k. Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w wyroku. kc