Supreme Court dismisses appeal request as inadmissible because interim sentence order lacks finality.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court refused to accept the applicant's request for retrial as inadmissible under statutory law. The applicant sought a retrial regarding the denial of a sentence break, arguing procedural errors. The court ruled that the order denying the break is not a final judgment because Article 24 of the Criminal Execution Act allows for future changes based on new circumstances.
Legislator headnote
AI generatedArt. 540 § 1 k.p.k.; Art. 24 § 1 k.k.w. A request for retrial is inadmissible if it concerns an interim order in criminal execution proceedings, as such orders lack the finality required by Article 540 § 1 of the Code of Criminal Procedure.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
Sygn. akt III KO 89/21 ZARZĄDZENIE Dnia 8 grudnia 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Kazimierz Klugiewicz Na podstawie art. 545 § 1 k.p.k. w zw. z art. 530 § 2 k.p.k. odmówić przyjęcia jako niedopuszczalnego z mocy ustawy wniosku o wznowienie postępowania, zakończonego prawomocnym postanowieniem Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 29 września 2021 r., sygn. akt II AKzw […], utrzymującego w mocy postanowienie Sądu Okręgowego w G. z dnia 16 czerwca 2021 r., sygn. akt VI Kow […], w przedmiocie odmowy udzielenia przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności Z.
Ł. UZASADNIENIEDo Sądu Najwyższego wpłynęło pismo od Z. Ł. z dnia 8 października 2021 r., które zostało potraktowane jako wniosek o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 29 września 2021 r., sygn. akt II AKzw […], utrzymującego w mocy postanowienie Sądu Okręgowego w G. z dnia 16 czerwca 2021 r., sygn. akt VI Kow […], w przedmiocie odmowy udzielenia przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności. Niezależnie od wątpliwości co do podstawności uznania pisma skazanego za wniosek o wznowienie postępowania, należy stwierdzić, że na płaszczyźnie formalno-prawnej jest on niedopuszczalny z mocy ustawy, albowiem dotyczy postępowania incydentalnego, w którym prawomocne orzeczenie nie ma cechy trwałości, wymaganej przez przepis art. 540 § 1 k.p.k.
W orzecznictwie, jak i w piśmiennictwie ugruntowany jest pogląd, zgodnie z którym „na gruncie postępowania wykonawczego orzeczeniem (postanowieniem) kończącym postępowanie jest takie, które powoduje trwałe przekształcenie sposobu lub trybu wykonywania kary lub innego środka” (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 3 września 2015 r., V KO 43/15, OSNKW 2016/1/3, LEX nr 1783194; zob. też: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 kwietnia 2016 r., II KO 7/16, OSNKW 2016/7/46, LEX nr 2075753 i powołane tam judykaty oraz literaturę).
Tymczasem postępowanie w przedmiocie udzielenia przerwy nie zamyka drogi do jej uzyskania w późniejszym czasie. Zgodnie bowiem z art. 24 § 1 k.k.w., jeżeli ujawnią się nowe lub poprzednio nieznane okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia, sąd może w każdym czasie zmienić lub uchylić poprzednie postanowienie (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 maja 2020 r., III KO 11/20).Z tych względów należało odmówić przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania jako niedopuszczalnego z mocy ustawy.