Supreme Court dismisses retrial request due to lack of grounds under Art. 542 § 3 of the Code of Criminal Procedure.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the applicant's request to initiate a retrial ex officio under Article 542 § 3 of the Code of Criminal Procedure. The applicant argued that the appellate court was improperly constituted because a judge was appointed after the decision became final, citing a specific statutory provision. The court determined that the judge in question was not considered part of an improperly constituted court at the time of the ruling, as prior jurisprudence established that such appointments did not render the court incompetent under the relevant article.
Legislator headnote
AI generatedArt. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.; Art. 542 § 3 k.p.k.: A court is not deemed improperly constituted under Article 439 § 1 item 2 of the Code of Criminal Procedure if a judge appointed to the bench after the final judgment was not in office at the time of the decision.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
III KO 75/25 ZARZĄDZENIE Dnia 16 lipca 2025 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Małgorzata Wąsek-Wiaderek po zapoznaniu się z pismem M.N., sygnalizującym potrzebę wznowienia z urzędu postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 21 maja 2020 r., II AKa 62/20, utrzymującym w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 31 października 2019 r., III K 321/17, 1. stwierdzam brak podstaw do wszczęcia przez Sąd Najwyższy postępowania o wznowienie z urzędu wskazanego wyżej postępowania (art. 542 § 3 k.p.k.);
2. zarządzam poinformowanie skazanego o treści zarządzenia oraz pouczenie, że na zarządzenie z punktu 1 nie przysługuje żaden środek zaskarżenia;
3. zarządzam zakreślenie sprawy w repertorium KO jako załatwionej w inny sposób. UZASADNIENIEWyrokiem z dnia 31 października 2019 r., III K 321/17, M.N. został uznany za winnego czynu z art. 56 ust. 1 i 3 u.p.n. (ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1939, ze zm.) w zb. z art. 59 ust. 1 u.p.n. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k., za który wymierzono mu karę 6 lat pozbawienia wolności i grzywnę 300 stawek dziennych, po 20 zł każda. Po przeprowadzeniu postępowania apelacyjnego, Sąd Apelacyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 21 maja 2020 r., II AKa 62/20, utrzymał w mocy wyrok Sądu I instancji.
Pismem z dnia 11 marca 2025 r. skazany M.N. zwrócił się do Prezesa Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z wnioskiem o wznowienie ww. postępowania z uwagi na zaistnienie w jego toku uchybienia z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k., ze wskazaniem, że Sąd Apelacyjny orzekał po dniu 8 grudnia 2017 r., a w składzie Sądu Apelacyjnego zasiadał sędzia powołany na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz.
U. z 2018 r. poz. 3; dalej: ustawa nowelizująca KRS). Pismo to zostało przekazane zgodnie z właściwością do Sądu Najwyższego i potraktowane jako sygnalizacja potrzeby wznowienia postępowania z urzędu.Należało zważyć, co następuje.Po zapoznaniu się z argumentacją skazanego i aktami sprawy należało stwierdzić brak podstaw do wszczęcia przez Sąd Najwyższy postępowania o wznowienie z urzędu postępowania wskazanego w piśmie skazanego (art. 542 § 3 k.p.k.). Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że skład Sądu Apelacyjnego w sprawie skazanego tworzyli:
SSA X. Y., SSA X.1 Y.1, SSO del. do SA X.2 Y.2 Dwóch pierwszych sędziów zostało powołanych do pełnienia urzędu jeszcze przed zmianami kształtującymi w sposób wadliwy skład osobowy KRS (SSA X. Y. postanowieniem Prezydenta RP z dnia […] 2008 r., nr […]; SSA X.1 Y.1 postanowieniem Prezydenta RP z dnia […] 2005 r., nr […]). Z kolei sędzia X.2 Y.2 orzekał w tej sprawie jako Sędzia Sądu Okręgowego, delegowany do Sądu Apelacyjnego w Szczecinie przez Prezesa tegoż Sądu (dokument delegacji - k. 27 akt powiązanej sprawy V KK 472/20).
Tym samym w dacie wydania prawomocnego wyroku wobec skazanego nie był Sędzią powołanym do orzekania w procedurze z udziałem wadliwie ukształtowanej KRS.Prawdą jest, że sędzia X.2 Y.2 został następnie, już po wydaniu wyroku w tej sprawie, powołany do pełnienia urzędu sędziego w Sądzie Apelacyjnym w Szczecinie na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej przepisami ustawy nowelizującej. Natomiast Sąd Najwyższy wypowiadał się już wielokrotnie co do tego, że pomimo wadliwości powołania tego Sędziego do Sądu Apelacyjnego w Szczecinie, Sąd ten, orzekając z jego udziałem, nie był „sądem nienależycie obsadzonym” w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. (por. m.in. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 maja 2024 r., III KK 387/23; postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 7 maja 2024 r., III KK 144/24; z dnia 19 czerwca 2024 r., III KS 29/24; z dnia 2 października 2024 r., III KK 339/24).
W treści sygnalizacji skazany powołuje się na to, że nie otrzymał odpowiedzi na swoje pismo z zapytaniem o sposób powołania sędziów tworzących skład Sądu Apelacyjnego w jego sprawie. Tymczasem w aktach Sądu Najwyższego (k.
12) znajduje się pismo Przewodniczącego II Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego w Szczecinie zawierające odpowiedź na pismo skazanego z dnia 9 września 2024 r. w tym właśnie przedmiocie, opisujące sposób losowania składu, jak również zawierające informacje co do powołań sędziowskich (zbieżne z przedstawionymi w tym zarządzeniu). W tych okolicznościach stwierdzić należało, że brak jest podstaw do wszczęcia przez Sąd Najwyższy postępowania o wznowienie z urzędu, w trybie art. 542 § 3 k.p.k., wskazanego na wstępie postępowania. Z uwagi na powyższe okoliczności, należało zarządzić jak na wstępie. [WB][r.g.]