Supreme Court dismisses prisoner's request for ex officio retrial due to improper panel composition.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court issued a ruling dismissing the prisoner's request for an ex officio retrial based on the improper composition of the appellate court panel. The prisoner argued that the presence of two specific judges constituted a fundamental ground for appeal under the Code of Criminal Procedure. The court held that such a ground for appeal can only trigger a retrial if the court acts on its own initiative, not upon a party's request, and that the specific circumstances did not meet the strict statutory requirements for an absolute ground for appeal.
Legislator headnote
AI generatedArt. 542 § 3 k.p.k.; Art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.: A ground for appeal listed in Art. 439 § 1 k.p.k. may result in a retrial only if the court acts ex officio; a party's initiative merely signals the issue for the court's consideration and does not constitute a request for retrial.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
III KO 68/24 ZARZĄDZENIE Dnia 31 lipca 2024 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Małgorzata Bednarek po zapoznaniu się z pismem skazanego P. M. sygnalizującym konieczność wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Krakowie z 29 grudnia 2021 r., sygn. II AKa 210 /21, zmieniający wyrok Sąd Okręgowego w Krakowie z 24 marca 2021 r., sygn. III K 223/19 stwierdza brak podstaw do wszczęcia przez Sąd Najwyższy postępowania o wznowienie z urzędy wskazanego wyżej postępowania (art. 542 § 3 k.p.k.)
UZASADNIENIE
Sąd Apelacyjny w Krakowie przesłał za pismem z 6 maja 2024 r. pisma skazanego P. M. z 16 lutego i 19 marca 2024 r., w których skazany wnosił o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Krakowie z 29 grudnia 2021 r., sygn. II AKa 210 /21, zmieniający wyrok Sąd Okręgowego w Krakowie z 24 marca 2021 r., sygn. III K 223/19.Pisma skazanego zostały zarejestrowane w Izbie Karnej Sądu Najwyższego jako sygnalizacja konieczności wznowienia postępowania z urzędu (art. 542 § 3 k.p.k.).Autor pisma powołał się na bezwzględną przyczynę odwoławczą, o której mowa w art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k., z uwagi na zasiadanie w składzie orzekającym Sądu Apelacyjnego w Krakowie SSA J.P. i SSA L. H.
Sąd Najwyższy zważył co następuje:
Inicjatywa skazanego nie mogła przynieść rezultatu oczekiwanego przez jej autora. W tym miejscu zaznaczyć należy, że zarówno w orzecznictwie, jak i piśmiennictwie zgodnie wskazuje się, iż wznowienie postępowania na podstawie art. 542 § 3 k.p.k. w związku z ujawnieniem się jednego z uchybień wymienionych w art. 439 § 1 k.p.k. może nastąpić tylko z urzędu, nie zaś na wniosek strony (zob. np. uchwała siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z 7 maja 2005 r. sygn. I KZP 5/05). Pismo sygnalizacyjne złożone w trybie art. 9 § 2 k.p.k. nie implikuje po stronie sądu, do którego skierowano ów wniosek, ani prawa, ani obowiązku jego rozpoznania (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 11 stycznia 2022 r., sygn.
IV KZ 55/21). Jednocześnie brak jest możliwości postąpienia z pismem sygnalizacyjnym tak, jakby stanowiło ono wniosek o wznowienie postępowania (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 7 grudnia 2021 r., sygn. V KZ 39/21). Okoliczności w nim podniesione mogą jedynie zostać zweryfikowane z urzędu.Podnoszone przez skazanego okoliczności natomiast nie mogą stanowić podstawy do wznowienia postępowania w oparciu o okoliczności wskazane w treści art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. Nienależyta bowiem obsada sądu, o jakiej mowa w art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k., wiązana winna być wyłącznie z rozpoznaniem sprawy w składzie odbiegającym liczbowo lub strukturalnie (jakościowo) od składu przewidzianego dla rozpoznania danej kategorii spraw w sądzie określonego szczebla lub w danym postępowaniu.
Rzeczona bezwzględna podstawa odwoławcza nie może być też łączona z kwestią niezawisłości czy bezstronności sądu (zob. szerzej: postanowienie Sądu Najwyższego z 8 marca 2022 r., III KK 524/21, LEX nr 3410038). Materia zaś związana z bezstronnością sędziego – co do którego zachodziły podstawy wyłączenia, o których mowa w art. 41 § 1 k.p.k. – od lat konsekwentnie była rozpatrywana w kategorii względnych przyczyny odwoławczych (zob. m.in. R. Stefański, Wyłączenie sędziego z mocy orzeczenia sądu, Przegląd Sądowy 2007, z. 6, s. 119; postanowienia Sądu Najwyższego z dnia: 24 lutego 2015 r., V KK 2/15, LEX nr 1645250; 29 marca 2018 r., V KZ 15/18, LEX nr 2473817).
Należy pamiętać, że przepis art. 439 § 1 k.p.k. ma charakter wyjątkowy, bowiem w przypadku wystąpienia enumeratywnie wyliczonych w nim sytuacji, obliguje sąd do orzekania poza granicami zaskarżenia i podniesionych zarzutów oraz niezależnie od wpływu uchybienia na treść wyroku. W tym stanie rzeczy należy stwierdzić brak możliwości wznowienia postępowania zakończonego wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Krakowie z 29 grudnia 2021 r., sygn. II AKa 210 /21. Z uwagi na fakt, że wznowienie postępowania z powodu uchybień, o których mowa w art. 439 § 1 k.p.k., może nastąpić tylko z urzędu, zaś inicjatywa strony może sprowadzać się jedynie do zasygnalizowania organowi procesowemu uchybienia należącego do katalogu bezwzględnych przyczyn odwoławczych, w celu podjęcia przez ten organ działania z urzędu (art. 9 § 2 k.p.k.).
Stąd też, w przypadku uznania przez organ procesowy, że sygnalizowane przez stronę uchybienie w sposób oczywisty nie wystąpiło, jak również w sytuacji, gdy wznowienie takie nie jest prawnie dopuszczalne, wystarczy poinformować podmiot sygnalizujący o braku możliwości wznowienia postępowania z urzędu, względnie wydać w tym przedmiocie niezaskarżalne zarządzenie, co też uczyniono w niniejszej sprawie. [J.I.][ms]