Supreme Court dismisses request to transfer case due to judge complaints under Art. 37 K.P.K.

Sygn. akt III KO 68/17 POSTANOWIENIE Dnia 12 września 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Kazimierz Klugiewicz w sprawie W.J.P., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu, w dniu 12 września 2017 r., wniosku Sądu Rejonowego w L. z dnia 10 lipca 2017 r., sygn. akt III Kp (…), w przedmiocie przekazania sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu, na podstawie art. 37 k.p.k. – a contrario p o s t a n o w i ł: wniosku nie uwzględnić. UZASADNIENIEPostanowieniem z dnia 10 lipca 2017 r., sygn. akt III Kp (…), Sąd Rejonowy w L., na podstawie art. 37 k.p.k., zwrócił się do Sądu Najwyższego z wnioskiem o przekazanie do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu sprawy w przedmiocie zażalenia W.J.P. na postanowienie prokuratora Prokuratury Rejonowej w L. z dnia 14 czerwca 2017 r., sygn. akt PR Ds. (…) o odmowie wszczęcia śledztwa.

W uzasadnieniu wniosku wskazano, że sprawa PR Ds. (…) dotyczy przekroczenia uprawnień i niedopełnienia obowiązków na szkodę W.J.P. przez sędziów orzekających wówczas w Sądzie Rejonowym w L. oraz sędziego pełniącego funkcję Rzecznika Dyscyplinarnego Sądu Okręgowego w L.. Sąd Najwyższy rozważył, co następuje.Wniosek Sądu Rejonowego w L. o przekazanie przedmiotowej sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu nie zasługuje na uwzględnienie.Instytucja przekazania sprawy innemu sądowi równorzędnemu stanowi istotne odstępstwo od ogólnej zasady właściwości miejscowej sądu i jako instytucja wyjątkowa nie może być nadużywana.

Dostrzegając bogate orzecznictwo, powołane w uzasadnieniu postanowienia wnioskującego Sądu, zwrócić należy uwagę, że sam fakt formułowania zarzutów pod adresem funkcjonariuszy publicznych, w tym sędziów i prokuratorów, wykonujących obowiązki na określonym terenie, nie powinien być traktowany jako okoliczność rzeczywiście uzasadniająca wątpliwości co do bezstronności sędziów sądu właściwego do rozpoznania zażalenia (zob. np. postanowienie SN z dnia 29 stycznia 2013 r., V KO 78/12, LEX nr 1277828).Przepis art. 37 k.p.k. daje co prawda możliwość przekazania do rozpoznania danej sprawy innemu sądowi równorzędnemu, ale jedynie wtedy, gdy „wymaga tego dobro wymiaru sprawiedliwości”.

Takiej zaś przesłanki w omawianym przypadku Sąd Najwyższy się nie dopatruje. To, że skarżący niejednokrotnie formułują zarzuty pod adresem sędziów nie może być – niejako automatycznie – traktowane jako okoliczność uzasadniająca wątpliwości co do bezstronności sędziów sądu właściwego do rozpoznania zażaleń na zarządzenia i postanowienia prokuratora. Nie ma bowiem podstaw do korzystania z możliwości przewidzianych w art. 37 k.p.k. w każdej sytuacji, gdy sądowej kontroli podlegają decyzje prokuratora podejmowane po przeprowadzeniu czynności weryfikujących zasadność doniesienia uczestnika innego postępowania, niezadowolonego z jego przebiegu lub wyniku, o rzekomym przekroczeniu uprawnień lub niedopełnieniu obowiązków.

Zaznaczyć także należy, że o ile W.J.P. wymienił nazwiska sędziów tak z Sądu Rejonowego w L., jak i z Sądu Okręgowego w L., to w istocie okoliczność ta nie może prowadzić do podważania zaufania i bezstronności wszystkich sędziów orzekających w apelacji lubelskiej. Przeciwnie, nadmiernie szerokie korzystanie z instytucji określonej w art. 37 k.p.k., uzasadniałoby powstanie lub utwierdzenie nieprawdziwego przekonania, że w każdym przypadku, gdy skarżący sformułują jakiekolwiek zarzuty pod adresem sędziego, wykonującego swoje obowiązki służbowe w określonym okręgu, wszyscy sędziowie z tego okręgu nie są w stanie w sposób obiektywny i rozsądny rozpoznać sprawy.

To zaś prowadziłoby do przeciwnego od zamierzonego skutku, a mianowicie podważałoby zaufanie do niezależności sądów i niezawisłości sędziów.Mając na uwadze powyższe Sąd Najwyższy orzekł, jak w części dyspozytywnej postanowienia.