Legislator Case Law & Legislation
III KO 52/13 AI generated

Supreme Court transfers criminal case to another court to ensure impartiality when the victim is the local court.

Case Number III KO 52/13
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Partially Allowed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court granted the District Court's request to transfer the case to another court of equal jurisdiction. The victim, the District Court itself, filed an appeal against the investigation's dismissal, arguing that local judges could not impartially adjudicate their own victimization. The Court ruled that transferring the case prevents a public perception of bias and upholds the principle of objective justice.

Legislator headnote

AI generated

Art. 37 k.p.k.; When the victim in a criminal proceeding is the local court itself, the Supreme Court may transfer the case to another court to ensure public confidence in the impartiality of the trial.

Keywords

AI generated
impartiality of justice victim as local court transfer of jurisdiction public perception of bias criminal procedure law

Cited Legislation

AI generated
Art. 37 k.p.k.
wniosku Sądu Okręgowego w R.w przedmiocie przekazania sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu na podstawie art. 37 k.p.k. postanawia przekazać sprawę do rozpoznania Sądowi Okręgowemu w L.
art. 37 k.p.k
wniosku Sądu Okręgowego w R.w przedmiocie przekazania sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu na podstawie art. 37 k.p.k.

Cited Case Law

AI generated
postanowienie SN z 29 października 1991 r., III KO 109/91
postanowienie SN z 29 października 1991 r., III KO 109/91, Lex nr 21034).

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt III KO 52/13 POSTANOWIENIE Dnia 16 lipca 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dariusz Świecki (przewodniczący, sprawozdawca)‎SSN Józef Szewczyk‎SSN Eugeniusz Wildowicz w sprawie E. P. i innych po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 16 lipca 2013 r. wniosku Sądu Okręgowego w R.w przedmiocie przekazania sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu na podstawie art. 37 k.p.k. postanawia przekazać sprawę do rozpoznania Sądowi Okręgowemu w L. UZASADNIENIESąd Okręgowy w R. zwrócił się do Sądu Najwyższego z wnioskiem o rozważenie możliwości przekazania sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu.

Sąd ten wskazał, że w dniu 27 października 2011 r. Centralne Biuro Antykorupcyjne, w oparciu o wyniki kontroli w przedmiocie legalności udzielenia zamówienia publicznego i jego realizacji na wykonanie robót remontowych i konserwatorskich w budynku Sądu Okręgowego w R., dokonało do Prokuratury Apelacyjnej w […] zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia szeregu przestępstw przez E. P. - kierownika oddziału inwestycji i remontów Sąd Okręgowego w R., K. G. - inspektora nadzoru inwestorskiego, M. Ż. - przedstawiciela Przedsiębiorstwa Wielobranżowego „[…]” i Z.

W. - właściciela w/w firmy.Postanowieniem z dnia 28 lutego 2013 r. prokurator Prokuratury Okręgowej w L. Ośrodka Zamiejscowego w C. umorzył śledztwo w tej sprawie. W dniu 11 marca 2013 r. pokrzywdzony - Sąd Okręgowy w R. reprezentowany przez jego dyrektora J. K., złożył zażalenie na to postanowienie.W ocenie Sądu Okręgowego w R. - w tych okolicznościach - zaistniały podstawy do zastosowania art. 37 k.p.k. Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Wniosek Sądu Okręgowego w R. jest zasadny. Trafnie przywołano w nim ugruntowane orzecznictwo Sądu Najwyższego odnoszące się do rozumienia pojęcia „dobro wymiaru sprawiedliwości”.

Rzeczywiście w niniejszej sprawie, gdy zażalenie na postanowienie o umorzeniu postępowania przygotowawczego pochodzi od pokrzywdzonego – Sądu Okręgowego w R. – to jego rozpoznanie przez sędziów tego Sądu mogłoby zasadnie w odbiorze społecznym wywołać przekonanie o braku warunków do obiektywnego orzekania. W realiach tej sprawy podzielić należy zatem przywołany przez Sąd Okręgowy w R. pogląd Sądu Najwyższego, że w procesie karnym pożądana byłaby taka praktyka, aby Sąd miejscowo właściwy nie rozpoznawał sprawy, w której on sam występuje w charakterze pokrzywdzonego (por. postanowienie SN z 29 października 1991 r., III KO 109/91, Lex nr 21034).

Z tych też względów Sąd Najwyższy przekazał sprawę innemu sądowi równorzędnemu.aw