Legislator Case Law & Legislation
III KO 28/17 AI generated

Supreme Court dismisses transfer request as no impartiality risk exists for the local court in this case.

Case Number III KO 28/17
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court rejected the Regional Court's request to transfer the case to a different court under Article 37 of the Code of Criminal Procedure. The lower court argued that transferring the trial would eliminate any appearance of bias since the State Treasury, represented by the President of the Regional Court, was a victim. The Supreme Court held that the victim is not a party to the proceedings and that no objective fear of partiality exists for the judges of the local court.

Legislator headnote

AI generated

Art. 37 k.p.k.; The transfer of a case to another court of equal rank is an exceptional measure requiring a justified fear of partiality, which is absent when the victim is a state organ represented by its president and is not a party to the proceedings.

Keywords

AI generated
transfer of proceedings appearance of partiality State Treasury victim Code of Criminal Procedure impartiality of judges exceptional measure procedural transfer

Cited Legislation

AI generated
art. 37 k.p.k.
w oparciu o przepis art. 37 k.p.k. wystąpił do Sądu Najwyższego z inicjatywą przekazania do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Z.
art. 300 § 2 k.k
oskarżonych z art. 300 § 2 k.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 23 maja 2017 r.
art. 37 k.p.k
w oparciu o przepis art. 37 k.p.k.

Cited Case Law

AI generated
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 lutego 2015 r., III KO 4/15
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 lutego 2015 r., III KO 4/15, LEX nr 1646390).

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt III KO 28/17 POSTANOWIENIE Dnia 23 maja 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Tomasz Artymiuk w sprawie A. R. i R. R. oskarżonych z art. 300 § 2 k.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 23 maja 2017 r. wniosku Sądu Rejonowego w L. zawartego w postanowieniu z dnia 29 marca 2017 r., sygn. akt III K (…), o przekazanie sprawy do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Z., na podstawie art. 37 a contrario k.p.k. p o s t a n o w i ł: nie uwzględnić wniosku.

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 29 marca 2017 r., sygn. akt III K (…), Sąd Rejonowy w L. w oparciu o przepis art. 37 k.p.k. wystąpił do Sądu Najwyższego z inicjatywą przekazania do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Z. sprawy A. R. i R. R. oskarżonych o czyn z art. 300 § 2 k.k.W uzasadnieniu wystąpienia wskazano, że pokrzywdzonym w sprawie jest m.in. Skarb Państwa reprezentowany przez prezesa Sądu Okręgowego w L. Z tym stanie rzeczy – zdaniem Sądu Rejonowego – w celu wyeliminowania wszelkich sugestii mogących rzutować na swobodę i obiektywizm orzekania, zasadne jest przekazanie niniejszej sprawy sądowi równorzędnemu spoza obszaru właściwości Sądu Okręgowego w L.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Wniosek niniejszy na uwzględnienie nie zasługuje.W skomprymowanym uzasadnieniu postanowienia sąd meriti nie wykazał aby rozpoznanie niniejszej sprawy przez sąd właściwy miejscowo zagrażało dobru wymiaru sprawiedliwości, a tym samym ziściła się przesłanka warunkująca przekazanie sprawy do innego sądu równorzędnego w trybie art. 37 k.p.k.

Przypomnieć należy, że w orzecznictwie Sądu Najwyższego wielokrotnie wskazywano na wyjątkowy charakter instytucji określonej w powołanym przepisie. W związku z tym interpretacja art. 37 k.p.k., w tym zawartego w nim pojęcia „dobra wymiaru sprawiedliwości”, nie podlega wykładni rozszerzającej. Dobro to wymaga rozpoznania sprawy przez inny sąd, gdy zachodzi uzasadniona obawa o bezstronność sądu właściwego. Takiej obawy w stosunku do sędziów Sądu Rejonowego w L. Sąd Najwyższy w tej sprawie nie dostrzega. Z samego faktu, że zarzucone oskarżonym przestępstwo popełniono m.in. na szkodę Sądu Okręgowego w L., który reprezentuje prezes Sądu Okręgowego, nie należy wyprowadzać wniosku, że wszyscy sędziowie orzekający w okręgu tego Sądu powinni zostać wyłączeni od rozpoznania sprawy.

Trudno bowiem – kierując się obiektywnymi kryteriami – zakładać, że w odbiorze społecznym orzekanie przez tych sędziów zrodzi podejrzenie o stronniczość. Takie stwierdzenie ma charakter czysto hipotetyczny, nie ma wszakże bezpośredniego związku pomiędzy osobami reprezentującymi pokrzywdzony Sąd, a sprawą będącą przedmiotem rozpoznania przez Sąd właściwy miejscowo. W sprawie tej chodzi przecież o sferę majątkową instytucji, natomiast prezes Sądu Okręgowego, z racji pełnionej funkcji, tylko ją reprezentuje. Zauważyć należy, że pokrzywdzony Sąd nie występuje w tej sprawie w charakterze strony, przez co nie wykazuje bezpośredniego zainteresowania rozstrzygnięciem.

Rzecz jasna, gdyby takie czynności zostały podjęte i prezes Sądu działał w procesie w imieniu sądu, wchodziłaby w grę możliwość rozważenia, czy ta okoliczność w odbiorze społecznym nie zostanie odczytana jako swojego rodzaju presja na sędziów co do oczekiwanego rozstrzygnięcia (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 lutego 2015 r., III KO 4/15, LEX nr 1646390). Na chwilę obecną jednak o takiej ewentualności nie może być mowy.Podkreślić na zakończenie należy, że o zdolności sędziów Sądu Rejonowego w L. do orzekania w tej sprawie przekonuje wcześniejsze postanowienie tego Sądu z dnia 26 lutego 2016 r., III Kp (…), którym – po rozpoznaniu zażalenia pełnomocnika innej pokrzywdzonej czynem zarzuconym następnie oskarżonym – uchylono postanowienie organu postępowania przygotowawczego o odmowie wszczęcia śledztwa, mimo że dostrzeżono również ewentualność uznania za pokrzywdzonego Skarbu Państwa reprezentowanego przez prezesa Sądu Okręgowego w L. (k. 60).

Kierując się omówionymi względami postanowiono jak na wstępie.