Supreme Court dismisses request to transfer case due to prior identical transfer decision and jurisdictional conflict.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court rejected a district court's request to transfer a criminal case to another court of equal jurisdiction. The district court had previously sought such a transfer in March 2015, which the Supreme Court granted, but the matter remained unresolved for nearly two years. The court dismissed the new request because the issue was already decided and noted that the current district court was the very entity that filed the original appeal, creating a jurisdictional conflict. Consequently, the case was ordered to be transferred to the court that had already accepted the initial transfer request.
Legislator headnote
AI generatedArt. 37 k.p.k.; Art. 51 § 1 k.p.k.; Where a request for transfer of a criminal case to another court of equal jurisdiction has already been decided, a subsequent identical request is inadmissible, and the matter must be transferred to the court previously designated to ensure judicial control and prevent jurisdictional conflicts arising from the administrative subordination of the appealing court's head.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt III KO 14/16 POSTANOWIENIE Dnia 31 marca 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Kazimierz Klugiewicz po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu, w dniu 31 marca 2016 r., wniosku Sądu Rejonowego w L., z dnia 15 lutego 2016 r., sygn. akt III Kp […], w przedmiocie ponownego przekazania sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu, na podstawie art. 37 k.p.k. – a contrario p o s t a n o w i ł: nie uwzględnić wniosku.
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 15 lutego 2016 r., sygn. akt III Kp […], Sąd Rejonowy w L., na podstawie art. 37 k.p.k., ponownie zwrócił się do Sądu Najwyższego „z wnioskiem o przekazanie sprawy III Kp […], z zażalenia pełnomocnika instytucji wymienionej w art. 305 § 4 k.p.k. tj. Sądu Rejonowego w L. na postanowienie Prokuratora Prokuratury Rejonowej z dnia 7 kwietnia 2015 roku o odmowie wszczęcia dochodzenia do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu”. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że instytucją wymienioną w art. 305 § 4 k.p.k. jest Sąd Rejonowy w L., reprezentowany w sprawie przez Prezesa Sądu Rejonowego w L., który wniósł za pośrednictwem pełnomocnika zażalenie na postanowienie o umorzeniu śledztwa, a sądem właściwym do rozpoznania zażalenia jest właśnie Sąd Rejonowy w L.
Sąd Najwyższy rozważył, co następuje.Ponowny wniosek Sądu Rejonowego w L. o przekazanie przedmiotowej sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu nie zasługuje na uwzględnienie.Przed wyłożeniem negatywnej decyzji Sądu Najwyższego w przedmiocie złożonego w trybie art. 37 k.p.k. wniosku wskazać należy – jedynie dla porządku – na następujące okoliczności.Z sentencji postanowienia Sądu Rejonowego w L. z dnia 15 lutego 2016 r., sygn. akt III Kp […], wynika, że Sąd ten zwraca się do Sądu Najwyższego „z wnioskiem o przekazanie sprawy III Kp […], z zażalenia pełnomocnika instytucji wymienionej w art. 305 § 4 k.p.k. tj.
Sądu Rejonowego w L. na postanowienie Prokuratora Prokuratury Rejonowej z dnia 7 kwietnia 2015 roku o odmowie wszczęcia dochodzenia do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu”. Z przesłanych wraz z wnioskiem akt postępowania przygotowawczego o sygn. akt 1 Ds. […] nie wynika natomiast, aby w sprawie w ogóle wydano postanowienie o odmowie wszczęcia dochodzenia ani też, że w dniu 7 kwietnia 2015 r. w sprawie zapadło jakiekolwiek inne postanowienie. Analiza akt śledztwa wskazuje bowiem, że w sprawie zapadło postanowienie, ale o umorzeniu śledztwa i to w dniu 17 kwietnia 2014 roku, co też wskazuje wnioskujący Sąd w uzasadnieniu postanowienia z dnia 15 lutego 2016 r.O ile uchybienia te, chociaż naganne, można potraktować w kategorii oczywistych omyłek pisarskich, które nie uniemożliwiają rozpoznania wniosku przez Sąd Najwyższy, to jednak wniosek Sądu Rejonowego w L.
– abstrahując od jego merytorycznych podstaw – nie może zostać uwzględniony.Wnioskujący Sąd zdaje się bowiem nie dostrzegać, że tożsamy wniosek o przekazanie sprawy innemu sądowi równorzędnemu został już złożony przez Sąd Rejonowy w L. w dniu 24 marca 2015 r. (sygn. III Kp […]). Postanowienie w tym przedmiocie zostało załączone do akt 1 Ds. […], którymi z pewnością dysponował wnioskujący Sąd w momencie występowania z kolejnym wnioskiem w trybie art. 37 k.p.k. Co więcej, postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 16 czerwca 2015 r. (sygn. akt III KO 39/15) wniosek Sądu Rejonowego w L. z dnia 24 marca 2015 r., sygn. akt III Kp […], w przedmiocie przekazania sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu, został uwzględniony, a sprawa została przekazana do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w C..
W uzasadnieniu ww. postanowienia jednoznacznie wskazano, że: „Mieć należy bowiem na względzie fakt, że pokrzywdzony sąd reprezentuje Prezes Sądu Rejonowego w L. (art. 51 § 1 k.p.k.) i to właśnie ustanowiony przez ten organ pełnomocnik jest autorem wniesionego zażalenia na postanowienie Prokuratora Prokuratury Rejonowej w L. z dnia 17 kwietnia 2014 roku w sprawie 1 Ds. […] o umorzeniu śledztwa. Prezes sądu sprawuje wprawdzie jedynie administracyjny nadzór nad sędziami, a sferę orzeczniczą chroni zasada sędziowskiej niezawisłości, ale nawet taka "zależność" – jak już wskazywano w orzecznictwie Sądu Najwyższego – jest wystarczającym powodem, aby sędziowie administracyjnie podlegli prezesowi sądu nie rozpoznawali sporządzonych przez niego w postępowaniu karnym środków odwoławczych”.
Powyższe sformułowanie kategorycznie wskazywało zatem, jakie powody przemawiają za przekazaniem sprawy Sądowi Rejonowemu w C., ale także eksponowało konieczność rozpoznania przez Sąd Rejonowy w C. zażalenia pełnomocnika Prezesa Sądu Rejonowego w L. na postanowienie Prokuratora Prokuratury Rejonowej w L. z dnia 17 kwietnia 2014 roku w sprawie 1 Ds. […] o umorzeniu śledztwa. Sąd Rejonowy w C. postanowieniem z dnia 16 listopada 2015 r., sygn. akt VII Kp […], uchylił natomiast zarządzenie prokuratora Prokuratury w L. z dnia 23 lipca 2014 roku o odmowie przyjęcia zażalenia pełnomocnika, a jednocześnie nie rozpoznał zażalenia pełnomocnika Prezesa Sądu Rejonowego w L. na postanowienie Prokuratora Prokuratury Rejonowej w L. z dnia 17 kwietnia 2014 roku w sprawie 1 Ds. […] o umorzeniu śledztwa.W wyżej nakreślonych okolicznościach obecnie złożony ponowny wniosek o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu należy uznać na bezzasadny, skoro kwestia ta została już rozstrzygnięta postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 16 czerwca 2015 r. (sygn. akt III KO 39/15).
W obecnym układzie zażalenie pełnomocnika Prezesa Sądu Rejonowego w L. na postanowienie Prokuratora Prokuratury Rejonowej w L. z dnia 17 kwietnia 2014 roku w sprawie 1 Ds. […] o umorzeniu śledztwa wraz z aktami sprawy winno być niezwłocznie przekazane Sądowi Rejonowemu w C. celem rozpoznania. Za niedopuszczalną należy bowiem uznać sytuację, w której przez prawie 2 lata – w stosunkowo mało obszernej i niezbyt skomplikowanej sprawie – nie doszło do sądowej kontroli słuszności decyzji prokuratora o umorzeniu śledztwa, a tego rodzaju procedowanie wymaga niewątpliwie wzmożonego nadzoru i odpowiedniej reakcji ze strony osób odpowiedzialnych za prawidłowe funkcjonowanie sądów powszechnych.Mając na uwadze powyższe Sąd Najwyższy orzekł, jak w części dyspozytywnej postanowienia. [l.n]