Supreme Court dismisses transfer request under Art. 37 K.P.K. due to lack of clear public interest override. Local court's organizational difficulties do not justify abandoning territorial jurisdiction.

Sygn. akt III KO 12/13 POSTANOWIENIE Dnia 20 marca 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Józef Dołhy (przewodniczący)‎SSN Józef Szewczyk‎SSN Eugeniusz Wildowicz (sprawozdawca) w sprawie A. T.oskarżonej z art. 212 § 1 k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 20 marca 2013 r., wniosku Sądu Rejonowego w O.o przekazania sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu na podstawie art. 37 k.p.k. postanowił wniosku nie uwzględnić. UZASADNIENIESąd Rejonowy w O., postanowieniem z dnia 11 lutego 2013 r., zwrócił się do Sądu Najwyższego o przekazanie, w trybie art. 37 k.p.k., sprawy A.

T. do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w D. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że oskarżona która mieszka w D., nie stawia się na kolejne terminy rozprawy z uwagi na niemożność zapewnienia opieki nad dwojgiem dzieci, z których młodsze ma 8 miesięcy. W tej sytuacji, zdaniem sądu występującego z wnioskiem, dobro wymiaru sprawiedliwości, przez które należy również rozumieć potrzebę szybkiego przeprowadzenia i zakończenia procesu, przemawia za przekazaniem sprawy innemu sądowi. Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Wniosek nie jest zasadny i nie zasługuje na uwzględnienie.W orzecznictwie Sądu Najwyższego rzeczywiście ugruntowane jest zapatrywanie, że dobro wymiaru sprawiedliwości, o jakim mowa w art. 37 k.p.k. przemawia za przekazaniem sprawy innemu, niż miejscowo właściwy, sądowi równorzędnemu również wtedy, gdy wymaga tego potrzeba szybkiego przeprowadzenia i zakończenia procesu karnego, który okazuje się mało realny bez odejścia od zasady właściwości miejscowej sądu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 26 stycznia 2006 r., II KO 48/04, OSNKW 2006, z.2, poz.23).

Nie powoduje to jednak, że zmianie ulega wyjątkowy charakter instytucji z art. 37 k.p.k., stąd też przepis ten nie może podlegać wykładni rozszerzającej. Zatem uruchomienie tej regulacji i w konsekwencji odstąpienie od ogólnej zasady rozpoznawania sprawy przez sąd właściwy, może nastąpić tylko w razie zaistnienia sytuacji świadczącej jednoznacznie o tym, że pozostawieniu sprawy w gestii tego sądu sprzeciwiałoby się dobro wymiaru sprawiedliwości. Oznacza to, że również ocena przesłanki sprawnego i skutecznego przeprowadzenia postępowania karnego, jako leżącej w interesie wymiaru sprawiedliwości i przemawiającej za skorzystaniem z instytucji unormowanej w art. 37 k.p.k., powinna cechować się zdecydowaną wyrazistością wniosków.

To jednak w niniejszej sprawie nie nastąpiło. Przedstawiony przez Sąd Rejonowy w O. przebieg postępowania w tej sprawie, łącznie z podaniem przyczyn niestawiennictwa oskarżonej na poszczególnych terminach rozprawy oraz podejmowanych czynnościach, zmierzających do zapewnienia stawiennictwa oskarżonej na rozprawie, wskazuje bowiem na to, że Sąd ten w istocie powołuje się na względy techniczno-organizacyjne utrudniające postępowanie. Skoro oskarżona nie stawia się na rozprawie (nie może być na rozprawę doprowadzona) z uwagi na niemożność zapewnienia opieki nad dziećmi na czas przeprowadzenia rozprawy, to przyczyna ta może być aktualna również w razie ewentualnego przeniesienia procesu do sądu właściwego według miejsca jej zamieszkania.

Już to przekonuje, że Sąd występujący z inicjatywą w trybie art. 37 k.p.k. powołuje się na względy, które mogą i powinny być przezwyciężone przez ten Sąd. Z pewnością nie uzasadniają one przekazania sprawy w trybie art. 37 k.p.k. Sądowi Rejonowemu w D., ani innemu sądowi równorzędnemu. Dlatego też należało postanowić, jak na wstępie.