Legislator Case Law & Legislation
III KKO 1/01 AI generated

Supreme Court rejects competency committee request for jurisdiction determination absent a genuine dispute under Administrative Procedure Code.

Case Number III KKO 1/01
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court's Competency Committee rejected a request from a municipal office to determine jurisdiction between a land registry inspector and a district court. The applicant argued a negative competency dispute existed because the court ruled the matter administrative while the inspector claimed judicial authority. The court dismissed the request because the cited decisions were substantive rulings on different cases, not declarations of incompetence, thus no genuine jurisdictional conflict existed.

Legislator headnote

AI generated

Art. 192 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego; A request to the Supreme Court's Competency Committee for jurisdiction determination is inadmissible unless a genuine positive or negative competency dispute exists as defined by the statute.

Keywords

AI generated
competency dispute administrative procedure code jurisdiction determination substantive ruling Supreme Court committee

Cited Legislation

AI generated
art. 192 § 1 KPA
zachodzi w niej spór kompetencyjny określony w art. 192 § 1 KPA.
art. 190 § 1 KPA
rozstrzygnięcia sporu o właściwość (art. 190 § 1 KPA).
art. 199 § 1 pkt 1 KPC
Postanowiono zatem stosownie do art. 199 § 1 pkt 1 KPC odpowiednio zastosowanego w myśl art.
art. 195 KPA
199 § 1 pkt 1 KPC odpowiednio zastosowanego w myśl art. 195 KPA.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Postanowienie z dnia 8 marca 2001 r.

III KKO 1/01

Niedopuszczalny jest wniosek do Kolegium Kompetencyjnego przy Sądzie Najwyższym o ustalenie właściwości i trybu rozpoznania sprawy, jeżeli nie

zachodzi w niej spór kompetencyjny określony w art. 192 § 1 KPA.

Przewodniczący SSN Andrzej Wasilewski, Sędziowie SN: Jerzy Kwaśniewski

(sprawozdawca), Andrzej Wróbel, przedstawiciel Ministerstwa Sprawiedliwości

Barbara Łochowska, przedstawiciel Ministerstwa Rozwoju Regionalnego i Budownictwa Witold Radzio.

Kolegium Kompetencyjne przy Sądzie Najwyższym, po rozpoznaniu w dniu 8

marca 2001 r. na posiedzeniu jawnym sprawy z wniosku Urzędu Miasta w S. o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego między Ś. Wojewódzkim Inspektorem Nadzoru

Geodezyjnego i Kartograficznego a Sądem Okręgowym w T. o zmiany w ewidencji

gruntów

p o s t a n o w i ł:

o d r z u c i ć wniosek.

Uzasadnienie

Zarząd Miejski w S. reprezentujący Gminę S. wystąpił do Kolegium Kompetencyjnego przy Sądzie Najwyższym „o ustalenie, który organ - państwowy czy sądowy winien załatwić sprawę Marianny W. i w jakim trybie”.

W uzasadnieniu wniosku podano, że Gmina S. pozostaje z Marianną W. w

sporze dotyczącym własności wskazanych działek gruntu. Według wnioskodawcy

zaistniał negatywny spór kompetencyjny, gdyż „Sąd Okręgowy w T. w uzasadnieniu

wyroku z dnia 18 listopada 1998 r. [...] wskazał, że sprawę należało rozpoznać w trybie administracyjnym zgodnie z art. 27 ustawy o księgach wieczystych oraz prawa

geodezyjnego i kartograficznego (Dz.U. Nr 30, poz. 163 z 1989 r.) natomiast Ś. Wo-

jewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w decyzji z dnia 6

grudnia 2000 r. [...] wskazał, że rozstrzygnięcia w zakresie ustalenia własności należą do właściwości sądów powszechnych”.

Kolegium Kompetencyjne przy Sądzie Najwyższym zważyło, co następuje:

Rozstrzygnięcie sporów o właściwość między organami administracji państwowej a sądami zostało uregulowane w Dziale V Kodeksu postępowania administracyjnego. Spory te mogą mieć postać sporu pozytywnego, gdy zainteresowany organ administracji państwowej lub sąd uznaje się równocześnie za właściwy do załatwienia sprawy (art. 192 § 1 pkt 1 KPA), bądź sporu negatywnego, gdy za niewłaściwy uznaje się zarówno organ administracji państwowej, jak i sąd (art. 192 § 1 pkt 2

KPA). W rozpatrywanym wniosku Gmina S. wystąpiła jako strona we własnej sprawie, twierdząc, że jest to sprawa o ustalenie własności spornych między Gminą a

Marianną W. części ich nieruchomości, gdyż rozpatrujące sprawę organy (administracyjny i sąd) nie wydały - zdaniem Gminy - wystarczających czy odpowiednich rozstrzygnięć. Wskazane we wniosku rozstrzygnięcia, to z jednej strony wyrok Sądu

Wojewódzkiego w T. z dnia 18 listopada 1998 r. [...], a z drugiej - decyzja Ś. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru z dnia 6 grudnia 2000 r. [...].

Kolegium Kompetencyjne stwierdza, że żadne z powyższych orzeczeń (wyrok

sądu i decyzja administracyjna) nie wyraża uznania niewłaściwości w sprawie w rozumieniu powołanego wyżej przepisu (art. 192 § 1 pkt 2 KPA) definiującego spór negatywny. Wymieniony wyżej wyrok Sądu Wojewódzkiego w T. został wydany po merytorycznym rozpoznaniu sprawy z powództwa Marianny W. przeciwko, między innymi, Gminie S. o uzgodnienie treści określonych ksiąg wieczystych Sądu Rejonowego w S. z rzeczywistym stanem prawnym. Wyrok ten rozstrzygnął o dochodzonym

w sprawie roszczeniu przez oddalenie powództwa. Z kolei Ś. Wojewódzki Inspektor

Nadzoru wymienioną wyżej decyzją, działając jako organ drugiej instancji, utrzymał w

mocy zaskarżoną decyzję Starosty S. w przedmiocie wprowadzenia określonych

zmian w ewidencji gruntów m. S. Tak więc wskazane we wniosku orzeczenia (wyrok i

decyzja) są orzeczeniami merytorycznymi (rozstrzygają o przedmiocie poddanym

rozpoznaniu), a ponadto dotyczą zupełnie różnych spraw. Nie ma więc nie tylko

uznania niewłaściwości, ale nie ma w ogóle sporu (jakiegokolwiek) o właściwość

między sądem a organem administracji państwowej.

Powyższe stwierdzenie przesądza w konsekwencji o odrzuceniu wniosku bez

jakiejkolwiek oceny orzeczeń Sądu Wojewódzkiego i Ś. Wojewódzkiego Inspektora

Nadzoru, co byłoby niedopuszczalne w postępowaniu przewidzianym wyłącznie dla

rozstrzygnięcia sporu o właściwość (art. 190 § 1 KPA).

Postanowiono zatem stosownie do art. 199 § 1 pkt 1 KPC odpowiednio zastosowanego w myśl art. 195 KPA.