Supreme Court quashes district court verdict for insufficient reasoning and failure to address defense witnesses in criminal case.

Sygn. akt III KKN 52/2001

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 10 kwietnia 2001 r.

Sąd Najwyższy w Warszawie - Izba Karna na posiedzeniu w składzie

następującym:

Przewodniczący: SSN – Marek Sokołowski

Sędziowie: SN – Andrzej Deptuła

SN – Halina Gordon – Krakowska (spr.)

po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2001 r.

sprawy 1. A. W.

2. J. K.

skazanych z art. 124 § 1 kw i in.

z powodu kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego

na korzyść skazanych

od wyroku Sądu Rejonowego w S.

z dnia 12 kwietnia 2000 r., sygn. II Kws (…)

uchyla zaskarżony wyrok i sprawę A. W. i J. K. przekazuje Sądowi

Rejonowemu w S. do ponownego rozpoznania.

UZASADNIENIE

Orzeczeniem Kolegium d/s Wykroczeń przy Sądzie Rejonowym w S. z

dnia 3 lutego 2000 r. sygn. Kw (…), obwinieni A. W. i J. K. zostali uznani

winnymi tego, że:

I. w dniu 14 lipca 1999 r. ok. godz. 23 00 w N., wspólnie i w porozumieniu,

dokonali w sposób umyślny, zniszczenia drewnianego ogrodzenia

wartości 200 złotych, na szkodę I. K., tj. wykroczenia z art. 124 § 1 kw,

II. w tym samym miejscu i czasie głośnym krzykiem i używaniem słów

wulgarnych, zakłócili spokój i spoczynek nocny, tj. wykroczenia z art. 51

§ 1 kw.

Na podstawie art. 124 § 1 kw w zw. z art. 9 § 2 kw wymierzono

obwinionym kary po 400 złotych grzywny każdemu z nich.

Środek odwoławczy od powyższego orzeczenia nieśli obaj obwinieni.

Sąd Rejonowy w S., wyrokiem z dnia 12 kwietnia 2000 r., sygn. II Kws

(…) rozpoznając sprawę w trybie art. 508 § 3 kpk, zmienił zaskarżone

orzeczenie w ten sposób, że wymierzone oskarżonym grzywny obniżył do 200

złotych.

Od tego wyroku wniósł kasację na korzyść A. W. i J. K. Prokurator

Generalny zarzucając rażące i mające wpływ na treść orzeczenia naruszenie art.

457 § 2 w zw. z art. 510 kpk, polegające na sporządzeniu uzasadnienia wyroku

w sposób nie czyniący zadość wymogom zakreślonym tymi przepisami, a w

konsekwencji, niemożność oceny, czy podstawę tegoż wyroku stanowi –

zgodnie z art. 410 kpk – całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy

głównej.

W konkluzji autor kasacji wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i

przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w S. do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja jest zasadna.

Uzasadnienie zaskarżonego wyroku ograniczające się do stwierdzenia, że

„przeprowadzone postępowanie dowodowe, a zwłaszcza zeznania naocznych

świadków zdarzenia pozwalają na uznanie, że oskarżeni dopuścili się

zarzucanych im czynów” jest oczywiście niewystarczające, a taki sposób

procedowania rażąco narusza przepis art. 457 § 2 kpk sąd bowiem nie

ustosunkował się do zarzutów odwołania i nie wskazał dlaczego nie uznał ich

za zasadne, bądź niezasadne. Nie uwzględnił też zeznań M. M., zrezygnował z

przesłuchania świadków obrony: B. M. nie wzywając jej na rozprawę oraz

świadka K. Ś. co nastąpiło z oczywistą obrazą art. 512 § 4 kpk.

Przesłuchanie

wymienionych

świadków

było

konieczne

bowiem

oskarżeni konsekwentnie utrzymywali, że są oskarżeni niesłusznie i nie

przyznawali się do winy.

W tym stanie rzeczy – uwzględniając kasację – Sąd Najwyższy uchylił

zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.